"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 24ο κεφάλαιο

Περιττό να σας πω ότι το κουδούνι είχε κτυπήσει για μέσα, όλο το προαύλιο είχε αδειάσει κι εμείς, για να μην φαινόμαστε από τις τάξεις και, κυρίως, από το γραφείο της διευθύντριας, πήγαμε πίσω από τη μουριά μας, που τα βλέπεις όλα αλλά δεν σε βλέπει κανείς και συνεχίσαμε την κουβέντα μας ανενόχλητοι. Εκεί ο Κώστας συνέχισε τη διήγησή του.
- Οι τύποι, λοιπόν, για να απαντήσω πρώτα στον Γιάννη, είναι πάρα πολύ πλούσιοι και για να απαντήσω στην ερώτηση του Ανδρέα, ναι έχουν και παιδιά.
- Γιούπι, φώναξε ο Ανδρέας, όλο χαρά, το' ξέρα εγώ, είπε και παραλίγο να αποκαλύψει τη θέση μας.
- Μάλιστα, είπε ο Κώστας, γυρνώντας προς τη μεριά του Ανδρέα, ο οποίος ήταν ο κόσμος του, μετά την αποκάλυψη ότι οι καινούργιοι έχουν τελικά παιδιά, είναι δίδυμα, σαν εσένα και το Γιώργο, μόνο που αυτά είναι αγόρι – κορίτσι. Αυτή είναι η διαφορά σας. Αλλά ο μπαμπάς μου που είναι μεγάλος “ψαράς”τα έμαθε όλα.
- Βρε συ, είπε ο Κώστας στο Λουκά, ξεχάσαμε να πάμε για μάθημα!
- Δεν πειράζει, είπε ο Λουκάς, που δεν χόρταινε να ακούει και να ξανακούει τον Κώστα. Σε δέκα λεπτά κτυπάει το κουδούνι για έξω, άντε λέγε γρήγορα.
- Λοιπόν, οι τύποι είναι πολύ πολύ πλούσιοι κι έρχονται από τον Καναδά. Αυτός δεν κατάλαβα τι ακριβώς κάνει, αλλά από ότι μου είπε ο μπαμπάς μου – έλεγε ο Κώστας και καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι κάθε φορά που ο λόγος ερχόταν στο μπαμπά του, δηλαδή συνέχεια – κάτι ανακάλυψε ο παππούς του κ. Βήλια ή η οικογένειά του, ή αυτός, δεν πολυκατάλαβα, και αυτός τώρα κι η οικογένειά του, ζουν από αυτή την ανακάλυψη, γιατί όσοι χρησιμοποιούν αυτό που ανακάλυψαν είναι πάρα πολλοί με αποτέλεσμα να είναι πολλά και τα λεφτά που κερδίζουν αυτοί, πάνω κάτω δηλαδή γιατί μου τα είπε λίγο μπερδεμένα ο μπαμπάς μου.
- Δηλαδή σαν τι ήταν αυτό που ανακάλυψε η οικογένεια του κ. Βήλια; τόν ρώτησα εγώ.
- Αυτό δεν το θυμάμαι, αλλά όταν αυτοί έφυγαν κατενθουσιασμένοι από το σπίτι και όλη την πολυκατοικία, θυμάμαι ότι ο μπαμπάς μου έψαξε στο ίντερνετ όλα αυτά που του είπανε και βρήκε την ιστοσελίδα της εταιρίας που έχουν στον Καναδά, κι επειδή δυσκολευόταν ο μπαμπάς μου να τη διαβάσει γιατί ήταν στα αγγλικά, έβαλε την αδελφή μου να του τη μεταφράσει (μπα κι άλλο κορίτσι, και μάλιστα χρήσιμο αυτή τη φορά εντυπωσιακό ...) κι η αδελφή μου τού είπε ότι αυτή η εταιρία που έχει ο κ. Βήλιας κι η οικογένειά του είναι εταιρεία που κάνει ανακαλύψεις και έρευνες και ότι είναι παγκοσμίου φήμης, αφού σχεδόν όλες οι χώρες απευθύνονται σε αυτήν για τις ανακαλύψεις τους, με αποτέλεσμα να είναι μια πολύ εύρωστη οικονομικά εταιρεία. Οπότε καταλαβαίνετε ότι οι τύποι είναι πάρα μα πάρα πολύ πλούσιοι.
- Και πως είναι εξωτερικά αυτοί οι άνθρωποι βρε Κώστα, τόν ρώτησα, χωρίς φυσικά να περιμένω να ακούσω για πράσινα μαλλιά και γκριζοκάτι ρούχα.

"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 23ο κεφάλαιο

- Πρέπει να σας πω, διέκοψε την αφήγησή του ο Κώστας, ότι ολόκληρη η καινούργια πολυκατοικία είναι οικολογική. Για το λόγο αυτό, ολόκληρη η ταράτσα της κι όχι μόνο το τμήμα που έχει προσαρτήσει ο κυρ – Νίκος στο διαμέρισμα, έχει γκαζόν σαν αυτό του κήπου κάτω και μεγάλες γλάστρες`με λεμονιές, νερατζιές, βερικοκιές κι ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. Είναι ένας μικρός παράδεισος, πραγματικά! Να φανταστείτε ότι ο κηπουρός ανεβαίνει καθημερινά και περιποιείται τον κήπο της ταράτσας. Τα κάγκελα φτάνουν τα 2,5 μέτρα ύψος και είναι ντυμένα με κισσό, και από πάνω υπάρχει μια σκιά μια ειδικά διαμορφωμένη κατασκευή, η οποία ανοιγοκλείνει. Όλοι συμφωνήσαμε αμέσως ότι θα πάμε το συντομότερο δυνατό, μόλις μάς έκανε την πρόσκληση ο Κώστας, όμως μάς έτρωγε η περιέργεια.
- Τελικά, είπε ο Γιάννης, αυτοί στους οποίους έδειξε ο μπαμπάς σου το διαμέρισμα τι αποφάσισαν, το έκλεισαν;
- Φυσικά, ειδικά η κα Βήλια ξετρελάθηκε και όταν ο μπαμπάς μου τούς είπε το ενοίκιο δεν έφεραν την παραμικρή αντίρρηση, ούτε παζάρια, ούτε τίποτα. Πρωτοφανές! Μήπως θέλετε να μάθετε πόσο το νοίκιασαν να πέσετε ξεροί κάτω; ρώτησε ο Κώστας κοιτώντας μας έναν προς έναν στα μάτια, και χωρίς να περιμένει απάντηση μάς είπε “4.238 Ευρώ”.
- Τι εννοείς; ρώτησα τον Κώστα, 4.238 Ευρώ το μήνα;
- Αμ, τι το χρόνο; είπε γελώντας ο Κώστας. Όλη η πολυκατοικία είναι ακριβή, αλλά αυτό το διαμέρισμα, όλοι το ξέρετε ότι είναι το καλύτερο της πολυκατοικίας και το πιο ακριβό.
- Καλά, συγγνώμη, δηλαδή κι εσείς τόσα πολλά χρήματα πληρώνετε για ενοίκιο στο διαμέρισμα που μένετε; ρώτησε ο Γιάννης τον Κώστα για το δικό τους διαμέρισμα.
- Όχι, εμείς δεν πληρώνουμε τίποτα, παρά μόνο τα έξοδα του σπιτιού, ξέρεις τώρα φως, νερό, τηλέφωνο, θέρμανση, κοινόχρηστα, γιατί μένουμε στο ισόγειο και το διαμέρισμα είναι ειδικά φτιαγμένο για το θυρωρό και την οικογένειά του και φυσικά, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι καν τόσο μεγάλο, εντάξει έχει τρεις κρεβατοκάμαρες, ένα μεγάλο μπάνιο κι ένα μικρό, μια κουζίνα ενιαία με σαλόνι και τραπεζαρία, και βέβαια ολόκληρο τον κήπο μας, μπροστά από το διαμέρισμά μας, που είναι και το καλύτερο όλων. Αλλά αφήστε με να τελειώσω, δεν σας είπα το σημαντικότερο: όπως μου είπε ο μπαμπάς μου όταν κάποιος νοικιάζει ένα σπίτι τότε πρέπει να δώσει και δύο ενοίκια ως εγγύηση, και φυσικά να αρχίσει να πληρώνει κανονικά το ενοίκιο του επόμενου μήνα. Λοιπόν, σάς πληροφορώ, όπως είπε ο κυρ – Νίκος στον μπαμπά μου, όταν έκαναν τα συμβόλαια δεν έδωσε μόνο 8.476 και κάτι ένσημα – που δεν κατάλαβα τι είναι – αλλά κρατηθείτε ... του έδωσαν στο χέρι, σε ρευστό δηλαδή, δέκα χιλιάδες ευρώ, επειδή ήταν πάρα πολύ χαρούμενοι που βρήκαν το καλύτερο διαμέρισμα του κόσμου στην καλύτερη τιμή του κόσμου, όπου του εκμυστηρεύτηκαν.
- Για στάσου βρε Κώστα, ρώτησε πάλι ο Γιάννης, ο οποίος άκουγε όλη την ώρα κι έξυνε το κεφάλι του, δηλαδή πόσο πλούσιοι είναι αυτοί οι τύποι; Γιατί ο μπαμπάς μου με το ζόρι τα βγάζει πέρα και το δουλεύει το μαγαζί όλη την ημέρα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, και πάλι δεν βγαίνουμε. Δηλαδή αυτοί πόσα βγάζουν για να δίνουν τόσα μόνο στο ενοίκιο;
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Κώστας στον Γιάννη, πετάχτηκε ο Ανδρέας και ρώτησε την ερώτηση που τον έκαιγε περισσότερο και από τα χρήματα:
- Και από παιδιά πώς πάνε, δεν ακούσαμε τίποτα για παιδιά τόση ώρα;

29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ

...... ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΑΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ

 «Tα συναισθήματα ζωντανεύουν και παίρνουν την μορφή των λέξεων. Αν οι λέξεις δεν αρκούν, μιλάμε με αναστεναγμούς. Αν οι αναστεναγμοί δεν αρκούν, τα τραγουδάμε. Αν το τραγούδι δεν είναι αρκετό, τότε ασυνείδητα τα χέρια μας τα χορεύουν και τα πόδια μας χτυπούν στον ρυθμό».

Με τις παραπάνω φράσεις, τις οποίες αντλεί από την εισαγωγή του "Βιβλίου των τραγουδιών", μιας ανθολογίας κινέζικων ποιημάτων που χρονολογούνται από τον 10ο ως τον 7ο αιώνα π.Χ, ο Lin Hwai-Min, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του χοροθεάτρου Cloud Gate της Ταϊβάν, αρχίζει το μήνυμά του για τη φετινή, Παγκόσμια Ημέρα Χορού στις 29 Απριλίου, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο χορός είναι έκφραση δυνατή. Μιλάει στην γη και τον ουρανό. Μιλάει για τη χαρά μας, τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Ο χορός μιλάει για το άπιαστο, παρ’ όλ’ αυτά αποκαλύπτει την σκέψη ενός ανθρώπου και το ταμπεραμέντο και τον χαρακτήρα ενός λαού. Όπως πολλοί πολιτισμοί στον κόσμο, οι ιθαγενείς της Ταϊβάν χορεύουν σε κύκλο. Οι πρόγονοί τους πίστευαν ότι τα κακά πνεύματα θα απομακρύνονταν από τον κύκλο. Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου μοιράζονται την ζεστασιά ο ένας του άλλου και κινούνται με κοινούς παλμούς. Ο χορός φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Ο χορός πραγματοποιείται στο σημείο τομείς παραλλήλων. Οι κινήσεις εξαφανίζονται καθώς συμβαίνουν. Ο χορός υπάρχει μόνο εκείνη την φευγαλέα στιγμή. Είναι πολύτιμος. Είναι μια μεταφορά της ίδιας της ζωής. Σε αυτή την ψηφιακή εποχή κινούμενες εικόνες μπορούν να πάρουν εκατομμύρια μορφές. Εχουν ενδιαφέρον. Αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ποτέ τον χορό γιατί οι εικόνες δεν αναπνέουν. Ο χορός είναι γιορτή της ζωής». Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού καθιερώθηκε από την Διεθνή Επιτροπή Χορού του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Οσο για την  29η Απριλίου, επελέγη με αφορμή την γέννηση του Jean Georges Noverre (29 Απριλίου 1927), ενός σπουδαίου αναμορφωτή της τέχνης του χορού.

Εμείς, εδώ στους Παραμυθούληδες, θα αφήσουμε τους μεγάλους να στροβιλίζονται στις μουσικές του κόσμου και θα ασχοληθούμε με τον δικό μας χορό, γιατί δεν υπάρχουν καλύτεροι χορευτές στον κόσμο από τα ίδια τα παιδιά. Αυτό που νομίζω έχουμε παρατηρήσει όλοι μας, είτε έχουμε δικά μας παιδιά, είτε βλέποντας άλλα παιδάκια, είναι ότι όλη η πιτσιρικαρία έχει μια έμφυτη κλίση στο χορό. Κι όταν λέμε χορό δεν εννοούμαι τις κινήσεις και τις χορογραφίες ενός επαγγελματία, αλλά την ακατανίκητη έλξη που νιώθουν τα παιδιά κάθε φορά που ακούν μουσική. Άλλωστε ακόμα και μέσα στην κοιλιά της μαμάς τα έμβρυα είναι εξοικειωμένα με διάφορους ήχους και με το ρυθμό. Ας μην ξεχνάμε το ρυθμικό τικ – τακ της καρδιάς μας, ή την αναπνοή μας, ήχους στους οποίους επικεντρώνεται το έμβρυο πριν ακόμα βγει στον πολύβουο και παράφωνο κόσμο μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που παιδάκια πριν ακόμα μιλήσουν, όταν ακούσουν μουσική από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, όσο δεμένα  κι αν είναι στο καρεκλάκι θα κάνουν την κίνηση που αντιστοιχεί στη μουσική και το ρυθμό που ακούν, χωρίς, μάλιστα, να έχουν κάνει μαθήματα χορού ή μουσικής. Άρα, η κίνηση με βάση τη μουσική, δηλαδή ο χορός, είναι μια αυθόρμητη και πηγαία εκδήλωση χαράς των παιδιών. 

