"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 12ο κεφάλαιο

-         Να σου πω κάτι Γιώργο, είπε ο Ανδρέας φεύγοντας  από το δωμάτιό μου, πολλοί άνθρωποι όταν πάνε σε καινούργιο σπίτι, αγοράζουν καινούργια έπιπλα, καινούργιες ηλεκτρικές συσκευές, καινούργιες κουρτίνες, καινούργια ρούχα, παπούτσια, γιατί όχι και καινούργια παιχνίδια; Αυτή η τελευταία κουβέντα με έβαλε σε σκέψεις …

Μπορεί να είχε δίκιο ο αδελφός μου, γιατί σαν σκέψη δεν είναι παράλογη. Πολλοί άνθρωποι το κάνουν αυτό. Η μετακόμιση για πολλούς συμβολίζει μια καινούργια ζωή, οπότε γιατί να μην έχουν και καινούργια πράγματα.

Κι εμείς όταν αποφάσισαν οι δικοί μας να έρθουμε να μείνουμε στο πατρικό της μαμάς μου αναγκαστήκαμε να πάρουμε καινούργιο σαλόνι, τραπεζαρία και να αγοράσουμε έπιπλα για δυο παιδικά δωμάτια, γιατί στο παλιό σπίτι είχα το ίδιο δωμάτιο με τον Ανδρέα (μιλάμε για φρίκη!!!, αλλά τι να έκανα. Ευτυχώς, όμως, που μετακομίσαμε κι έτσι τώρα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο.). Μάλιστα, θυμάμαι ακόμα τη μαμά μου που πέταξε όλα τα σπασμένα παιχνίδια μας, με τη δικαιολογία ότι τώρα πάμε σε καινούργιο σπίτι, ναι αυτό το θυμάμαι πολύ καλά. Κάποια βέβαια μισοσπασμένα παιχνίδια τα οποία είχαμε προλάβει να τα συνταξιοδοτήσουμε και να τα βάλουμε μέσα στα παιχνιδόκουτα μετακόμισαν κι αυτά στο καινούργιο σπίτι και κανείς τους δεν πήρε χαμπάρι! Όμως, όσα παιχνίδια ήταν σπασμένα και δεν είχαμε προλάβει να τα βάλουμε στα παιχνιδόκουτα, όπως είπε η μαμά μας «ανακυκλώθηκαν» και να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό. Πέραν του ότι θα μας έπαιρναν καινούργια παιχνίδια όταν θα πηγαίναμε στο καινούργιο σπίτι. Ίσως, λοιπόν, και οι καινούργιοι γείτονες να έκαναν το ίδιο με τα παιχνίδια του γιου τους, σκέφτηκα εγώ.

Και η σκέψη του Ανδρέα είχε μια επιπλέον βάση: το καταραμένο διαμέρισμα ήταν πολύ μεγάλο σπίτι για μια οικογένεια με δυο παιδιά, οπότε ίσως οι γονείς των παιδιών να αγόρασαν στο γιο τους καινούργια παιχνίδια, είτε γιατί τα παιχνίδια που είχε στο προηγούμενο σπίτι να ήταν λίγα είτε να ήταν χαλασμένα και να τα αντικατέστησαν. Επίσης, μπορεί το προηγούμενο σπίτι τους να μην ήταν τόσο μεγάλο κι ο γιος τους να μην είχε τόσα πολλά παιχνίδια, οπότε τώρα που πάνε σε πιο μεγάλο σπίτι να του αγόρασαν κι άλλα παιχνίδια, όσα δεν μπορούσε να έχει στο παλιό τους σπίτι. Ναι έτσι δικαιολογείται η εργοστασίλα που μύριζαν τα καινούργια παιχνίδια. Άλλωστε, αυτό εξηγεί και τα καινούργια έπιπλα, τις καινούργιες ηλεκτρικές συσκευές, τους πολλούς καναπέδες, τις πολλές καρέκλες, τα πολλά τραπέζια. Όλα ήταν καινούργια για πολλούς και διαφόρους λόγους. Επίσης, μπορεί τώρα να αγόρασαν καλά έπιπλα, που τα παιδιά τους είναι μεγάλα και είναι πιο προσεκτικά. Ναι, όσο κι αν με πλήγωνε το γεγονός ότι η σκέψη του Ανδρέα ήταν σωστή, αποδεικνυόταν ότι η σκέψη του Ανδρέα ήταν πάρα πολύ σωστή, πάρα πολύ λογική και κυρίως πάρα πολύ μεγαλίστικη.

Τα ίδια έκανε και η δική μας η μαμά. Στο παλιό σπίτι που ζούσαμε με ενοίκιο τα έπιπλα μας δεν έλεγαν και πολλά πράγματα. Μάλιστα, ό,τι και να χάλαγε ή έσπαγε οι γονείς μας το πέταγαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Στο τέλος, λίγο πριν μετακομίσουμε αναγκαστήκαμε να πάμε να αγοράσουμε καινούργιο σαλόνι, τραπεζαρία και έπιπλα για δύο παιδικά δωμάτια, λες και ήμασταν άστεγοι όλο αυτό το διάστημα. Το καταπληκτικό ήταν όταν μετακομίσαμε στο πατρικό σπίτι της μαμάς μας, όπου τα δωμάτια είναι πολύ πιο μεγάλα και αφού τοποθετήθηκε ένας πενταθέσιος και ένας τριθέσιο καναπές ο Ανδρέας, παρ’ όλο που είχε μεγαλώσει, εξακολουθούσε να χοροπηδάει από τον έναν καναπέ στον άλλο, αλλά να κάνει και πατινάζ σε όλο το σαλόνι. Φοβερό ε, η μαμά όλη την ώρα φώναζε, ότι τώρα μεγαλώσαμε και δεν κάνουμε πατινάζ στο σαλόνι, ούτε παίζουμε μπάλα, αλλά τι να κάνει κι ο Ανδρέας, όταν βλέπει ένα μεγάλο άνοιγμα στο σαλόνι χωρίς έπιπλα, τραπεζάκια, και ο τοίχος να κάνει το καλύτερο τέρμα, δεν θέλει και πολύ για να παίξει ποδόσφαιρο. Γρήγορα, όμως, η δαιμόνια μαμά μας βρήκε τη λύση κι έφτιαξε εκεί ένα γραφείο για να μπορεί να δουλεύει και από το σπίτι κι έμεινε ο Ανδρέας με τη χαρά μισερή.

Άρα και οι καινούργιοι γείτονες θα μπορούσαν να είχαν αγοράσει καινούργια παιχνίδια, όπως αγόρασαν καινούργια έπιπλα. Ο συλλογισμός του Ανδρέα μου φαινόταν πέρα για πέρα σωστός, όσο δύσκολο κι αν μου ήταν να το παραδεχτώ. Καινούργιο σπίτι, καινούργια έπιπλα, καινούργια παιχνίδια, καινούργια αρχή ….