"Η Δεσποινίδα Ζήλια" 21ο κεφάλαιο

Ο κύβος είχε ριφθεί! Όσο και να περιμέναμε, μήπως κι η κα Ανθή ξετρυπώσει κάποιον καινούργιο συμμαθητή κάτω από την έδρα, ή μπει ξαφνικά ο διευθυντής του σχολείου για να μας συστήσει καινούργιους συμμαθητές – που δεν υπήρχαν ΠΟΥΘΕΝΑ, όπως έγραφε και το σημείωμα του Γιάννη- λίγο πριν κτυπήσει το κουδούνι. Ήταν σίγουρο, ότι η κα Ανθή δεν έκρυβε κανέναν καινούργιο συμμαθητή. Μόλις κτύπησε το κουδούνι βγήκαμε έξω με τόση τρεχάλα σαν να μας κυνήγαγαν εξωγήινοι. Πήγαμε κατευθείαν στον τόπο συνάντησής μας που έχουμε με τον Λουκά. Είχαμε μαζευτεί κάτω από τη μουριά μας και καθόμασταν στο πεζούλι περιμένοντας τον Λουκά να έρθει, αλλά πουθενά ο Λουκάς. Άφαντος ο Λουκάς! Συνήθως ο Λουκάς είναι από τους πρώτους που φτάνει στη μουριά μας, διώχνοντας τα πρωτάκια τα οποία μάταια προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στο πεζουλάκι της για να φάνε κι έχει προλάβει να καταβροχθίσει και το πρώτο του κολατσιό (... μην απορείτε, τον έχετε μάθει τον Λουκά, θέλει σε κάθε διάλειμμα κάτι να μασουλάει και δεν αναφέρομαι σε τσίχλες. Για να καταλάβετε ο Λουκάς σε κάθε διάλειμμα έχει δύο κολατσιό το λιγότερο, διαφορετικά αν πεινάει δεν μπορεί να παρακολουθήσει το μάθημα της επόμενης ώρας. Η τσάντα του έχει μια μεγάλη θήκη για το κολατσιό και μια μικρή στην οποία βάζει τα βιβλία και τα τετράδιά του, αλλά σε αυτή κάνει όλο περικοπές, στη μεγάλη θήκη ποτέ). Όμως, τώρα, είχαμε μαζευτεί κι οι τρεις μας, σχεδόν τελειώναμε το κολατσιό μας, όταν με ρώτησε ο Γιάννης;

- Μήπως είχε κάποιο διαγώνισμα ο Λουκάς αυτήν την ώρα;

- Όχι απ' όσο ξέρω, απάντησα εγώ μπουκωμένος, γιατί το μικρό διαγώνισμα της κας Ανθή είχε κάνει όλα τα κύτταρα του εγκεφάλου μου να δουλέψουν πολύ σκληρά ... μπας και βρω τρόπο να πω τις απαντήσεις στον αδελφό μου, που καθόταν τρία θρανία πιο κάτω στη διπλανή σειρά. Δυστυχώς, προσπάθησα, αλλά και η τηλεπάθεια που λένε ότι υπάρχει μεταξύ των διδύμων, μύθος, μύθος και πάλι μύθος. Τότε μπήκε στη συζήτηση κι ο Ανδρέας:

- Βρε παιδιά, μπας και πηγαίνουν σε άλλη τάξη του Δημοτικού και όχι στην Πέμπτη ... αναρωτήθηκε φωνακτά ο δίδυμος αδελφός μου, και μπορώ να πω ότι ήταν πολύ σωστή η σκέψη του, αλλά εκείνη την ώρα όλο το Δημοτικό είχε διάλειμμα και όλα μα όλα τα παιδιά μάς ήταν τελείως γνωστά. Κανένα πρασινομάλλικο παιδί, αλλά για να ρίξω μια καλύτερη ματιά ανέβηκα πάνω στο πεζουλάκι. Το ίδιο έκαναν ο Ανδρέας με το Γιάννη αντιλαμβανόμενοι το λόγο. Όμως, πουθενά δεν υπήρχε κάποιο καινούργιο παιδί, αυτό ήταν το μόνο σίγουρο.

- Ε, φώναξε ο Γιάννης, να τος ο Λουκάς, μιλάει με κάποιον συμμαθητή του.

- Ρε σεις ποιός είναι δεν βλέπω καλά, είπε ο Ανδρέας.

- Πρέπει να 'ναι ο Κώστας ή ο Λευτέρης, δεν ξεχωρίζω καλά είπε ο Γιάννης. Όμως τώρα τον βλέπω να 'ρχεται προς το μέρος μας. Παιδιά, είναι φοβερό, ο Λουκάς ή έφαγε το κολατσιό του ή κάτι σοβαρό συμβαίνει, γιατί τα χέρια του είναι ... ΑΔΕΙΑ!!!

Ώσπου να κατεβούμε από το πεζουλάκι της μουριάς μας είχε καταφθάσει ο Λουκάς με τον συμμαθητή του.

- Συγγνώμη παιδιά που άργησα, να σας συστήσω τον Κώστα, πάμε στην ίδια τάξη κι έμαθα φοβερά νέα για τους καινούργιους (αχά, έτσι εξηγούνται τα άδεια χέρια και ούτε μια νύξη για πείνα ή φαγητό...). αφού χαιρετίσαμε όλοι τον Κώστα και συστηθήκαμε κι εμείς, όπως οφείλουν οι μικροί κύριοι μεγάλων οικογενειών, ο Κώστας μας ξανάπει ό,τι είχε ξαναπεί στο Λουκά…