Ο συγχρονισμός του σώματος του μικρού παιδιού με τη μουσική είναι ενστικτώδης, όσο ενστικτώδης είναι η ομιλία, η κίνηση που κάνει το παιδί όταν ξεκινάει να περπατάει. Μην σας εκπλήσσει, λοιπόν, που οι μεγαλύτεροι χορευτές είναι τα μικρότερα παιδιά. Μάλιστα, ο χορός αποτελεί και μια παγκόσμια γλώσσα, στην οποία μπορούν να συνεννοηθούν άπταιστα, χωρίς πτυχία και εξετάσεις, όλα τα μωράκια του κόσμου. Όμως, ο χορός ενός μικρού παιδιού, ιδιαίτερα του παιδιού που δεν μιλάει ακόμα, μας δίνει πολλά στοιχεία για το ίδιο το παιδί και την προσωπικότητά του. Μέσα από τις ρυθμικές κινήσεις που κάνει ένα παιδί αντιλαμβανόμαστε αν είναι χαλαρό ή σφιγμένο, αν είναι ντροπαλό ή εξωστρεφές.

Ποια είναι όμως η κατάλληλη ηλικία για να παρακολουθήσει ένα παιδάκι μαθήματα χορού; Οι ειδικοί απαντούν ότι αμέσως μετά την πρώτη κοινωνικοποίησή του το παιδί μπορεί να ξεκινήσει να παρακολουθεί μαθήματα χορού προσαρμοσμένα στη δική του ηλικία. Άρα ένα παιδάκι όταν πάει νηπιαγωγείο μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα χορού, καθώς ήδη έχει ξεκινήσει με τη γνωστή πια σε όλους μας μουσικοκινητική αγωγή, μέσω της οποίας αναπτύσσεται η αίσθηση του ρυθμού, η κιναισθητική ικανότητα και αναπτύσσεται η σχέση του παιδιού με τον χώρο και το χρόνο. Για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας (7-12) είναι προτιμότερο να παρακολουθήσουν μαθήματα κλασικού μπαλέτου, μιας και το κλασικό μπαλέτο αποτελεί την αλφαβήτα οποιουδήποτε είδους χορού.

Τι προσφέρει, τελικά, ο χορός στα παιδιά; Νομίζω είναι πολύ εύκολο να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, καθώς ο χορός προσφέρει πάρα πολλά στα παιδάκια μας. Για την ακρίβεια τους προσφέρει ό,τι το παιχνίδι και ο αθλητισμός μαζί. Η συμβολή του χορού είναι σημαντική όχι μόνο στη σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, αλλά και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. Έτσι, μερικά από τα πλεονεκτήματα του χορού είναι η καλή φυσική κατάσταση, η απώλεια βάρους, η βελτίωση της ισορροπίας, η αγάπη για φυσική και σωματική δραστηριότητα, η αύξηση της αυτοπεποίθησής τους, η ανάπτυξη της εκφραστικότητας των παιδιών μέσω της έκφρασης των συναισθημάτων τους. Η μουσική βοηθάει τα παιδιά να εκφράζονται με το σώμα τους, τις κινήσεις τους, να κινούνται με χάρη, να εναρμονίζουν τα μέλη του σώματός τους, να προσαρμόζουν τη στάση του σώματός τους μέσα στην τρεχάλα της δικής τους καθημερινότητας. 

Με τον χορό τα παιδιά γυμνάζονται διασκεδάζοντας, με αποτέλεσμα η σωματική άσκηση να μην γίνεται ως αγγαρεία, αλλά ως μια πάρα πολύ ευχάριστη δραστηριότητα. Πέραν όμως των όποιων σωματικών πλεονεκτημάτων που προσφέρει η ενασχόληση με τον χορό, μεγάλα είναι και τα οφέλη για την ισορροπημένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, καθώς η πειθαρχία, η συγκέντρωση, το ομαδικό πνεύμα, η συνεργασία είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά, τα οποία μαθαίνει το παιδί χωρίς να το καταλάβει μέσα από τη διαδικασία του χορού.

Με λίγα λόγια όπως κι αν δούμε τον χορό, είτε ως άθληση είτε ως θεραπεία, τα οφέλη του είναι πολλά, ποικίλα και πολυεπίπεδα, καθώς η δυνατότητα κινητικής έκφρασης λειτουργεί ευεργετικά, το παιδί εκτονώνεται και εκφράζεται πιο εύκολα, αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και δεν ντρέπεται ούτε φοβάται να τα εκφράσει. Επίσης, διαχειρίζεται καλύτερα καταστάσεις που προκαλούν άγχος, στρες, αποκτά καλή σχέση με τον εαυτό του, με τους γονείς του, τους δασκάλους του, τους φίλους του. Το παιδί που χορεύει μαθαίνει καλύτερα τον εαυτό του αλλά και τον κόσμο, μαθαίνει να αντιδρά σωστά και να διαχειρίζεται καταστάσεις πρωτόγνωρες για τον ίδιο, κι όλα αυτά μέσα από την κίνηση και τη μουσική, ίσως τα δύο ομορφότερα πράγματα στον κόσμο.

Γι’ αυτό, όταν δείτε το μικρό σας να χορεύει, δυναμώστε τη μουσική και στριφογυρίστε κι εσείς μαζί του. Διασκεδάστε με το παιδάκι σας, κι επειδή όλα τα προβλήματα δεν πρόκειται να σβήσουν με μιας, θα οξυγονωθεί ο εγκέφαλός σας και, ίσως, τότε βρείτε την καλύτερη δυνατή λύση σε οτιδήποτε σας απασχολεί!

ΚΑΛΑ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΑΤΑ!!!

"Η Δεσποινίδα Ζήλια"- 22ο κεφάλαιο

- Γεια σας παιδιά, μας είπε ο Κώστας, ο Λουκάς με ρώτησε για τους καινούργιους ...
- Και που ξέρεις εσύ τους καινούργιους τον ρώτησε ο Ανδρέας κάπως επιθετικά κοιτώντας δολοφονικά τον Λουκά.
- Μένω στην καινούργια πολυκατοικία κι ο Λουκάς το ξέρει. Βλέπετε ο μπαμπάς μου είναι έμμισθος θυρωρός σε αυτήν. Δουλειά του είναι να γνωρίζει τους πάντες και τα πάντα ... είπε ο Κώστας όλο καμάρι. Έτσι είναι όταν έχεις μπαμπά στην ... εξουσία της καινούργιας πολυκατοικίας. Τι Πρωθυπουργός, τι Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κυρ – Στέφανος τούς περνάει όλους.
Ήταν ο πρώτος που έμαθε για τους καινούργιους, όταν ένα πρωινό του Αυγούστου τόν πήρε τηλέφωνο ο κυρ – Νίκος για να του πει ότι θα περάσει ένα ζευγάρι να δει το διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου, δηλαδή του “καταραμένου διαμερίσματος”. Ο κυρ – Στέφανος, διακριτικός άνθρωπος όπως ήταν κι είναι (αν και σαν πρόσωπο τον έχω λίγο συγκεχυμένο στο μυαλό μου) δεν ρώτησε λεπτομέρειες. Σημείωσε απλώς το όνομα των υποψήφιων νοικάρηδων, μέρα και ώρα του ραντεβού. Οι καινούργιοι, λοιπόν, όπως μάθαμε από τον Κώστα ονομάζονταν Βήλια, κι ήταν Εγγλέζοι στο ραντεβού τους.
Ο κυρ – Στέφανος τούς ανέβασε αμέσως στον τελευταίο όροφο να τους δείξει το διαμέρισμα. Φυσικά δεν είπε απολύτως τίποτα για την “κατάρα” του διαμερίσματος. Ο κυρ – Στέφανος το είχε δει πάρα πολλές φορές αυτό το διαμέρισμα. Σωστό παλάτι σε δύο ορόφους, με δικό του δώμα και τμήμα της ταράτσας αποκλειστικά δικό του και μάλιστα με τόσο καλό προσανατολισμό, ώστε να μπορεί κάποιος να απολαμβάνει τον κήπο όλες τις ώρες της ημέρας. Αλλά και το σπίτι ήταν πολύ μεγάλο, άνετο, ευάερο, ευήλιο, μοναδικό όχι μόνο στην πολυκατοικία αλλά και σε όλη τη γειτονιά. Το πρώτο επίπεδο διέθετε αριστερά μια θεόρατη κουζίνα με αρκετό χώρο για μια πρόχειρη τραπεζαρία, μετά απλωνόταν το καθιστικό και μετά το σαλόνι και η τραπεζαρία. Το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, ήταν σαν κατάστρωμα πλοίου. Τόσο μακριά μπορούσε να δει το μάτι του ανθρώπου. Μια ωραία ξύλινη φαρδιά στριφογυριστή σκάλα τούς οδήγησε στο δεύτερο επίπεδο, όπου υπήρχαν τρεις μεγάλες κρεβατοκάμαρες με δικό της μπάνιο η κάθε μια και με τεράστιες ντουλάπες, που δεν χρειάζεται να αλλάζεις τα ρούχα κάθε χειμώνα και καλοκαίρι, γιατί πολύ απλά το χειμώνα χρησιμοποιείς τη δεξιά ντουλάπα και το καλοκαίρι την αριστερή ή το ανάποδο, η επιλογή και η εποχή ήταν δικιά σου. Σε αυτό το επίπεδο υπήρχε κι ένα δωμάτιο ξένων, το οποίο στην ουσία διέθετε μια μεγάλη κρεβατοκάμαρα και μια παιδική, δικό του μπάνιο, σαλονάκι, χωλ και γραφείο, σαν να λέμε ότι το “καταραμένο διαμέρισμα” έκρυβε μέσα του μια μικρή γκαρσονιέρα. Επίσης, μπροστά από τις δύο παιδικές κρεβατοκάμαρες υπήρχε άφθονος χώρος για να παίζουν τα παιδιά της οικογένειας, σαν να λέμε ένα playroom, αποκλειστικά για τα παιδιά. Φυσικά και το επίπεδο αυτό διέθετε περιμετρικά του διαμερίσματος δικό του μπαλκόνι, όπως ακριβώς και το κάτω επίπεδο. Τέλος, το διαμέρισμα έκρυβε άλλη μια μικρή έκπληξη, ένα μικρό τρίτο επίπεδο, το οποίο διέθετε ένα μεγάλο δωμάτιο, το οποίο κάποιος θα μπορούσε να το μετατρέψει σε γραφείο, ή σε καθιστικό ή σε οτιδήποτε ήθελε, και το οποίο στην άλλη πλευρά της έβγαινε σε μια μικρή όαση, στην ταράτσα του διαμερίσματος.

"Η Δεσποινίδα Ζήλια" 21ο κεφάλαιο

Ο κύβος είχε ριφθεί! Όσο και να περιμέναμε, μήπως κι η κα Ανθή ξετρυπώσει κάποιον καινούργιο συμμαθητή κάτω από την έδρα, ή μπει ξαφνικά ο διευθυντής του σχολείου για να μας συστήσει καινούργιους συμμαθητές – που δεν υπήρχαν ΠΟΥΘΕΝΑ, όπως έγραφε και το σημείωμα του Γιάννη- λίγο πριν κτυπήσει το κουδούνι. Ήταν σίγουρο, ότι η κα Ανθή δεν έκρυβε κανέναν καινούργιο συμμαθητή. Μόλις κτύπησε το κουδούνι βγήκαμε έξω με τόση τρεχάλα σαν να μας κυνήγαγαν εξωγήινοι. Πήγαμε κατευθείαν στον τόπο συνάντησής μας που έχουμε με τον Λουκά. Είχαμε μαζευτεί κάτω από τη μουριά μας και καθόμασταν στο πεζούλι περιμένοντας τον Λουκά να έρθει, αλλά πουθενά ο Λουκάς. Άφαντος ο Λουκάς! Συνήθως ο Λουκάς είναι από τους πρώτους που φτάνει στη μουριά μας, διώχνοντας τα πρωτάκια τα οποία μάταια προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στο πεζουλάκι της για να φάνε κι έχει προλάβει να καταβροχθίσει και το πρώτο του κολατσιό (... μην απορείτε, τον έχετε μάθει τον Λουκά, θέλει σε κάθε διάλειμμα κάτι να μασουλάει και δεν αναφέρομαι σε τσίχλες. Για να καταλάβετε ο Λουκάς σε κάθε διάλειμμα έχει δύο κολατσιό το λιγότερο, διαφορετικά αν πεινάει δεν μπορεί να παρακολουθήσει το μάθημα της επόμενης ώρας. Η τσάντα του έχει μια μεγάλη θήκη για το κολατσιό και μια μικρή στην οποία βάζει τα βιβλία και τα τετράδιά του, αλλά σε αυτή κάνει όλο περικοπές, στη μεγάλη θήκη ποτέ). Όμως, τώρα, είχαμε μαζευτεί κι οι τρεις μας, σχεδόν τελειώναμε το κολατσιό μας, όταν με ρώτησε ο Γιάννης;

- Μήπως είχε κάποιο διαγώνισμα ο Λουκάς αυτήν την ώρα;

- Όχι απ' όσο ξέρω, απάντησα εγώ μπουκωμένος, γιατί το μικρό διαγώνισμα της κας Ανθή είχε κάνει όλα τα κύτταρα του εγκεφάλου μου να δουλέψουν πολύ σκληρά ... μπας και βρω τρόπο να πω τις απαντήσεις στον αδελφό μου, που καθόταν τρία θρανία πιο κάτω στη διπλανή σειρά. Δυστυχώς, προσπάθησα, αλλά και η τηλεπάθεια που λένε ότι υπάρχει μεταξύ των διδύμων, μύθος, μύθος και πάλι μύθος. Τότε μπήκε στη συζήτηση κι ο Ανδρέας:

- Βρε παιδιά, μπας και πηγαίνουν σε άλλη τάξη του Δημοτικού και όχι στην Πέμπτη ... αναρωτήθηκε φωνακτά ο δίδυμος αδελφός μου, και μπορώ να πω ότι ήταν πολύ σωστή η σκέψη του, αλλά εκείνη την ώρα όλο το Δημοτικό είχε διάλειμμα και όλα μα όλα τα παιδιά μάς ήταν τελείως γνωστά. Κανένα πρασινομάλλικο παιδί, αλλά για να ρίξω μια καλύτερη ματιά ανέβηκα πάνω στο πεζουλάκι. Το ίδιο έκαναν ο Ανδρέας με το Γιάννη αντιλαμβανόμενοι το λόγο. Όμως, πουθενά δεν υπήρχε κάποιο καινούργιο παιδί, αυτό ήταν το μόνο σίγουρο.

