"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 13ο κεφάλαιο

Και με αυτές τις σκέψεις με πήρε ο ύπνος. Ήταν ένα ύπνος βαθύς, γεμάτος παιχνιδο – όνειρα. Δεν ξέρω αν τα όνειρα είναι μαυρόασπρα ή έγχρωμα ή και τα δύο, το δικό μου όνειρο πάντως ήταν πάρα πολύ χρωματιστό, με τόσο ζωντανά χρώματα που μόνο στα όνειρα μπορεί κάποιος να δει. Επίσης, το δικό μου όνειρο είχε και πάρα πολλά παιχνίδια.

Έβλεπα ότι βρισκόμουν σε ένα ανοικτό και πολύ μεγάλο μέρος, όπου ο ουρανός ήταν τόσο γαλάζιος που πρώτη μου φορά αντίκριζα έναν τόσο γαλάζιο και καθαρό ουρανό. Ούτε σύννεφα, ούτε νέφος, τίποτα, μόνο το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Και το γρασίδι ήταν διαφορετικό. Ήταν πιο πράσινο από ότι συνήθως. Είχε ένα ωραίο καταπράσινο και γυαλιστερό χρώμα. Και ήταν ζεστό από έναν κατακίτρινο ήλιο, ο οποίος όμως δεν γέμιζε την ατμόσφαιρα με αποπνικτική ζέστη, όπως γίνεται συνήθως κάθε καλοκαίρι στην Αθήνα. Αντιθέτως, ο κατακίτρινος ήλιος ζέσταινε μόνο το γρασίδι, ενώ όλη η άλλη ατμόσφαιρα ήταν ευχάριστα δροσερή.

-         Ελάτε παιδιά, ώρα για παιχνίδια, άκουσα μια φωνή, η οποία ερχόταν από μακριά, αν και εγώ την άκουγα πολύ καθαρά σαν να ήταν δίπλα μου. Τότε, από όλα τα σημεία της γειτονιάς ξεπετάχτηκαν τόσα πολλά παιδιά, γνωστά κι άγνωστα, τα οποία όρμησαν και μπήκαν σε μια ανοικτή πόρτα, που εγώ την έβλεπα για πρώτη φορά.

Κάτι μου θυμίζει εμένα αυτό το σκηνικό, σκέφτηκα στο όνειρό μου. Τότε ήταν που με σκούντησε ο Ανδρέας (στο όνειρό μου, με λίγα λόγια δεν γλιτώνω από τον Ανδρέα ούτε στον ξύπνιο μου, ούτε στον ύπνο μου), λέγοντάς μου «Άντε, προχώρα μικρέ, τα καινούργια παιδιά κάνουν πάρτι καλοσωρίσματος κι είμαστε όλοι καλεσμένοι».

-         Ποια καινούργια παιδιά; τον ρώτησα.

-         Τα καινούργια παιδιά που οι γονείς τους νοίκιασαν το «καταραμένο διαμέρισμα», μου απάντησε τρέχοντας ο Ανδρέας, ο οποίος με ένα σάλτο (καλά είναι εκπαιδευμένος σε αυτά) είχε βρεθεί μέσα σε έναν τεράστιο κήπο.

