"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 18ο κεφάλαιο

Επειδή, όμως, εγώ είμαι μικρό παιδί και δεν έχω μαντικές ικανότητες σαν την Πυθία, σκέφτηκα μόλις σηκωθώ να πάω να ρωτήσω τη γιαγιά μου, που κάτι πρέπει να ξέρει από όνειρα, γιατί μερικές φορές την ακούω που λέει ότι αν δεις στον ύπνο σου ψάρι τότε θα πάθεις … «αυτό», αλλά τώρα δεν θυμάμαι να σας πω ποιο είναι το «αυτό». Το μόνο σίγουρο είναι ότι από τότε που την άκουσα σταμάτησα να τρώω ψάρι, νομίζοντας ότι όνειρα με ψάρια βλέπουν μόνο όσοι τρώνε ψάρια. Μεγάλο λάθος, γιατί όνειρα με ψάρια βλέπουν κι όσοι δεν τρώνε ψάρια.

            Αυτό το ξυπνητήρι δεν λέει να χτυπήσει με τίποτα, σκέφτηκα. Σαν να μην θέλει να ξημερώσει. Άραγε αδημονούσα κι εγώ να πάω σχολείο, σαν τον Ανδρέα. Ίσως, αλλά σίγουρα για διαφορετικό λόγο, μιας κι ο Ανδρέας αδημονούσε να πάει σχολείο για να προλάβει να γίνει αυτός φίλος με το καινούργιο παιδί. Ακόμα, δεν μπορώ να μπω στη σκέψη του αδελφού μου. Άραγε τι σκεφτόταν; Ότι αυτό το αγοράκι, το οποίο στο δικό μου όνειρο είχε πράσινα μαλλιά, θα ήθελε για κάποιον ανεξήγητο λόγο να έχει φίλο του μόνο τον Ανδρέα; Ή υπάρχει και μια άλλη περίπτωση, σύμφωνα με την οποία ο Ανδρέας ήθελε να προλάβει … τις εξελίξεις, όπως λένε κι οι μεγάλοι, και να γίνει αυτός, πριν από οποιονδήποτε άλλο, φίλος του καινούργιο … πράσινου παιδιού, ώστε να μην προλάβει να γίνει κανένας άλλος, γιατί κακά τα ψέματα, δεν ήμασταν μόνο εμείς παρόντες μπροστά στη μετακόμιση. όλη η γειτονιά παρακολουθούσε κατά κάποιο τρόπο τη μετακόμιση, και δεν είδαμε μόνο εμείς όλα αυτά τα αγορίστικα παιχνίδια πεταμένα στο δρόμο, αλλά κι όλοι όσοι μένουν εκεί στην πολύ  στενή γειτονιά, που λέω εγώ. Εγώ, από την άλλη, βέβαια, αδημονούσα να πάω στο σχολείο για να δω αν το όνειρό μου θα έβγαινε πραγματικό και αν τα παιδιά της καινούργιας οικογένειας είχαν … πράσινα μαλλιά. Καλά μην κοροϊδεύετε, μια ιδέα ρίχνω, κι αν … ποτέ δεν ξέρεις με τα όνειρα. Το θέμα είναι ότι για τον Ανδρέα ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα, σκέφτηκα, όταν άκουσα τη μαμά να λέει:

-         Ανδρέα, πως κι έτσι πρωί – πρωί σήμερα; Ξύπνα σε παρακαλώ και τον αδελφό σου και κατεβείτε στην κουζίνα για πρωινό.

Ήθελα να ‘ξερα, ο Ανδρέας πόσα δευτερόλεπτα κοιμήθηκε σήμερα το βράδυ; Περίεργος είμαι!

-         Έλα, υπναρά, ξύπνα επιτέλους, φώναξε ο Ανδρέας, ορμώντας μέσα στο δωμάτιό μου. Τις πόρτες, ακόμα, δεν έχω αντιληφθεί γιατί τις έχουμε, αφού πόρτες και Ανδρέας είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες.

-         Ξύπνιος είμαι από τα μαύρα χαράματα, εξαιτίας σου, το ξέχασες, του απάντησα, αλλά ο Ανδρέας το βιολί του.

-         Άντε πάρε τη τσάντα σου έτσι ώστε μετά το γάλα να φύγουμε πρώτοι! μιλούσε ο Ανδρέας χοροπηδώντας.

-         Δεν μπορώ, μετά το πρωινό θέλω να ανέβω πάνω να πλύνω τα δόντια μου και να ρωτήσω κάτι τη γιαγιά, του είπα, χωρίς να χοροπηδάω (που τη βρίσκει τόση ενεργητικότητα αυτό το παιδί πρωί – πρωί, όταν εγώ σέρνομαι, απορώ, κι οι δύο από την ίδια κοιλιά βγήκαμε, δίδυμοι σου λένε μετά … ).

-         Καλέ ποια γιαγιά. Η γιαγιά έφυγε αξημέρωτα, γιατί στις πέντε το πρωί πετούσε για Ιεροσόλυμα … μου είπε ο Ανδρέας, χωρίς να πατάει τα πόδια του στο πάτωμα.

-         Τι πάει να κάνει εκεί κάτω; Ρώτησα πατώντας τα πόδια μου στο πάτωμα και χωρίς να κουνιέμαι πέρα – δώθε σαν το εκκρεμές. Έτσι για σπάσιμο!

-         Πάει εκδρομή με το ΚΑΠΗ στους Άγιους Τόπους. Από τα Χριστούγεννα το σχεδίαζε, αλλά εσύ τι θέλεις να τη ρωτήσεις; με ρώτησε ο Ανδρέας χωρίς να μπορεί να σταθεροποιηθεί σε μια πλευρά.

-         Τίποτε, δεν είναι κάτι επείγον, του είπα, κατεβαίνοντας μαζί τη σκάλα.

Κάτω στην κουζίνα, μας περίμενε εκτός από τη μαμά, το γάλα με τις φρυγανιές και το δεκατιανό μας, ο Λουκάς, ο οποίος μόλις μας είδε φώναξε… «Έκπληξη!»