- Ε, φώναξε ο Γιάννης, να τος ο Λουκάς, μιλάει με κάποιον συμμαθητή του.

- Ρε σεις ποιός είναι δεν βλέπω καλά, είπε ο Ανδρέας.

- Πρέπει να 'ναι ο Κώστας ή ο Λευτέρης, δεν ξεχωρίζω καλά είπε ο Γιάννης. Όμως τώρα τον βλέπω να 'ρχεται προς το μέρος μας. Παιδιά, είναι φοβερό, ο Λουκάς ή έφαγε το κολατσιό του ή κάτι σοβαρό συμβαίνει, γιατί τα χέρια του είναι ... ΑΔΕΙΑ!!!

Ώσπου να κατεβούμε από το πεζουλάκι της μουριάς μας είχε καταφθάσει ο Λουκάς με τον συμμαθητή του.

- Συγγνώμη παιδιά που άργησα, να σας συστήσω τον Κώστα, πάμε στην ίδια τάξη κι έμαθα φοβερά νέα για τους καινούργιους (αχά, έτσι εξηγούνται τα άδεια χέρια και ούτε μια νύξη για πείνα ή φαγητό...). αφού χαιρετίσαμε όλοι τον Κώστα και συστηθήκαμε κι εμείς, όπως οφείλουν οι μικροί κύριοι μεγάλων οικογενειών, ο Κώστας μας ξανάπει ό,τι είχε ξαναπεί στο Λουκά…

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ - 4ο μέρος

Ποιόν, λοιπόν, ωφελεί η αμφισβήτηση του Αγίου Φωτός εδώ στην Ελλάδα, όταν στο Ναό της Αναστάσεως στην ιερή πόλη των Ιεροσολύμων άνθρωποι από διαφορετικές θρησκείες συνυπάρχουν και συνεργάζονται κατά την τελετή αφής Αυτού; Γιατί, για να πάμε και στα αίτια της αμφισβήτησης, υπάρχουν στην Ελλάδα, στη χώρα με την βαθιά ορθόδοξη πίστη, αμφισβητίες του Αγίου Φωτός; Μήπως νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο γίνονται πιο μοντέρνοι, πιο θελκτικοί, με πιο ανοικτούς ορίζοντες; Και γιατί να θεωρείται η αμφισβήτηση ως μοντέρνα και να μην θεωρείται και η πίστη εξίσου μοντέρνα; Γιατί από τη μια η αμφισβήτηση της ελληνικής ιστορίας και της ορθόδοξης πίστης θεωρείται μοντέρνα και εκσυγχρονιστική, ενώ από την άλλη η γνώση της ελληνικής ιστορίας και η πίστη την ορθόδοξη ανατολική εκκλησία είναι ντεμοντέ, εκτός μόδας, και θεωρείται προσκόλληση στο παρελθόν; Μήπως όλοι όσοι πρεσβεύουν τέτοιες ιδέες δεν έχουν σκοπό να αφυπνίσουν όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, αλλά να διαστρεβλώσουν και να υποθηκεύουν το ελληνικό και ορθόδοξο μέλλον  των παιδιών μας; Και δεν μπορώ να δεχτώ «θεωρίες συνομωσίας» του στυλ ότι η Ευρώπη μας θέλει ανιστόρητους και άθρησκους, γιατί όλα τα προηγμένα κράτη της Βόρειας Ευρώπης, εκεί που το χρέος είναι ογκοδέστατο και δυσθεώρητο (αλλά πάντα βιώσιμο …), αυτές οι χώρες είναι που κάνουν κουμάντο στις χώρες του Νότιας Ευρώπης που έχουν το 1/10 του χρέους τους, εξακολουθώντας να μαθαίνουν στα παιδιά τους όχι μόνο ιστορία και θρησκευτικά, αλλά και αρχαία ελληνικά, καθώς επίσης όχι μόνο υπάρχουν αλλά και εφαρμόζονται ειδικές πολιτικές για τους μετανάστες, οι οποίοι στις χώρες αυτές έχουν μηδενική εγκληματικότητα και πλήρη απορρόφηση στην κοινωνία υποδοχής, χωρίς να τίθενται θέματα τζαμιών, θρησκευτικών ή εθνικών μειονοτήτων και άλλων ολέθριων εσωτερικών αλλά και εξωτερικών πολιτικών, όπως γίνεται αιώνες τώρα εντός της ελληνικής επικράτειας.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των προηγμένων λαών της Βόρειας Ευρώπης δεν έχουμε παρά να ενισχύσουμε την εκμάθηση της ελληνικής ιστορίας και της ορθόδοξης πίστης, μιας πίστης η οποία έμαθε στην ανθρωπότητα τις έννοιες της ανεξιθρησκείας, της ελευθερίας σκέψης, γνώσης και έκφρασης, τη διαφορετικότητα, την ισότητα των ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος επιδερμίδας, θρησκείας, γλώσσας ή άλλων διαφορών. Μόνο αν οι αρχές αυτές οικειοποιηθούν και από τους αυτόχθονες αλλά και από τους κάθε λογιών μετανάστες και πρόσφυγες το όραμα της μιας και μοναδικής Ευρώπης θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα, διαφορετικά δεν θα υπάρχει μια Ευρώπη δύο ή τριών ταχυτήτων, αλλά ένας κόσμος πολλών, διαφορετικών και, δυστυχώς, αντιμαχόμενων μεταξύ τους πραγματικοτήτων. Νομίζω, ότι κάτι τέτοιο δεν το θέλει ούτε ο μουσουλμάνος, ούτε ο βουδιστής, ούτε ο ινδουιστής, ούτε ο προτεστάντης, ούτε ο καθολικός, ούτε ο ορθόδοξος, ούτε ο ειδωλολάτρης, ούτε κανένας από τους αιρετικούς. Καλώς ή κακώς η Ελλάδα έχει μια μακραίωνη ιστορία, έναν περίλαμπρο πολιτισμό και μια παγκόσμια θρησκεία, αυτό που της λείπει είναι η τόλμη να μάθει να στηρίζεται στα πόδια της και όχι στα δεκανίκια των ξένων, όποιοι κι αν είναι αυτοί οι ξένοι. 

Περιγραφή της σύγχρονης τελετής αφής του αγίου φωτός - 3ο μέρος

            Από το πρωί του μεγάλου Σαββάτου μέσα στον Ναό της Αναστάσεως, όπως και στον άγιο Τάφο, σβήνουν όλες οι λυχνίες, Ορθοδόξων, Λατίνων, Αρμενίων και Κοπτών, από τους διακονητές από το κάθε δόγμα και από αυτά που μένουν συνεχώς στο ναό. Έξω από το ναό όλοι οι κάτοικοι και οι προσκυνητές της άγιας Πόλης – όλοι εκτός από τους Λατίνους – συρρέουν και όλοι μαζί γεμίζουν τον χώρο της άγιας Αυλής του Ναού, περιμένοντας το άνοιγμα της κλειστής πόρταςτου, για να μπουν μέσα σε αυτόν.

            Κατά τις 8:30 – 9:30 π.μ. όταν στο Μοναστηριακό Ναό των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης τελείται ο εσπερινός και η λειτουργία του μεγάλου Σαββάτου, κατά την οποία χοροστατεί ο Πατριάρχης και παρευρίσκονται οι Αρχιεπίσκοποι και τα υπόλοιπα μέλη της Ιερής Αδελφότητας, ανοίγεται από τους μουσουλμάνους θυρωρούς η πύλη του Παναγιότατου Ναού, με την παρουσία των Δραγουμάνων, του δικού μας και του Αρμένιου, και με την παρουσία των στρατιωτικών αρχών της άγιας Πόλης. Πρώτα μπαίνει η παρατεταγμένη στρατιωτική δύναμη για την τήρηση της τάξης, η οποία τοποθετείται με την καθοδήγηση των Δραγουμάνων και των αξιωματικών της γύρω από το Ιερό Κουβούκλιο και στα κεντρικότερα σημεία του Ναού σχηματίζοντας έτσι διόδους στα πλήθη. Μετά από αυτή την τοποθέτηση των στρατιωτών, αφήνεται ελεύθερη η είσοδος για τα πλήθη, τα οποία ως χείμαρρος μπαίνουν στον Ναό και τοποθετούνται στα ιδιαίτερα μέρη που ορίζονται για κάθε δόγμα. Ενώ περνά η ώρα τα πλήθη αυξάνονται και συνωστίζονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε κάθε προσπάθεια μετακίνησης μεταξύ αυτών καθίσταται δύσκολη, αλλά και επικίνδυνη.

            Κατά τις 11 π.μ. με την παρουσία των στρατιωτικών αρχών γίνεται επιθεώρηση του ιερού κουβουκλίου του αγίου Τάφου από τους Δραγουμάνους. Μετά την επιθεώρηση η πόρτα κλείνει η πόρτα του ιερού κουβουκλίου και σφραγίζεται με λευκή ταινία, η οποία περιστρέφεται δύο φορές γύρω από το πάνω μέρος των δύο πτυχών της πόρτας, όπου υπάρχουν καρφιά, και την αριστερή άκρη της ταινίας, αφού την διαπεράσει μέσα από το δεξί κρίκο της πόρτας, την δίνει στον δικό μας Αρχιμανδρίτη, που στέκεται εκεί, ενώ τη δεξιά την περνά μέσα από τον αριστερό κρίκο και τη δίνει στον Αρμένιο Αρχιμανδρίτη. Έτσι, με την ταινία σχηματίζεται ένας σταυρός και στο κέντρο του σταυρού αυτού ο Δραγουμάνος βάζει μαλακό κερί, το οποί παίρνει από τον ίδιο τον Μοναχό προσέχοντας να το προσαρμόσει και στις δύο μεριές της πόρτας του ιερού κουβουκλίου. Έπειτα φωνάζει τον μουσουλμάνο θυρωρό του Ναού της Αναστάσεως που βρίσκεται εκεί να έρθει, ο οποίος σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο σφραγίζει τέσσερις φορές πάνω στο κερί και στην ταινία με τη σφραγίδα του ως ανάμνηση της σφραγίσεως από την φρουρά, σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο, Ματθαίου κζ΄66: «… και εκείνοι πήγαν και ασφάλισαν τον Τάφο, έβαλαν δηλαδή σφραγίδες στο λίθο που έκλεινε το μνημείο και τοποθέτησαν φρουρά». Πλέον, όλα τα μέρη του Ναού είναι γεμάτα κόσμο, καθώς και τα απέναντι υπερυψωμένα μέρη του ιερού κουβουκλίου του αγίου Τάφου, τα δεξιά από τους ανώτερους κυβερνητικούς υπαλλήλους και τα αριστερά από την ελληνική αντιπροσωπεία και άλλα επίσημα πρόσωπα.