Προχώρησα κι εγώ δισταχτικά, μισάνοιξα το πορτάκι του κήπου και μπήκα μέσα. Πρώτη φορά έμπαινε μέσα στον κήπο της καινούργιας πολυκατοικίας. Πραγματικά, (στην πραγματικότητα του ονείρου μου αναφέρομαι) ήταν μια πολύ προσεγμένη πολυκατοικία, γι’ αυτό ήταν και πολύ ακριβή, όλοι το έλεγαν στη γειτονιά. Ο κήπος ήταν τεράστιος και για να μην πατάνε το γρασίδι υπήρχαν ωραία μικρά δρομάκια, τα οποία διέσχιζαν όλο τον κήπο από τη μια άκρη του στην άλλη. Άλλα δρομάκια για τα αυτοκίνητα, τα οποία σε πήγαιναν κατευθείαν στα πάρκινγκ δεξιά κι αριστερά. Αυτά δεν εμπόδιζαν την κίνηση των πεζών μέσα σε ολόκληρο το προαύλιο χώρο της πολυκατοικίας. Το γρασίδι του κήπου ήταν φρεσκοκουρεμένο, πεντακάθαρο και φρεσκοποτισμένο. Όμως, ακόμα κι αν πάταγες πάνω στο γρασίδι δεν λασπωνόσουν (αυτά είναι τα ωραία με τα όνειρα … ). Παντού υπήρχαν πινακίδες που σε οδηγούσαν στον πίσω κήπο της πολυκατοικίας, όπου μάλλον εκεί γινόταν και το πάρτυ των καινούργιων παιδιών.

Ο πίσω κήπος ήταν τεράστιος, με το γνωστό καταπληκτικό γρασίδι του, αλλά γύρω – γύρω υπήρχε κι ένας καταπράσινος φράκτης, ο οποίος υψωνόταν πάρα πολύ ψηλά, κι από τον οποίο δεν ξέφευγε ούτε ένα τόσο δα κλαράκι, για να χαλάσει την ομορφιά του. Σε αυτόν τον κήπο γινόταν το πάρτυ, όπου οι γονείς των παιδιών, τα οποία ακόμα δεν μπορούσα να εντοπίσω μέσα σε τόσο παιδόκοσμο και μαμαδόκοσμο, είχαν τοποθετήσει ολόκληρη παιδική χαρά με κούνιες κανονικές, κούνιες που ήταν αλογάκια, κούνιες που ήταν πειρατικά καράβια, κούνιες – πήγασο και κούνιες αερόστατα. Οι τσουλήθρες ήταν ένα μοναδικό θέαμα από μόνες τους, καθώς ήταν τόσο στριφογυριστές, και τόσο χρωματιστές που σε έπιανε ζαλάδα. Όλες αυτές οι τσουλήθρες αγκάλιαζαν μια κατασκευή κάστρου για αγόρια και κορίτσια. Οι τραμπάλες είχαν τη μορφή γόνδολας ή γαλέρας. Τέτοια παιδική χαρά δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου.

Λίγο πιο κάτω υπήρχε κι ένα φουσκωτό κάστρο, τεραστίων διαστάσεων, το οποίο ήταν τριώροφο. Πρώτη μου έβλεπα τριώροφο φουσκωτό κάστρο. Σε όσα πάρτυ κι αν έχω πάει όλα τα κάστρα αλλά κι όλες οι φουσκωτές κατασκευές περιορίζονται στο ισόγειο και μόνο. Αυτό, όμως, ήταν τριώροφο, αλλά το μαγευτικό με αυτό το κάστρο δεν ήταν οι τρεις του όροφοι, οι πολεμίστρες, η πόρτα η οποία ανεβοκατέβαινε σαν τις αληθινές, η τάφρο με νεροτσουλήθρα, στην οποία κολυμπούσαν πάρα πολλά παιδιά. Το πιο μαγευτικό ήταν το ίδιο το κάστρο, στο οποίο όποιο παιδί έμπαινε φορώντας τα κανονικά του ρούχα, μετά μέσα στο κάστρο εμφανιζόταν με στολή ιππότη, πολεμιστή, βασιλιά, ή με ρούχα δεσποσύνης για τα κορίτσια, χωρίς να αλλάζουν τα παιδιά τα ρούχα τους. Απλά άλλαζαν τα ρούχα που φορούσαν μαγικά μέσα στο κάστρο, και μετά μόλις έβγαιναν από το κάστρο τα παιδιά φορούσαν πάλι τα κανονικά τους ρούχα. Το τι γινόταν σε αυτό το κάστρο δεν μπορώ να το περιγράψω.