Κοσμήματα ... από λάστιχο

Είναι η καινούργια μόδα των παιδιών – αγοριών και κοριτσιών – του Δημοτικού σχολείου. Τι είναι αυτά και τι κάνουν με αυτά; Πολύ απλά: παιδιά του Δημοτικού φτιάχνουν ή καλύτερα πλέκουν βραχιολάκια, δαχτυλιδάκια και κολιεδάκια, τα οποία φορούν με πολύ καμάρι τα ίδια κι όχι μόνο. Η μόδα έχει περάσει και στους γονείς, οι οποίοι περήφανα δείχνουν τα βραχιολάκια που έφτιαξαν τα παιδιά τους, και τα οποία παρακαλώ ταιριάζουν με όλα τα είδη ρούχων, από τα πολύ αυστηρά σακάκια μέχρι τα σπορ και κάζουαλ ρούχα. Επίσης φοριούνται από το πρωί μέχρι τα βράδυ. Και το κυριότερο δεν φοριούνται μόνο αλλά μπορείς να τα προσαρμόσεις και σε τσάντες, κλειδοθήκες, ή όπου αλλού έχει σπάσει το φερμουάρ. Για παράδειγμα, προχθές μου έμεινε το μαραφέτι του φερμουάρ της τσάντας μου στο χέρι, εν τω μεταξύ η τσάντα μου σχεδόν καινούργια και χωρίς να είναι ταλαιπωρημένη. Η κόρη μου αμέσως κάθισε κάτω με τη μικρή, έφτιαξε ένα τέτοιο, το οποίο προσάρμοσε στη θέση που ήταν αυτό που μου έμεινε στο χέρι και αμέσως η τσάντα μου πήρε άλλο στιλ και ύφος. Έγινε και πάλι καινούργια. Άσε που αυτό δεν πρόκειται να χαλάσει ή να σπάσει γιατί είναι φτιαγμένο από λάστιχο, το οποίο τεντώνεται και ξαναμαζεύεται κάθε φορά που το τραβάω για να ανοίξω ή να κλείσω το φερμουάρ, που δεν βλέπω να αγοράζω καινούργια τσάντα για πολύ καιρό ακόμα.

Όμως, από πού μας ήρθε αυτή η μανία, η οποία έχει ξετρελάνει μικρούς και μεγάλους; Ο «πατέρας» αυτού του παιχνιδιού αυτού δεν είναι άλλος από έναν Ασιάτη μηχανικό, ο οποίος μετανάστευσε στις ΗΠΑ όταν ήταν 21 ετών. Σήμερα στα 44 του χρόνια ο κ. Τσογκ ζει για δεύτερη φορά του αμερικανικό όνειρο, καθώς η εφεύρεσή του, ο λεγόμενος αργαλειός, για να μπορούν οι απανταχού πιτσιρικάδες του κόσμου να κατασκευάζουν τα έργα τέχνης τους, του έχει αποφέρει πολλά εκατομμύρια δολάρια. Η ιστορία του απλή και λίγο πολύ καθημερινή, καθώς ένα απόγευμα εν έτει 2010 οι κόρες του 9 και 12 ετών έφτιαχναν απορροφημένες κοσμήματα από κάτι λαστιχάκια. Προσφέρθηκε να μάθει κι αυτός αλλά τα μεγάλα του δάκτυλα δεν τον βοηθούσαν. Έτσι σκέφτηκε να φτιάξει κάτι σαν αργαλειό, προκειμένου να μπορεί να πλέκει κι αυτός λαστιχάκα και να περνά κάποιες ώρες δημιουργικά με τα παιδιά του. Σε ένα ξύλο κάρφωσε πινέζες, αλλά το είδος αυτού του αργαλειού δεν ενθουσίασε τις πιτσιρίκες. Έτσι είναι τα σημερινά παιδιά, δεν εντυπωσιάζονται εύκολα. Για αυτό και βελτίωσε το αρχικό του σχέδιο χρησιμοποιώντας τρεις παράλληλες σειρές από πινέζες, ώστε οι κόρες του να μπορούν να πλέκουν πιο περίπλοκα σχέδια. Ο ενθουσιασμός ήταν στην αρχικά οικογενειακός, όταν η μεγάλη του κόρη τού έριξε την ιδέα ότι ίσως κάτι να έβγαινε από όλη αυτή την ιστορία. Και δεν έπεσε καθόλου έξω η μικρή, αφού ο αργαλειός τους μετά από 28 βελτιώσεις τελειοποιήθηκε και βάζοντας και τη λέξη Rainbow στη συσκευασία ήταν ότι έπρεπε για τα πολύχρωμα και μικροσκοπικά λαστιχάκια. Μετά με τη βοήθεια του you tube γύρισαν και κάποια βίντεο εκμάθησης πλεξίματος λάστιχων, το πλέξιμο διαδόθηκε παντού σε όλη την Αμερική. Το πρώτο παιχνιδάδικο ήταν της Σίντι Ο΄ Χάρα, όπου με ζωντανές επιδείξεις του προϊόντος οι πωλήσεις εκτινάσσονται στα ύψη.

Το πιο σημαντικό όμως με αυτό το παιχνίδι, επειδή το έχω ζήσει από κοντά, είναι ότι ηρεμεί και κοινωνικοποιεί τα παιδιά την ίδια στιγμή. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί πολύ απλά τα δικά μου παιδιά, το ένα 11 και το άλλο 5 μπορεί με οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι να μαλλιοτραβηχτούν, με αυτό όμως, ζω πολύ απλά το όνειρο της ευτυχισμένης μάνας, που βλέπει τα παιδιά της να παίζουν χαρούμενα και μαζί, παρά τη διαφορά ηλικίας. Σαν διαφήμιση σας λέω και δεν υπερβάλλω. Η μεγάλη δείχνει στη μικρή, η οποία με τα ακόμα πιο μικρούλικα δακτυλάκια της κάνει μικρά θαύματα τέχνης σε πολύ λιγότερο χρόνο. Επίσης, τι να πρωτοθαυμάσω σε αυτό το παιχνίδι, που είναι το μοναδικό παιχνίδι που μπορούν να παίξουν μαζί αρμονικά, συμβουλεύοντας και βοηθώντας η μια την άλλη. Μάλιστα, όταν μερικές φορές είμαστε στα πρόθυρα της κήρυξης πολέμου, τότε πολύ απλά βγάζω τα λαστιχάκια και δυο ξυλομπογιές, τις οποίες χρησιμοποιούν ως αργαλειό και γίνεται ο χαμός από ιδέες, σχέδια, χρώματα, συνδυασμούς, με αποτέλεσμα να μας περνάει η πολεμοχαρής διάθεση. Δεν παραπονιέμαι, απλά ελπίζω να κρατήσει λίγο παραπάνω όλο αυτό, γιατί πραγματικά αποτελεί ένα πολύ δημιουργικό παιχνίδι, φέρνοντας κοντά παιδιά όλων των ηλικιών, και εννοώ όλων των ηλικιών, καθώς τώρα τελευταία έχουν μπει στο παιχνίδι για τα καλά και οι παππούδες και οι γιαγιάδες.

Καλά πλεξίματα που μας αφήνουν μακριά από μπλεξίματα …