            Κατά τη 12 ώρα της ημέρας ο Πατριάρχης ή αν λείπει ο Επίτροπος που τον αντιπροσωπεύει, ενώ χτυπάει πένθιμα η μεγάλη καμπάνα του Ναού, κατεβαίνει από το Πατριαρχείο μαζί με όλον τον κλήρο από τη σκάλα του αγίου Ιακώβου στο Ναό της Αναστάσεως και μπαίνουν όλοι από τη νότια πύλη του Καθολικού στο άγιο βήμα. Μετά από λίγη ώρα έρχονται προς τον Πατριάρχη και ασπάζονται το δεξί του χέρι τέσσερις κληρικοί των Αρμενίων, δύο των Κοπτών και δύο των Συρίων, παίρνοντας ευλογία, για να συμμετάσχουν στην τελετή. Αυτή η εθιμοτυπία βασίζεται σε ρητές διατάξεις που ορίζουν οι Σουλτάνοι, ως ένδειξη ότι η ορθόδοξη Εκκλησία έχει τα πρωτεία στον Παναγιότατο Τάφο, σύμφωνα με τα προνόμια που χορήγησε ο Ομάρ Χαττάπ και οι διάδοχοί του στο γένος των Ορθοδόξων Ρωμαίων. Μετά την αποχώρηση των Αρμενίων και των αλλόθρησκων κληρικών, οι δικοί μας ιερείς και διάκονοι που επρόκειτο να συμμετάσχουν στη λιτανεία, ντύνονται με λευκές στολές, και ο Πατριάρχης βάζει στο σκευοφυλάκειο όλη την αρχιερατική του στολή. Ταυτόχρονα, η λυχνία, η οποία χρησιμοποιείται στην ιερή τελετή, μεταφέρεται με πομπή από το κελί στο οποίο φυλάσσεται, κοντά στην αγία Αποκαθήλωση από τον δικό μας σκευοφύλακα του Ναού της Αναστάσεως, ενώ προπορεύονται της πομπής ο Δραγουμάνος κι ένας αρχιερέας, προς το άγιο κουβούκλιο από τον πιο σύντομο δρόμο, δηλαδή μέσω της περιοχής που βρίσκεται μεταξύ της αγίας Αποκαθήλωσης και του αγίου κουβουκλίου. Μόλις αυτοί φτάσουν ο Δραγουμάνος ξεκλειδώνει την πόρτα του κουβουκλίου και μπαίνει μέσα μόνο ο δικός μας σκευοφύλακας, αυτός που κρατάει την ιερή λυχνία, την οποία και τοποθετεί πάνω στον άγιο Τάφο. Μόλις βγει, σφραγίζεται και πάλι η πόρτα του κουβουκλίου, αφού τη δέσουν με τους δύο κρίκους της ταινίας, της οποίας τα άκρα παίρνουν τότε οι δύο Αρχιερείς που βρίσκονται εκεί, ο δικός μας και ο Αρμένιος, αντικαθιστώντας τους δύο Αρχιμανδρίτες που υπήρχαν μέχρι πριν από λίγο. Πριν γίνουν, όμως, όλα αυτά, η στρατιωτική αρχή παίρνει θέση μπροστά στην είσοδο του αγίου κουβουκλίου προς το βόρειο μέρος. Η αστυνομία σχηματίζει μια ζώνη και ανοίγει δίοδο από το άγιο βήμα του Καθολικού μέχρι το ιερό κουβούκλιο και γύρω από αυτό λόγω της λιτανείας που θα γίνει. Σε κανέναν δεν επιτρέπεται να μπει στη δίοδο που έχει ανοικτεί, εκτός από τους αξιωματικούς της τάξης, των κληρικών που έχουν παραταχθεί για τη λιτανεία και των αξιωματούχων των Πατριαρχείων. Οι αντιπρόσωποι των Κοπτών και των Συρίων, αυτοί που ορίστηκαν να παραλάβουν το άγιο φως από τον Πατριάρχη, μένουν έξω από αυτή τη ζώνη.

            Στις 12:30 μ.μ. ξεκινάει η λιτανεία από το άγιο βήμα του Καθολικού ως εξής: στην αρχή της πομπής είναι τα εκκλησιαστικά λάβαρα που τα κρατούν, σύμφωνα με την παλιά συνήθεια, αρχηγοί αρχαίων ορθοδόξων οικογενειών της Ιερουσαλήμ, ακολουθούν οι χοροί των ψαλτών, οι ντυμένοι ιερείς και τέσσερις διάκονοι, εκ των οποίων δύο κρατούν από ένα πυρσό αργυρό, ενώ άλλοι δύο διάκονοι από μια δεσμίδα αποτελούμενη από 33 κεριά. Τελευταίος έρχεται ο Πατριάρχης ο οποίος κρατάει την ποιμαντορική ράβδο. Αφού ευλογήσει ο Πατριάρχης από την αγία είσοδο της ωραίας πύλης του Καθολικού ξεκινάει η πομπή κατευθυνόμενη προς το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, όταν ξαφνικά στο μέσο του γενικού θορύβου στον Ναό και της αναμεμειγμένης βοής ακούγεται η γλυκιά και πολυπόθητη μελωδία των ψαλτών μας, οι οποίοι ψάλλον το γνωστό τροπάριο «την ανάστασιν Σου Χριστέ Σωτήρ, άγγλοι υμνούσιν εν ουρανοίς και ημάς τους επί γης καταξίσωον εν καθαρά καρφία Σε δοξάζειν», δηλ. την Ανάστασίν Σου Χριστέ Σωτήρα, άγγελοι υμνούν στους ουρανούς και καταξίωσε εμάς που είμαστε στη γη με καθαρή καρδιά να σε δοξάσουμε. Ο ιερός κλήρος γυρίζει τρεις φορές γύρω από το άγιο κουβούκλιο, ενώ κατά την τρίτη στροφή, οι κληρικοί που κρατάνε τα λάβαρα επιστρέφουν στο άγιο βήμα και βγάζουν τις ιερατικές στολές τους, ενώ ο Πατριάρχης παίρνει από τους Αρμένιους τον κληρικό που έχει οριστεί για να μπει μέσα στο άγιο κουβούκλιο, και μαζί με αυτόν έρχεται μπροστά στο άγιο κουβούκλιο. Απέναντι από την πόρτα του αγίου κουβουκλίου ο Πατριάρχης βγάζει τη μίτρα, τα εγκόλπια, το μέγα ωμοφόριο, τον αρχιερατικό σάκκο και το επιγονάτιο με τη βοήθεια των διακόνων, οι οποίοι στη συνέχει δένουν γύρω από τα επιμάνικα, τα οποία φοράει ο Πατριάρχης λευκά μαντίλια. Τότε ο δικός μας ο δραγουμάνος αφαιρεί την ταινία και ανοίγει την πόρτα του αγίου κουβουκλίου. Ο Πατριάρχης, αφού πάρει από τους διακόνους τους δύο πυρσούς και τρεις δεσμίδες κεριών μπαίνει μέσα στο κουβούκλιο, όπου τον ακολουθεί μόνο ο Αρμένιος κληρικός, φορώντας μόνο την εσωτερική ιερατική στολή του και κρατώντας δύο πυρσούς. Η πόρτα του κουβουκλίου κλείνει και ο Πατριάρχης μπαίνει στον Τάφο, ενώ ο Αρμένιο μένει στον προθάλαμο. Ο Πατριάρχης, αφού γονατίσει, με φόβο και κατάνυξη διαβάζει την ακόλουθη ευχή:

«Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, η αρχίφωτος σοφία του ανάρχου Πατρός. Ο φως οικών απρόσιτος, ο ειπών εν σκότους φως λάμψαι, ο ειπών γενηθήτω φως και εγένετο φως, Κύριε, ο του φωτός χορηγός, ο εξαγαγω΄ν ημάς από του σκότους της πλάνης και εισαγαγών εις το θαυμαστόν φως της σης επιγνώσεως, ο την γην μεν πάσαν δια της εν αυτή ενσάρκου παρουσίας σου, τα καταχθόνια δε της εις Άδην καταβάσεως σου φωτός πληρώσας και χαράς, μετά δε ταύτα δια των αγίων σου αποστόλων φως καταγγείλας πάσι τους έθνεσιν. Ευχαριστούμεν σοι, ότι δια της ευσεβούς πίστεως μετήγαγες ημάς από του σκότους εις φως και γεγόναμεν υιοί δια του αγίου βαπτίσματος, θεασάμενοι την δόξαν σου πλήρη ούσαν χάρτιτον και αληθείας, αλλ’ ω φωτοπάροχε Κύρις, ο το μέγα φως ων, ο ειπών, ο λαός ο καθήμενος εν σκότει. Δέσποτα Κύρις, το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον, το μόνον φως του κ΄σομου και φως της ζωής τω ανθρώπων, ου από της δόξης επληρώθη τα σύμπαντα, ότι φως εις τον κόσμον ελήλυθας δια την ενσάρκου σου οικονομίας, ει και οι άνθρωπι ηγάπησαν μάλλον το σκότο ή το φως, συ Κύριε φωτοδότα, επάκουσον ημών των αμαρτωλών και αναξίων δούλων σου των την ώρα ταύτη παρισταμένων τω παναγίω σου και φωτοφόρω τούτωτάφω και πρόσδεξαι ημάς τιμώντας τα άχραντα πάθη σου, την παναγίαν σου σταύρωσιν, τον εκούσιον θάνατον και την εν τω πανσεβάστω τούτω μνήματι του τεθεωμένου σου σώματος κατάθεσιν και ταφήν και τριήμερον εξανάσταιν, ην χαρμονικώς ήση αρξάμενοι εορτάζειν μνείαν ποιούμεθα και την εν Άδου καθόδου σου, δι΄ης τας εκείσε των δικαίων κατέχομενας ψυχάς δεσποτικώς ηλευθέρωσας τη αστραπή της σης θεότητας, φωτός πληρώσας τα καταχθόνια. Όθεν δη αγαλλομένη καρδία και χαρά πνευματική κατά τούτο το υπερυελογημένον Σάββατον τα εν γη και υπό γην θεοπρεπώς τελεσθέντα σοι σωτηριοδέστατα μυστήρια σου εορτάζοντες και σε το όντως ιλαρόν και εφετόν φως εν τοις καταχθονίοις θεϊκώς επίλαμψαν, εκ τάφου δε θεοπρεπώς αναλάμψαν αναμιμνησκόμενοι, φωτοφάνειαν ποιούμεθα σου την προς προς ημάς συμπαθώς γενομένην θεοφάνειαν εικονίζοντες, επιδή γαρ τη σωτηρίω και τωταυγεί νυκτί πάντα πεπλήρωται φωτός ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια δια το υπερφυές μυστήριον της εν Άδου καθόδου σου και της εκ Τάφου σου τριημέρου αναστάσεως. Δια τούτο εκ του επί τούτον τον φωτοφόρον σου Τάφον ενδελεχώς και αειφώτως εκκαιομένου φωτός ευλαβώς λαμβάνοντες διαδιδόαμεν τοις πιστεύουσιν εις σε το αληθινόν φως και παρακαλούμεν και δεόμεθά σου, Πανάγιε Δέσποτα, όπως αναδείξης αυτό αγιασμού δώρον και πάσης θεϊκής σου χάριτος πεπληρωμένον δια της χάριτος του Παναγίου και φωτοφόρου Τάφου σου και τους απτομένους ευλαβώς αυτού ευλογήσης και αγιάσης, του σκότους των παθών ελευθερών και των φωτεινοτάτων σου σκηνών καταξιώσης, όπου φως το ανέσπερον της σης θεότητος λάμπει, χάρισαι αυτοίς, Κύριε, υγιείαν και ευζωΐαν και τους οίκους αυτών παντός αγαθού πλήρωσον.

Ναι, Δέσποτα φωτοπάροχε, επάκουσον μου του αμαρτωλού εν τη ώρα ταύτη και σος ημίν τε και αυτοίς περιπατείν εν τω φωτί σου και εν αυτώ μένειν, έως το φως της προσκαίρου ζωήν έχομεν. Δος ημίν, Κύριε, ίνα το φως της προσκαίρου ζωής ταύτης έχωμεν. Δος ημίν, Κύριε, ίνα το φως των καλών έργων ημών λάμπη έμπροσθεν των ανθρώπων και δοξάζωσι σε συν τω αναρχώ σου Πατρί και τω Παναγίω Πνεύματι. Εις φως γαρ εθνών ημάς τέθεικας, ίνα αυτοίς τη σκοτία περιπατούσι φαίνωμεν. Αλλ’ ημείς ηγαπήσαμεν το σκότος μάλλον ή το φως φαύλα πράσσοντες. Πας γαρ ο φαύλα πράσσων μισεί το φως κατά τον αψευδή λόγον σου, δια τούτο οσήμεραι προσκοπτόμεν αμαρτάνοντες, επειδή περιπατούμεν εν τη σκοτία. Αλλ’ αξίωσον ημάς το υπόλοιπον της ζωής ημών βιωτεύσαι πεφωτισμένους τους οφθαλμούς της διανοίας ημών. Δος ημίν, ίνα ως τέκνα φωτός περιπατήσωμεν εν τω φωτί των εντολών σου, το του αγίου βαπτίσματος φωτεινόν ένδυμα, υπέρ δια των έργων ημαυρώσαμεν, λεύκανον ως το φως, ο αναβαλλόμενος το φως ώσπερ ιμάτιον. Δος ημίν ενδύσασθαι τα όπλα του φωτός, ίνα δι΄ αυτών τον άρχοντα του σκότους τροπούμεθα, ως μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. Ναι, Κύριε, και ως εν ταύτη τη ημέρα τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις φως έλαμψας, ούτω σήμερον λάμψον εν ταις καρδίαις ημών το σον ακήρατον φως, ίνα δια τούτου φωτιζόμενοι και θερμαινόμενοι εν τη πίστει δοξάζομεν σε το μόνον εκ μόνου του αρχιφώτου φωτός ιλαρόν φως εις τους ατελεύτητους αιώνας.

Αμήν ».

             Κατά την ώρα που ο Πατριάρχης διαβάζει αυτή την ευχή, βαθιά σιγή διαδέχεται τις δυνατές κραυγές που σείουν τις αχανείς διαστάσεις μπροστά στο μικρό Ναό. Μυστική αγωνία καταλαμβάνει από τη μια μεριά ως την άλλη τα πλήθη και αμέσως σταματάει ο θορυβώδης και ταραχώδης εκείνος χείμαρρος. Μετά το τέλος της ευχής ο Πατριάρχης με κάθε ευλάβεια ασπάζεται τον άγιο Τάφο και παίρνει το άγιο φως, το οποίο δίνει πρώτα στον Αρμένιο κληρικό. Συγχρόνως, όμως, ο Πατριάρχης από το βόρειο άνοιγμα του κουβουκλίου και ο Αρμένιο από το νότιο παραδίδουν τους πυρσούς αναμμένους πλέον σε αυτούς που είχαν παραταχθεί εκεί από πριν και στους ιερείς και τους λαϊκούς που περιμένουν έξω από τις πόρτες. Την εμφάνιση του αγίου φωτός χαιρετούν οι ήχοι των βαρύγδουπων καμπάνων του Ναού και των σημάντρων και τυμπάνων του. ακούγεται ανάμεικτη βοή, ιαχή θεσπέσια που φτάνει ως τον ουρανό και συγκινεί τους πάντες μέχρι δακρύων. Ο πρεσβύτερος της Ιερουσαλήμ που βρίσκεται στο βόρειο άνοιγμα του κουβουκλίου, αφού πάρει το άγιο φως από τον Πατριάρχη μέσα σε αργυρό πυρσό, το μεταφέρει τρέχοντας στο άγιο βήμα από τη βόρεια πύλη του Καθολικού και το παραδίδει στον Σκευοφύλακα του Ναού που βρίσκεται στην παραπρόθεση του δεξιού μέρους, ο οποίος το παραδίδει σε αυτούς που βρίσκονται στο άγιο βήμα. Αμέσως το άγιο φως διαδίδεται σε όλα τα μέρη του Ναού, πάνω και κάτω και στην πιο μακρινή γωνιά του. Ο Ναός που πριν από λίγο δεν είχε κανένα φως μεταμορφώνεται σε θάλασσα φωτός από περίπου 30.000 φώτα.

Έπειτα ανοίγεται η πόρτα του αγίου κουβουκλίου από τον δικό μας αρχιερέα, όταν ο Πατριάρχης κτυπήσει από μέσα. Αμέσως μπαίνουν στο κουβούκλιο ένας Κόπτης και ένας Σύριος από αυτούς που πήραν την ευλογία από την Πατριάρχη και παίρνουν το άγιο φως. Αφού περιοριστεί ο θόρυβος, ο Πατριάρχης βγαίνει πρώτος από το ιερό κουβούκλιο κρατώντας τρεις δεσμίδες κεριά, εκ των οποίων τη μια τη δίνει στον Διοικητή της Πόλης που στέκεται κοντά στην πόρτα του κουβουκλίου, και ενώ τον κρατάνε οι κυβερνητικοί υπάλληλοι και ο δραγουμάνος, διασχίζει γρήγορα το πλήθος και φτάνει στο άγιο βήμα, όπου δίνει το άγιο φως. Μετά την έξοδο του Πατριάρχη από το άγιο κουβούκλιο, βγαίνουν από εκεί ο Αρμένιο κληρικός και ο Σύριος και μεταφέρουν το φως στους ομοεθνείς τους, ενώ μπαίνουν οι καντηλανάφτες των τριών εθνών και ανάβουν τα καντήλια τους μέσα και έξω από τον άγιο Τάφο. Ταυτόχρονα ο δικός μας αρχιερέας σηκώνει την αναμμένη λυχνία από τον Πανάγιο Τάφο και τη μεταφέρει από το άγιο κουβούκλιο στο άγιο βήμα του δικού μας Καθολικού. Αφήνεται, έτσι, ελεύθερο το κουβούκλιο για τους Αρμένιους, τους Κόπτες και τους Σύριους για τη λιτανεία τους, την οποία όλοι μαζί κάνουν γύρω από τον Τάφο του Κυρίου, δοξάζοντας και αυτοί τον Νικητή του Θανάτου. Αμέσως μετά την τελετή ο Πατριάρχης γυρίζει στη θέση του με τη συνηθισμένη παράταξη. Την τελετή του αγίου φωτός επισφραγίζει η τελετή της θείας λειτουργίας του μεγάλου Σαββάτου στο Καθολικό του Ναού της Αναστάσεως. Τα πλήθη των προσκυνητών βγαίνουν από το Ναό και διασκορπίζονται κρατώντας στα χέρια αναμμένα κεριά. Το άγιο φως μεταφέρεται σε πόλεις, χωριά, μοναστήρια, όπου οι κάτοικοί τους το δέχονται με θρησκευτική ευλάβεια. Τα φώτα στις Εκκλησίες της Ιερουσαλήμ ανάβουν. 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ - 2ο μέρος

«Ο επίσκοπος ασπάζεται τους ιερείς και τους διακόνους, ευλογούν τα κεριά και ανάβουν τις λυχνίες. Ανοίγουν τις πόρτες και μπαίνουν στην καθολική Εκκλησία ψάλλοντας το ‘’Κύριε, εκέκραξα’’ μαζί με το στιχηρό ‘’ φωτίζουν, φωτίζου Ιερουσαλήμ …..  Μετά το ‘’φως ιλαρόν’’, τα δώδεκα αναγνώσματα και η Λειτουργία». Το τυπικό του Ναού της Αναστάσεως, το οποίο γράφτηκε το 1122, αλλά βρισκόταν εν χρήσει στη Σιωνίτιδα Εκκλησία ήδη από τον 8^ο και 9^ο αιώνα, περιγράφεται η τελετή του αγίου φωτός με κάθε λεπτομέρεια:

«και κατά τη δεύτερη ώρα της αγίας αυτής ημέρας του μεγάλου Σαββάτου έρχονται οι μυροφόρες και αρχίζουν να πλένουν τα καντήλια και τα τακτοποιούν μέσα στον πανάγιο και ζωοποιό Τάφο, ενώ βρίσκονται παρόντες ο Πατριάρχης, ο αρχιδιάκονος, ο δευτεράριο, ο παραμονάριος, τρεις διάκονοι και ψάλτες και ενώ αυτοί εκτελούν το έργο τους οι μυροφόρες ψάλλον τον κανόνα και την ακολουθία των ωρών. Και όταν τελειώσουν με το πλύσιμο των καντηλιών και την τακτοποίησή τους, τότε κλειδώνει ο Πατριάρχης τον άγιο Τάφο, και παίρνει τα κλειδιά μαζί του, και τότε σβήνουν όλα τα καντήλια του ναού, και ανεβαίνει ο Πατριάρχης στα Κατηχούμενα, για να ψάλλει τις ώρες. Και όταν γίνεται εννιά ο Πατριάρχης κατεβαίνει μαζί με τον κλήρο ντυμένοι στα άσπρα στην αγία Ανάσταση, χωρίς φωταψίες και θυμιατό και τότε αρχίζουν τον εσπερινό πίσω από τον άγιο Τάφο, μέσα σε κλίμα γαλήνης. Αμέσως μετά το τέλος των Προφητειών εισέρχεται ο Πατριάρχης στο άγιο βήμα και κόβει το θυμίαμα των μητροπολιτών, των επισκόπων και των πρεσβυτέρων, και αρχίζουν να θυμιατίζουν ο Πατριάρχης, οι αρχιερείς, και οι ιερείς, θυμιατίζουν το Ναό έξω από τον άγιο Τάφο και περιέρχονται γύρω από αυτόν τρεις φορές, ενώ είναι κλειστός. Μετά ανεβαίνουν στον Άγιο Γολγοθά και αφού έχουν θυμιατίσει κάτω, όπως και στον άγιο κήπο και στον άγιο Κωνσταντίνο και στην αγία Φυλακή, μέχρι να έρθουν στην πύλη της αγίας Αναστάσεως, η οποία ονομάζεται η πύλη των Μυροφόρων. Τότε οι υποδιάκονοι παίρνουν τα θυμιατά από αρχιερείς και τους ιερείς και μπαίνουν όλοι στο άγιο βήμα και αρχίζει ο Πατριάρχης το ΄΄ κύριε ελέησον΄΄ εκτενώς και χωρίς παύση και τότε εξέρχεται ο Πατριάρχης από το Βήμα ο ίδιος και ο αρχιδιάκονος και ο πρωτοδιάκονος κρατούν τα χέρια του Πατριάρχη από τη μια και από την άλλη μεριά και προπορεύεται μπροστά από αυτούς ο σακελλάριος και τον ακολουθεί από πίσω ο παραμονάριος και ο καστρίνσιος, και τότε πέφτει μπροστά ο Πατριάρχης μπροστά από το άγιο βήμα με το πρόσωπο στο έδαφος και προσεύχεται με δάκρυα για τις αμαρτίες του λαού και σηκώνει τα χέρια ψηλά (αυτό το κάνει τρεις φορές. Το ίδιο κάνουν κι όσοι είναι μαζί με τον Πατριάρχη και ο λαός ψέλνει το ΄΄κύριε ελέησον΄΄ δυνατά και ακατάπαυστα. Και τότε με την είσοδο του Πατριάρχη και των ακολούθων του στον άγιο Τάφο, κάνει τρεις μετάνοιες και προσεύχεται και παρακαλεί για τον ίδιο και τον λαό και τότε ανάβει από το άγιο φως και το δίνει στον αρχιδιάκονο και ο αρχιδιάκονος στο λαό και μετά από αυτό βγαίνει ο Πατριάρχης και η συνοδεία του ψάλλοντας το στιχηρό: ΄΄φωτίζου, φωτίζου η νέα Ιερουαλήμ΄΄ ».

            Αξιόλογη είναι και η περιγραφή για την τελετή του αγίου φωτός του Ρώσου ηγουμένου Δανιήλ, ο οποίος επισκέφτηκε την άγια Γη το έτος 1.106-1.107, όταν η περιοχή ήταν ακόμα στα χέρια των Σταυροφόρων. Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά:

«Εκθέτω την αλήθεια, όπως την είδα. Την αγία Παρασκευή σφουγγαρίζουν τον άγιο Τάφο και πλένουν τα καντήλια που βρίσκονται εκεί, έπειτα τα γεμίζουν με καθαρό λάδι, χωρίς νερό, και αφού βάλλουν μέσα σε αυτά τα φυτίλια, τα αφήνουν με αυτόν τον τρόπο προετοιμασμένα, και κατά τη δεύτερη ώρα της νύχτας σφραγίζουν τον Άγιο Τάφο. Τότε σβήνουν όλα τα καντήλια και τα κεριά, όχι μόνο αυτά που είναι μέσα στο ναό, αλλά και τα άλλα που βρίσκονται σε όλες τις Εκκλησίες της Ιερουσαλήμ. την ίδια μέρα, τη μεγάλη Παρασκευή, κατά την πρώτη ώρα της ημέρα, εγώ ο αμαρτωλός, αφού παρουσιάστηκα μπροστά στον ηγεμόνα Βαλδουίνο, τον προσκύνησα. Ο ηγεμόνας χαρούμενος με πλησίασε και μου είπε: τι επιθυμείς Ρώσε ηγούμενε; Ο ηγεμόνας όντας αγαθός και καθόλου υπερήφανος με γνώριζε ήδη καλά και με αγαπούσε. Τότε, λοιπόν, απάντησα σε αυτόν: καλοκάγαθε ηγεμόνα, στο όνομα του Θεού και της αφοσίωσης, την οποία εγώ εξακολουθώ να έχω από τους Ρώσους ηγεμόνες, σε παρακαλώ να εισακούσεις σε αυτήν την παράκλησή μου. επιθυμώ να βάλλω με το ίδιο μου το χέρι το καντήλι μου στον άγιο Τάφο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εξ μέρους όλης της Ρωσικής γης, για τους δικούς μας ηγεμόνες και χριστιανούς της Ρωσίας. Στο λόγο αυτό ο ηγεμόνας με ιδιάζουσα καλοκαγαθία μου το επέτρεψε και μου έδωσε το καλύτερο ακόλουθό του, για να με οδηγήσει στον οικονόμου του Ναού της Αναστάσεως και στον κλειδοφύλακα του άγιου Τάφου. Ο οικονόμος τότε και ο κλειδοφύλακας με διέταξαν να φέρω το καντήλι μου με λάδι, κι εγώ αφού τους ευχαρίστησα, γεμάτος χαρά έτρεχα στην αγορά, αφού αγόρασα το πιο μεγάλο κρυστάλλινο καντήλι και το γέμισα με καθαρό λάδι, χωρίς νερό, γύρισα το απόγευμα στον άγιο Τάφο κρατώντας το. Βρήκα μόνο τον κλειδοφύλακα στο εσωτερικό του μικρού ναού του Αγίου Τάφου του ιερού Κουβουλκίου. Αυτός αμέσως μετά τη δική μου παράκληση, άνοιξε τις πύλες και αφού με παρακάλεσε να αφήσω τα σανδάλια μου, με έβαλε μέσα στον Άγιο Τάφο με γυμνά τα πόδια μου και έχοντας στα χέρια το καντήλι. Μου είπε να το αφήσω με τα ίδια μου τα χέρια πάνω στον άγιο Τάφο, το άφησα στο μέρος όπου κείτονταν τα ιερά πόδια του Σωτήρα μας. το καντήλι των Ελλήνων ήταν τοποθετημένο προς το μέρος του κεφαλιού, ενώ του μοναστηριού του αγίου  Σάββα και των υπόλοιπων μονών βρίσκονταν στο μέρος του στήθους. Είναι συνήθεια να βάζουν εδώ το καντήλι των Ελλήνων και μεμονωμένα ένα άλλο για το μοναστήρι του αγίου Σάββα … Αφού έβαλα το δικό μας καντήλι πάνω στον άγιο Τάφο, προσκύνησα στη γη μπροστά στον άγιο αυτό τόπο, φίλησα και έβρεξα με τα δάκρυά μου τον ιερό τόπο, όπου το αγιότατο σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού κειτόταν, έπειτα, βγήκα γεμάτος με ανείπωτη χαρά από το εσωτερικό του αγίου Τάφου και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιό μου.

Το πρωί του μεγάλου Σαββάτου, κατά την έκτη ώρα της ημέρα, μεγάλο πλήθος λαού μαζεύτηκε μπροστά στο Ναό της Αναστάσεως. Οι κάτοικοι της χώρας, οι περιηγητές, οι προσκυνητές που είχαν έρθει γι’ αυτό από τη Βαβυλώνα, την Αίγυπτο και την Αντιόχεια και από άλλες χώρες μαζεύτηκαν την ίδια μέρα. Αμέτρητο πλήθος γέμισε την πλατεία γύρω από τον Ναό και τον Γολγοθά, τόσο στριμωγμένοι, όμως, ήταν, που έβλεπε κανείς ανθρώπους να πνίγονται από την πίεση των ανθρώπων, οι οποίοι κρατούσαν στα χέρια τους κεριά σβησμένα και περίμεναν τη στιγμή που θα ανοίξουν οι πόρτες της Εκκλησίας. Στο εσωτερικό της Εκκλησίας βρίσκονταν μόνο ιερείς, περιμένοντας  τον ερχομό του ηγεμόνα Βαλδουίνου και της ακολουθίας του. Μόλις φάνηκε αυτός, οι πόρτες της Εκκλησίας άνοιξαν και ο λαός όρμησε τότε όλος μαζί, γεμίζοντας όλη την Εκκλησία και τα διπλανά μέρη, τον Γολγοθά και τον τόπο της σταύρωσης και περισσότερο το μέρος όπου βρίσκεται ο σταυρός του Σωτήρα μας. αυτοί που δεν μπορούσαν να μπουν μέσα στην Εκκλησία στέκονταν έξω. Όλος αυτός ο λαός έλεγε μόνο τις λέξεις ΄΄Κύριε ελέησον΄΄. Αυτές οι ζωηρές και αδιάκοπες αναφωνήσεις δημιουργούσαν θόρυβο που δονούσε τις γύρω περιοχές… έτσι στέκονταν οι πιστοί. Έβλεπε κανείς και τον ηγεμόνα Βαλδουίνο να αισθάνεται συγκίνηση και να κλαίει, ενώ οι ακόλουθοί του περικύκλωναν το αρχικό θυσιαστήριο που βρισκόταν απέναντι ακριβώς από τον Άγιο Τάφο (από τη βασιλική κάμαρα, όπως λέγεται σήμερα). Κατά την έβδομη ώρα της ημέρας του μεγάλου Σαββάτου ο ηγεμόνας Βαλδουίνος και οι ακόλουθοί του όδευαν ξυπόλυτοι από το σπίτι του προς τον άγιο Τάφο. Προσκάλεσε και από το μετόχι του αγίου Σάββα τον ηγούμενο και τους αδελφούς μοναχούς του, οι οποίοι με όμοιο τρόπο κατευθύνονταν προς τον Τάφο του Κυρίου, μαζί με αυτούς ήμουν και ο εγώ ο αμαρτωλός. Όλοι βρεθήκαμε μπροστά στον ηγεμόνα και τον χαιρετήσαμε, ο ίδιος χαιρέτησε τον ηγούμενο και τους αδελφούς που ήταν μαζί του και υποχρέωσε τον ηγούμενο του αγίου Σάββα και εμένα τον αμαρτωλό να πλησιάσουμε και να σταθούμε δίπλα σε αυτόν, όπως ακριβώς και κάναμε. Επιπλέον, υποχρέωσε τους υπόλοιπους ηγουμένους και τους άλλους μοναχούς να προηγηθούν, ενώ η συνοδεία του ακολουθούσε την πομπή της τελετής. Φτάσαμε, τέλος, στην δυτική πόρτα του Ναού της Αναστάσεως, αλλά το πλήθος που ήταν μαζεμένο μας εμπόδιζε να μπούμε.

Τότε, λοιπόν, ο ηγεμόνας Βαλδουίνος διέταξε το στράτευμά του να διασκορπίσει το πλήθος και μας άνοιξαν δίοδο ανάμεσα στο πλήθος μέχρι τον άγιο Τάφο και έτσι, αφού μπορέσαμε να περάσουμε, φτάσαμε στην ανατολική πόρτα του αγίου Τάφου. Ο ηγεμόνας μπήκε μαζί μας και κάθισε στο δεξί μέρος κοντά στον τοίχο που χωρίζει το αρχικό θυσιαστήριο, μπροστά στην ανατολική πόρτα, σε μια ψηλή θέση που προορίζεται για τον ηγεμόνα. Διέταξε, λοιπόν, τον ηγούμενο του αγίου  Σάββα να σταθεί μαζί με τους μοναχούς του και τους Ορθόδοξους ιερείς πάνω στον άγιο Τάφο, ενώ εμένα με διέταξε να σταθώ ψηλότερα, επάνω (απέναντι) από τις πόρτες του αγίου Τάφου, μπροστά από το αρχικό θυσιαστήριο, ώστε να μπορώ να βλέπω την πόρτα του αγίου Τάφου, τους οποίου και οι τρεις πόρτες ήταν σφραγισμένες με τη βασιλική σφραγίδα. Οι Λατίνοι ιερείς βρίσκονταν στο αρχικό θυσιαστήριο. Κατά την όγδοη ώρα της ημέρας οι Ορθόδοξοι ιερείς, οι οποίοι βρίσκονταν πάνω, βέβαια, στον Άγιο Τάφο, άρχισαν την ακολουθία του εσπερινού, μεγάλος αριθμός εκκλησιαστικών και μοναχών βρίσκονταν μαζί τους. Οι Λατίνοι, επίσης, έψαλλαν την ακολουθία σύμφωνα με το δικό τους Τυπικό… όταν άρχισε η ανάγνωση των Παροιμιών του αγίου Σαββάτου, ο επίσκοπος, ακολουθούμενος από τον διάκονο, άφησε το αρχικό θυσιαστήριο και αφού πλησίασε στις πόρτες του Αγίου Τάφου, παρατήρησε μέσα από τα κάγκελα των θυρών, και αφού δεν είδε φως στον Άγιο Τάφο, γύρισε στο θυσιαστήριο. Ενώ γινόταν η ανάγνωση της στ΄ Παροιμίας, ο ίδιος ο Επίσκοπος ακολουθούμενος από τον διάκονο, έρχεται και πάλι, για να δει μέσα από την πόρτα του αγίου Τάφου, εάν δεν υπάρχει εδώ φως. Όλος ο λαός δακρυσμένος άρχισε να αναφωνεί Κύριε ελέησον. Αφού πέρασε και η ένατη ώρα, ο χορός άρχισε να ψάλλει το άσμα της διάβασης της Ερυθράς Θάλασσας ‘’Άσωμεν τω Κυρίω’’. Αυτήν την ώρα φαίνεται να έρχεται από την ανατολή ένα μικρό σύννεφο και να στέκεται πάνω από τον υπερυψωμένο τρούλο της Εκκλησίας, πέφτει βροχή πάνω στον άγιο Τάφο και λάμψη φοβερή και λαμπερή βγαίνει από αυτόν. Τότε ο Επίσκοπος συνοδευόμενος από τέσσερις διακόνους, έρχεται για να ανοίξει τις πόρτες του αγίου Τάφου και αφού πήρε τα κεριά, τα οποία κρατούσε ο ηγεμόνας Βαλδουίνος, μπήκε στον Άγιο Τάφο και, αφού άναψε πρώτα τα κεριά του ηγεμόνα, βγήκε δίνοντας τα αναμμένα κεριά στον ηγεμόνα Βαλδουίνο, ο οποίος επανήλθε στη θέση του με μεγάλη χαρά και έχοντας τα κεριά στα χέρια.

Εμείς ανάψαμε τα κεριά από τον ηγεμόνα και έπειτα δώσαμε το φως σε αυτούς που βρίσκονταν εκεί και στο λαό. Το άγιο φως μου φάνηκε ότι διέφερε από το συνηθισμένο φως, η λάμψη του είχε κάτι το ιδιαίτερο και η φλόγα του ήταν κόκκινη. Όλος ο λαός κρατώντας τα κεριά στα χέρια, συγκινημένος και γεμάτος χαρά στην όψη του αγίου φωτός, δεν σταμάτησε να επαναλαμβάνει Κύριε ελέησον … έπειτα άναψαν με το άγιο φως όλα τα καντήλια των Εκκλησιών και τα κεριά και τέλεσαν την ακολουθία του εσπερινού, ενώ ο λαός έφυγε. Εμείς επιστρέψαμε στο μοναστήρι μας μαζί με τον ηγούμενο και τους αδελφούς, κρατώντας τα κεριά αναμμένα, όταν τελειώσαμε την ακολουθία. Αφού αναγνώσαμε τις εσπερινές ευχές, ο καθένας αποχώρησε για το δωμάτιό του, δοξάζοντας τον Θεό που μας καταξίωσε να δούμε τη χάρη του ».

Αξιοσημείωτη είναι και η αφήγηση όταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων ήταν ο Σωφρόνιος το 1580, όταν το άγιο φως βγήκε δίπλα από την Πύλη του Ναού της Αναστάσεως, αφού ράγισε η κολόνα, κάτι που φαίνεται μέχρι σήμερα. Η αιτία ήταν το ότι οι Αρμένιοι, εκείνη την εποχή, ήταν εχθρικοί απέναντι στους Ορθόδοξους και υποσχέθηκαν να δώσουν στον ηγεμόνα της Ιερουσαλήμ αρκετά χρήματα, προκειμένου να εμποδίσει τον Πατριάρχη και τους Ορθόδοξους να μπουν στο Ναό της Αναστάσεως το Μεγάλο Σάββατο. Ο ηγεμόνας αφού πήρε τα χρήματα έκανε αυτό που ήθελαν οι Αρμένιοι. Μπήκαν, λοιπόν, στο Ναό μόνο οι Αρμένιοι χαρούμενοι, ελπίζοντας ότι θα πάρουν το άγιο φως αυτοί. Οι Ορθόδοξοι, στους οποίους ο ηγεμόνας της Ιερουσαλήμ δεν είχε επιτρέψει την είσοδό τους στο Ναό στέκονταν απέξω παρακαλώντας μαζί με τον Πατριάρχη τον Θεό να δείξει το έλεος της ευσπλαχνίας του. Κι ενώ προσεύχοντας σχίστηκε η κολόνα και βγήκε από εκεί το άγιο φως. Μόλις είδε αυτά ο Πατριάρχης  έτρεξε με μεγάλη προθυμία και ευλάβεια και άναψε τα κεριά που είχε στα χέρια του και μοίρασε το φως στους Ορθοδόξους. Οι μωαμεθανοί θυρωροί βλέποντας αυτό το θαύμα άνοιξαν  αμέσως την άγια πόρτα και μπήξε μέσα στο Ναό και ο Πατριάρχης και όλο το πλήθος των Ορθοδόξων, ψάλλοντας το «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών» και τέλεσε τη λειτουργία. 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ - 1ο μέρος

Επειδή πολλά ειπώθηκαν Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλο Σάββατο σχετικά με το Άγιο Φως από ανθρώπους, οι οποίοι λανθασμένα θεωρούν αναχρονιστική και πολυδάπανη την τελετή αφής του Αγίου Φωτός θεώρησα σκόπιμο να αναφερθούμε στο Άγιο Φως μιας και είμαστε ακόμα σε πασχαλινή ατμόσφαιρα. Εμείς θα προσπαθήσουμε μέσα από ιερά κείμενα να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε το άγιο φως.

Από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο μαθαίνουμε ότι όταν Άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στις Μυροφόρες και έσπρωξε την πέτρα από την είσοδο του Τάφου καθόταν πάνω σε αυτήν κι έλαμπε ολόκληρος, καθώς η εξωτερική εμφάνιση ήταν σαν αστραπή. Μετά όταν ο Πέτρος και ο Ιωάννης πήγαν στον Τάφο, παρά το σκοτάδι και παρά το γεγονός ότι κανένας άγγελος Κυρίου δεν ήταν παρών, σε όλο τον Τάφο του Κυρίου υπήρχε ένα διάχυτο ουράνιο φως. Ο Δαμασκηνός αναφέρει: «και βλέποντας (η αναφορά είναι για τον Πέτρο) το φως στον τάφο έμεινε κατάπληκτος, γι’ αυτό και είδε μόνο τις λωρίδες από τα σεντόνια, γιατί κανείς δεν μπορεί να δει μέσα στο σκοτάδι αυτά που βρίσκονται μπροστά του», όπως και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης αναφέρει για το ίδιο θέμα: «και αφού είδαν αυτά (δηλαδή τις λωρίδες από τα σεντόνια και τις πετσέτες με τις οποίες είχαν σκεπάσει το πρόσωπο του Ιησού Χριστού) οι σύντροφοι του Πέτρου πίστεψαν …. Γιατί ο Τάφος ήταν γεμάτος φως, ώστε αν και ήταν νύχτα ακόμα, δυο φορές είδαν αυτά που βρίσκονταν μέσα στον Τάφο, και με τις αισθήσεις τους και με το πνεύμα τους.»

Η εικόνα αυτή ενέπνευσε ήδη από τους πρώτους αιώνες το έθιμο να κρατάμε λαμπάδες κατά τη γιορτή του Πάσχα. Η διανομή του θείου φωτός σε όλες τις Εκκλησίες είναι πάρα πολύ παλιά, όταν, σύμφωνα με μια διήγηση του ιστορικού Ευσέβιου του Παμφίλου, ήδη το 162, ο Επίσκοπος Ιερουσαλήμ Νάρκισσος κατά το βράδυ της ανάστασης, στην Ιερουσαλήμ άναψαν όλα τα καντήλια της Εκκλησίας με το θαυματουργό λάδι. Η διήγηση του Ευσέβιου έχει ως εξής: «κάποτε, κατά το μεγάλο βράδυ του Πάσχα, λένε ότι είχε εξαντληθεί το λάδι από τους διακόνους  της εκκλησίας. Επειδή, εξαιτίας αυτού, φοβερή απογοήτευση συντάραξε όλο το πλήθος, ο Νάρκισσος διέταξε να ετοιμάσουν τα φώτα, και αφού άντλησε νερό από κάποιο κοντινό πηγάδι, το μετέφερε ο ίδιος. Ενώ έγινε αυτό αμέσως, προσευχόταν και παρακαλούσε με πίστη προς τον Κύριο το νερό να χυθεί στους λύχνους. Αφού έγιναν και αυτά, ενάντια σε κάθε λογική και παράδοξη και θεϊκή δύναμη μετέβαλε το νερό σε λάδι, αυτό διαφυλάχθηκε από τους περισσότερους από τους αδελφούς για μεγάλο χρονικό διάστημα και τότε και σε μας έχει απομείνει ένα μικρό δείγμα από το τότε θαύμα» (βλ. P. Migne, τόμος 20, σελ. 538-540.).

Ο Μέγας Κωνσταντίνος έκανε πιο λαμπερή τη φωταγωγία και τη λαμπαδηφορία της Εκκλησίας, διατάζοντας να φωτιστεί όλη η πόλη μεταβάλλοντας την ιερή αγρυπνία σε φώτα της ημέρας, δένοντας πάρα πολύ ψηλούς κίονες από κερί σε όλη την πόλη, πάνω στους ήδη υπάρχοντες στύλους, οι λαμπάδες ήταν αναμμένες και φώτιζαν όλο τον τόπο, ώστε η αγρυπνία να ακτινοβολεί πιο πολύ και από την πιο λαμπερή μέρα (βλ. Ευσεβίου του Παμφίλου στο βίο του Μ. Κωνσταντίνου του Βασιλέως Λόγος Δ΄, P. Migne, τόμος 20, σελ. 1169.).

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει για το άγιο φως: «το άγιο Πάσχα και περιβόητο, η πιο μεγάλη μέρα όλων των ημερών και η λαμπρή νύχτα, αυτή που έδιωξε το σκοτάδι της αμαρτίας, κατά την οποία εμείς γιορτάζουμε τη σωτηρία μας κάτω από το πλούσιο φως » (Λόγος ΙΘ΄). Τι λέει όμως για το άγιο φως, το οποίο φωτίζει όλες τις εκκλησίες τη νύχτα της Αναστάσεως; «Αυτό το μεγάλο φως, όσο και ο ουρανός από πάνω λάμπει, φωτίζοντας όλο τον κόσμο με τις δικές του ομορφιές, και όσο υπερουράνιο, και με την πρώτη φωτεινή φύση στους αγγέλους, και όσο στην Τριάδα, από την οποία όλο το φως έχει έρθει από το αδιαίρετο φως που θεωρείται μέρος του και τιμάται και αυτό είναι πρόδρομος του μεγάλου φωτός που υπάρχει. …»» και συνεχίζοντας τη σκέψη αυτή ο Κωνσταντίνος ο πρεσβύτερο ο εξ Οικονόμων λέγοντας  «εάν όμως και εξολοκλήρου το φως που φωτίζει δυνατά κατά τη νύχτα της Αναστάσεως κάθε Εκκλησία, η οποία είναι η απεικόνιση της Σιών όπως και η θεία Τράπεζα είναι η απεικόνιση του Μνήματος της Αναστάσεως», έτσι είναι ιερό και ΤΙΜΩΜΕΝΟ και περισσότερο ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΟ και κατεξοχήν πρόδρομος του μεγάλου φωτός, αυτό που πηγάζει ευθύς από το ίδιο το πρωτότυπο και ζωηφόρο Μνήμα.

Για τον λόγο αυτό, από πάρα πολύ παλιά καθιερώθηκε ξεχωριστή ιερή τελετή του αγίου φωτός το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου στον ίδιο τόπο που έγινε η Ταφή και η Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Στο «Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο», δηλ. στο Τυπικό της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, το οποίο ανάγεται χρονολογικά στο δεύτερο μισό του 7^ου αιώνα, η τελετή του αγίου φωτός περιγράφεται ως εξής: «το μεγάλο Σάββατο το απόγευμα, κατά τη δύση του ηλίου, ο επίσκοπος, οι ιερείς και οι διάκονοι εισέρχονται στην αγία Ανάσταση και κλείνουν τις πόρτες. Ετοιμάζουν τρία θυμιατήρια και απαγγέλουν εκτενή και ευχή. Ο επίσκοπος βάζει στο θυμιατήριο θυμίαμα και ο ίδιος θυμιατίζει. Προηγείται ο επίσκοπος, μετά από αυτόν ακολουθούν οι ιερείς και οι διάκονοι και ψάλλοντας τον ψαλμό ‘’Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν, ψάλλατε τω Κυρίω πάσα η γη΄΄, κάνουν πομπή γύρω από την Εκκλησία. Μπαίνοντας στο άγιο Βήμα απαγγέλλουν εκτενή και ευχή με γονυκλισίες, όπου ο επίσκοπος λέει τα παρακάτω: ‘’ είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον’’. Αφού έρθουν μπροστά από την είσοδοο του αγίου βήματος, απαγγέλουν εκτενή και ευχή και ψάλλοντας τον ψαλμό ΄΄Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν΄΄ με πομπή γυρνούν γύρω από την εκκλησία για Τρίτη φορά. Αφού επιστρέψουν εκεί, μπροστά στην είσοδο του αγίου βήματος, απαγγέλλουν εκτενή και ευχή». 

"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 20ο κεφάλαιο

Ώσπου να κατέβω, οι άλλοι δύο είχαν βάλει τα μπουφάν τους κι είχαν ανοίξει και την εξώπορτα. Άλλες φορές για να ξεκουνηθούν πρέπει να κτυπήσει το πρώτο κουδούνι τουλάχιστον δύο φορές, και σήμερα δεν είχε κτυπήσει καν. Τι άλλο θα ζήσω, σήμερα, ο άνθρωπος σκέφτηκα, καθώς καλημέριζα τη μαμά και τον μπαμπά. Να κάτι που δεν είχα δει στο όνειρό μου: τη βιασύνη του Λουκά και του Ανδρέα. Να κάτι που δεν είχα δει στο όνειρό μου: τη βιασύνη του Λουκά και του Ανδρέα. Άλλες φορές έχω φτάσει μέχρι το σπίτι του Λουκά ακούγοντας τον Ανδρέα να τρέχει πίσω μου φωνάζοντας: “Μα, δεν καταλαβαίνω τι σ' έπιασε σήμερα;”. Έχω φτάσει στο σπίτι του Λουκά, έχω εξσηκώσει τον Λουκά, που τις περισσότερες φορές δεν σηκώνεται από το κρεβάτι του ό,τι και να του τάξεις, εντάξει ίσως μόνο με το όνομα της Χριστίνας κάτι μπορεί να γίνει, έχω φτάσει στο σπίτι του Γιάννη, κι ο Ανδρέας τρέχει πίσω μου φωνάζοντας συνεχώς σε όλο το δρόμο “Έρχομαι, μισό λεπτό, ξέχασα τη μπάλα του μπάσκετ να πάρω μαζί μου σήμερα” και ξανατρέχει προς το σπίτι, περνώντας πάντα από το σπίτι του Λουκά, να τον ενημερώσει ότι όταν θα έχει επιστρέψει από το δικό του σπίτι κρατώντας την ξεχασμένη μπάλα του, αυτός πρέπει να είναι έτοιμος, πλυμένος, ντυμένος και να τον περιμένει στην πόρτα, κάτι που ποτέ δεν γίνεται, και μετά τρέχει φουριόζος μέσα στο σπίτι μας, ανεβαίνει σαν πύραυλος εδάφους – αέρος στον πάνω όροφο να πάρει την μπάλα του, κατεβαίνει σαν πύραυλος αέρος – εδάφους φωνάζοντας συνεχώς προς το σπίτι του Λουκά, άντε έλα να πάμε και μια μέρα μαζί στο σχολείο (λέμε τώρα), όπου φυσικά ο Λουκάς με το ζόρι έχει κατεβάσει το ένα πόδι του από το κρεβάτι, και μετά μας προλαβαίνει με το Γιάννη στην εξώπορτα του δικού του σπιτιού, όπου συνήθως βρίσκομαι με το Γιάννη κάνοντας την πρωινή μας σύσκεψη, αλλά σήμερα ΟΧΙ, σήμερα συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Σήμερα είναι η μέρα που έρχονται τα καινούργια γειτονόπουλα στο σχολείο και εμείς πρέπει να βαρέσουμε προσοχή μπας και μας κάνουν φίλους. Βαρέθηκα, αλλά τι να κάνω να παρατήσω τους φίλους μου, επειδή τρελάθηκαν με τα παιχνίδια κάποιου τον οποίο δεν έχουν δει ακόμα.

Όταν, κάποια στιγμή, εκεί γύρω στις 8 παρά πέντε, καταφέρνουμε να μαζευτούμε κάνουμε, όπως σας είπα και την πρωινή συσκεψούλα μας, μην νομίζετε δεν συζητάμε τίποτα συνταρακτικό, να μπας και ψυχανεμιζόμαστε κάποιο πονηρό διαγώνισμα, ή αν μάς έχει ξεφύγει κάποια άσκηση στα Ελληνικά ή στα Μαθηματικά, και εκεί γύρω στις 8 και τέταρτο ακόυμε το πρώτο κουδούνι του σχολείου, το οποίο βέβαια δεν αφορά εμάς, διότι πολύ απλά εμείς είμαστε παλιοί και δεν μασάμε από τέτοια. Το ξέρει, όμως, αυτό η διευθύντρια (χα, κι άλλο κορίτσι, που το είχα ξεχάσει στην προηγούμενη καταμέτρησή μου, και η διευθύντρια πιάνεται διπλή, όχι γιατί είναι χοντρή, που δεν είναι, απλώς γιατί είναι διευθύντρια και ο λόγος της μετράει περισσότερο από τους μαθητές και τους δασκάλου) και ξανακτυπάει το κουδούνι μετά από τρία λεπτά, όπου εμείς στο σημείο αυτό, μαζεύουμε ό,τι μπορεί να έχουμε σκορπίσει εκεί μπροστά στο πεζοδρόμιο, τσεκάροντας πάντα μην πάρει ο ένας τα τετράδια του άλλου (γιατί το έχουμε πάθει κι αυτό, αλλά ήταν πολύ παλιά πριν παλιώσουμε εμείς) και σε ακόμα τρία λεπτά η κα Πονηρίδω (η διευθύντρια καλέ) ξανακτυπάει το κουδούνι για τρίτη φορά, όπου τότε τρέχουμε πανικόβλητοι, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι το τρίτο κουδούνι, δεν τρέχουμε πανικόβλητοι από το πρώτο. Βέβαια, δεν μπορώ να πω και με σιγουριά αν τελικά είμαστε πανικόβλητοι ή παλιοί γιατί κατά ένα παράδοξο τρόπο τα τρία τέταρτα του σχολείου εμφανίζονται αλαφιασμένα μόλις ακουστεί το τρίτο κουδούνι. Ίσως, η μαμά του Γιάννη να έχει και κάποιο μικρούτσικο δίκιο, η κυρία – Χριστίνα, όταν λέει ότι το τρίτο κουδούνι είναι το κουδούνι των αργοπορημένων και όχι των παλιών!
Η πολυπόθητη Δευτέρα είχε έρθει και νομίζω ότι κανείς εκτός από τον Ανδρέα, τον Λουκά και τον Γιάννη δεν πρέπει να χαίρονταν τόσο πολύ, όσο εκείνη τη Δευτέρα, όπου για πρώτη φορά στα χρονικά ο Ανδρέας και ο Λουκάς με περίμεναν στην εξώπορτα του σπιτιού μου, έτοιμοι και με τα μπουφάν τους φορεμένα και με τις τσάντες στους ώμους, κι αυτή τη φορά εγώ ήμουν ο αργοπορημένος, για πρώτη αλλά και μοναδική φορά στη ζωή μου. Όμως τώρα η Δευτέρα είχε έρθει κι όλο το σχολείο ήταν συγκεντρωμένο στο πραύλιο του σχολείου για την πρωινή προσευχή, η κυρία Πονηρίδω έλεγε τα δικά της για τα διαλείμματα, την καντίνα του σχολείου, τα καλάθια των αχρήστων κι άλλα τα οποία απορώ πως της έρχεται η έμπνευση για τα καλαθια των αχρήστων, αλλά πουθενά όπου κι αν κοιτάγαμε δεν βλέπαμε κανένα καινούργιο αγόρι ή κορίτσι. Αφού μάς καλημέρισε η κυρία Πονηρίδω και μας είπε για πολλοστή φορά να μην τρέχουμε στις σκάλες, στους διαδρόμους, στο προαύλιο και εν γένει πουθενά μέσα στο σχολείο, κατευθυνθήκαμε στις τάξεις μας. Εντάξει, ίσως να μας σύστηνε τους καινούργιους συμμαθητές μας η δασκάλα μας, η κυρία Ανθή.
Αλλά ακόμα κι όταν μπήκε η κυρία Ανθή στην τάξη μας και μάς καλημέρισε, αντί να μας συστήσει τους καινούργιους μας συμμαθητές μας, με όλους μας έτσι είχε κάνει, μάς είπε, πολύ απλά, να βγάλουμε το τετράδιο της Ορθογραφίας για να μας υπογορεύσει την ορθογραφία αλλά επειδή ήταν Δευτέρα είχαμε κι εξτραδάκι, δηλαδή, κάποιες ασκησούλες στο καινούργιο κεφάλαιο της Γραμματικής που μάς δίδαξε την Παρασκευή.
- Αν είναι δυνατόν, την Παρασκευή μάθαμε Ενεργητική και Παθητική Φωνή, μουρμούρισε ο Ανδρέας στον Γιάννη, πως θέλει να την έχουμε μάθει. Δεν της έχουν πει της κυρίας Ανθής ότι το Σαββατοκύριακο είναι δύσκολο για πολύ διάβασμα; Πότε θα το καταλάβει, επιτέλους;
- Ε, Γιώργο, ξέρεις ενεργητική και παθητική φωνή; με ρώτησε ο Γιάννης, που τον είχε βάλει ο Ανδρέας, γιατί ο Ανδρέας δεν τολμούσε, βέβαια, τι να με ρωτήσει, όλο το Σαββατοκύριακο τού είχα φάει τα αφτιά, αλλά αυτό τον χαβά του, το καινούργιο παιδί και το καινούργιο παιδί. Όταν τόλμησα να του πω μέσες άκρες τι είναι η ενεργητική και η παθητική φωνή ξέρετε ποιά ήταν η απάντησή του; “Σιγά μην μας βάλει κι ασκήσεις στην ορθογραφία για ενεργητική και παθητική φωνή, ορθογραφία γράφουμε.”, αλλά που να θυμηθούν όλοι ότι η κυρία Ανθή έχει σύστημα να μας βάζει ένα ψιλοδιαγώνισμα στην Ορθογραφία τη Δευτέρα για να δει τι έχουμε εμπεδώσει και τι όχι, από την γραμματική της προηγούμενης εβδομάδας κι ανάλογα να κανονίσει τη Γραμματική της επόμενης εβδομάδας. Ποιός, όμως, παρακολουθεί την κα Ανθή όταν κάνει μάθημα μόνο ο Θεός το ξέρει ..., γιατί κι εγώ μερικές φορές ξεχνιέμαι κι όλο και κάτι σκιτσάρω έτσι για να περάσει η ώρα, λέμε τώρα, μην πάτε και το πείτε στην κα Ανθή ή στη μαμά μου ...

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ

Είναι η εβδομάδα που ξεκινάει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την Κυριακή του Θωμά. Η ονομασία της οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι κατά τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα βαπτίζονταν ομαδικά οι κατηχούμενοι και άρχιζε η πνευματική ανακαίνισή τους. Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης και πνευματικής καθαρότητας οι νεοβαπτισμένοι έφεραν καθ’ όλην αυτή την εβδομάδα λευκά ενδύματα, εξ ου και αποκαλούμενη λευκή εβδομάδα. Ο Αυγουστίνος χαρακτηρίζει επίσης την ίδια εβδομάδα ως οκτώ ημέρες των νεοφύτων ή νεοβαπτισθέντων ή και νεοφώτιστων.

Κατά την εβδομάδα αυτή επιτρέπεται η κατάλυση των πάντων, ενώ κατά τους παλαιότερους χρόνους ολόκληρη η εβδομάδα αυτή χαρακτηριζόταν αργία από κάθε εργασία, σύμφωνα με τον κανόνα Νικηφόρου του Ομολογητού. Ο 6^ος κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Συνόδου συνιστά στους χριστιανούς καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας τον καθημερινό εκκλησιασμό. Μάλιστα κατά τους πρώτους χρόνους στην εβδομάδα αυτή απαγορεύονταν και τα οποιαδήποτε θεάματα.

Στην Κωνσταντινούπολη η εβδομάδα αυτή εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Ο Αυτοκράτορας καλούσε τους νεοφώτιστους καθώς και πτωχούς σε πλούσιο γεύμα, ενώ κατά την ημέρα Πέμπτη της Διακαινησίμου δέχονταν τον κλήρο προσφέροντας τιμητικό γεύμα στον Πατριάρχη και στους περί αυτόν. Πολλά όμως και πλούσια δώρα διένειμαν οι αυτοκράτορες και σε επίσημες επισκέψεις που διενεργούσαν αυτή την εβδομάδα. Ακόμη απέλυαν από τις φυλακές κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.

Στην αρχαία Εκκλησία αυτή ήταν η πρώτη του εκκλησιαστικού έτους, που αρχή του θεωρείτο η Κυριακή του Πάσχα. Η Εκκλησία έχει καθιερώσει κατ΄ έτος την ημέρα της Διακαινησίμου να εορτάζεται η Ζωοδόχος Πηγή. Από την εβδομάδα αυτή αρχίζει να αναγιγνώσκεται στις εκκλησίες το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο.

Σήμερα, δεν υπάρχουν νεοβαπτισμένοι, καθώς η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει καθιερώσει τον νηπιοβαπτισμό, και οι περισσότεροι από εμάς αναφερόμαστε μόνο στη Δευτέρα του Πάσχα. Όμως, η εβδομάδα μετά το Πάσχα είναι η πρώτη εβδομάδα μέσα στην καινούργια ζωή, σε αυτή τη ζωή, την οποία διακήρυξε ο Ιησούς Χριστός, και παρ΄ όλο που δεν είναι αργία, για τους περισσότερους, είναι πολύ σημαντική για την Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία μας. Μπορεί, λόγω της ισοπέδωσης την οποία διαβιούμε, να μας φαίνονται όλα ίδια και απαράλλαχτα, όμως, η εβδομάδα αυτή αποτελεί το θεμέλιο λίθο της νέας ζωής. Γι΄ αυτό, παρά τις όποιες δυσκολίες, τις οποίες άλλοι επέλεξαν να περάσουμε, ας γίνει η εβδομάδα αυτή η αρχή, προκειμένου να κάνουμε κάθε μέρα κάτι διαφορετικό σε πρακτικό επίπεδο, ώστε κι η ζωή μας σιγά σιγά να πάρει άλλο νόημα. Γιατί, αν ο καθένας από εμάς κάνει αυτό το διαφορετικό με όποιον τρόπο αυτός επιλέξει, με ένα χαμόγελο, με το να δώσει ένα μπουκάλι γάλα σε μια οικογένεια που ζει δίπλα του και ξέρει ότι περνάει δύσκολα, με το να βοηθήσει στα μαθήματα το συμμαθητή ή τη συμμαθήτρια του παιδιού του, δίνουμε καταρχήν το  καλό παράδειγμα στα ίδια μας τα παιδιά, και μετά τα παιδιά μας κάνουν κι αυτά το δικό τους μικρό άθλο, βελτιώνοντας με αυτό τον τρόπο το δικό τους κόσμο, κι όχι το δικό μας. Ας το βάλουμε ως καθημερινό στόχο, ξεκινώντας από την εβδομάδα της Διακαινησίμου, ώστε με απλά και καθημερινά πράγματα να γίνει η ζωή όλων μας, λίγο καλύτερη. Αφήστε τα πολλά και τα μεγάλα για …. άλλους πιο μεγάλους και πιο τρανούς από εμάς (αφού έτσι νομίζουν, εμείς δεν χαλάμε χατίρι σε κανέναν!), όμως, εμείς που είμαστε καθημερινοί άνθρωποι, ας κάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα που έχουν θετικό αντίκτυπο σε όλους μας, και τότε που θα πάει κάποια στιγμή θα βελτιωθεί τόσο πολύ η κατάσταση, που όσοι δεν προσαρμοστούν θα φύγουν από μόνοι τους. Γι’ αυτό να θυμάστε: μικρά, απλά και καθημερινά πράγματα για τους ανθρώπους που γνωρίζουμε γύρω μας. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Την Κυριακή του Πάσχα γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου. Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, τα χαράματα της Κυριακής η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τάφο του Ιησού. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και ένας Άγγελος Κυρίου κύλισε την πέτρα που έφραζε το μνήμα και κάθισε πάνω της. Οι φρουροί παρέλυσαν από το φόβο τους. Ο Άγγελος απευθυνόμενος στην Παναγία και τη Μαρία τη Μαγδαληνή τους είπε να μην φοβούνται, ο Ιησούς αναστήθηκε και να ειδοποιήσουν τους μαθητές του Κυρίου, για το γεγονός της Ανάστασης, και να πάνε στη Γαλιλαία όπου θα εμφανιστεί ο Ιησούς.

Στο δρόμο πηγαίνοντας προς τους μαθητές εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Τότε η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή Τόν προσκύνησαν και έτρεξαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο γεγονός στους μαθητές Του. Στο μεταξύ, οι στρατιώτες ειδοποιήθηκαν από τους Αρχιερείς ότι τελικά ο Ιησούς αναστήθηκε, κι εκείνοι αντί να σκεφτούν Ποιόν οδήγησαν στη Σταύρωση, δωροδόκησαν τους στρατιώτες να πουν ότι οι μαθητές Του έκλεψαν το σώμα Του. Οι μαθητές πήγαν στη Γαλιλαία και εκεί εμφανίσθηκε μπροστά τους ο Ιησούς, τους ευλόγησε και τους είπε να πάνε στον κόσμο να διδάξουν ό,τι τούς έχει διδάξει. Επίσης, έδωσε εντολή, όποιον πιστεύει σε Αυτόν να τον βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, έκαναν οι μαθητές Του και ο Λόγος του Ιησού έφθασε μέχρι τις μέρες μας.

Το Πάσχα γιορτάζεται σε όλη την Ελλάδα με σούβλισμα αρνιών, τσούγκρισμα αυγών, τραγούδια και χορών. Όλη η επόμενη εβδομάδα που ακολουθεί είναι γιορτινή εβδομάδα και για το λόγο αυτό δεν τηρείται η νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής. Οι πιστοί συνηθίζουν για πενήντα ημέρες μετά το Πάσχα όταν συναντιώνται χαιρετιούνται λέγοντας: «Χριστός Ανέστη», δηλαδή ο Χριστός αναστήθηκε και απαντούν «Αληθώς ο Κύριος», δηλαδή, ότι αλήθεια ο Κύριος αναστήθηκε. Επίσης για το ίδιο διάστημα λέγεται η Αναστάσιμη Προσευχή:

«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,

θανάτω θάνατο πατήσας

και τοις εν τοις μνήμασι

ζωήν χαρισάμενος (τρεις φορές).

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον,

Κύριον Ιησούν, τον μόνο αναμάρτητον.

Τον Σταυρό Σου, Χριστέ, προσκυνούμε

και την αγίαν Σου ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν.

Συ γαρ ει Θεός ημών,

εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν.

Δεύτε πάντες οι πιστοί,

προκσυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν ανάστασιν

ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω.

Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον,

υμνούμεν την ανάστασιν αυτού.

Σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς,

θανάτω θάνατον ώλεσαν.

 Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου

καθώς προείπεν

έδωκεν ημιν την αιώνιον ζωήν

και το μέγα έλεος».

Πενήντα μέρες μετά το Πάσχα και πάντα Δευτέρα, γιορτάζεται η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή, το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στη Γη και φώτισε τους Αποστόλους, τους προίκισε με όλα εκείνα τα προσόντα, πνευματικά και ψυχικά, ώστε να πορευθούν στα έθνη μεταδίδοντας το κήρυγμα του Κυρίου. 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! 

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 

ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Ενώ το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο Του, η ψυχή Του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη για να μεταφέρει κι εκεί το Λόγο Του.

Στο μεταξύ οι Αρχιερείς ζητούν από τον Πιλάτο να βάλει φρουρά έξω από το μνήμα Του, φοβούμενοι ότι οι μαθητές Του θα κλέψουν το σώμα Του και θα διαδώσουν ότι Αυτός αναστήθηκε.

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου τελείται στις Εκκλησίες η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Η λειτουργία αυτή πήρε το όνομά της από το γεγονός ότι σε κάποιο σημείο της ο ιερέας προαναγγέλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην … ». 

Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου  Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνεται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Στην Ελλάδα η αναστάσιμη λειτουργία γίνεται το βράδυ και στις 12 τα μεσάνυχτα αφού σβήσουν τα φώτα της Εκκλησίας ο ιερέας προβάλει από την Ωραία Πύλη κρατώντας στο χέρι μια δεσμίδα από 33 κεριά αναμμένα με το Άγιο Φως ψάλλοντας «δεύτε λάβετε Φως …». Στη συνέχεια ιερείς, ψάλτες αναγιγνώσκουν το Ευαγγέλιο της Ανάστασης και μετά όλοι μαζί, μαζί και με τους πιστούς ψάλλουν το Χριστός Ανέστη τρεις φορές. Παρ’ όλο που αρκετοί από τους πιστούς φεύγουν αμέσως μετά, η λειτουργία δεν τελειώνει σε εκείνο το σημείο. Όσοι φεύγουν πάντως μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους και το φυλάνε να μην σβήσει για 40 μέρες. Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί είναι μέρα αυστηρής νηστείας, όπως και την Μεγάλη Παρασκευή, ακόμα και το λάδι.

Για όσους δεν έχουν προλάβει να φτιάξουν τα πασχαλινά κουλούρια τους και να βάψουν τα αυγά τους το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία ευκαιρία τους. οι νοικοκυρές το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου καταπιάνονται με την παρασκευή της μαγειρίτσας, που θα φαγωθεί μετά την Ανάσταση, προκειμένου να μην υπάρχουν προβλήματα μετά από τη νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής, και να μπορούν να ευχαριστηθούν το αρνί της σούβλας την Κυριακή του Πάσχα.