"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 11ο κεφάλαιο

Ναι, για άλλη μια φορά είχα δίκιο. Ο Ανδρέας βγήκε από το μπάνιο με θόρυβο, προσπέρασε το δωμάτιό του χωρίς θόρυβο, και μπήκε στο δικό μου απρόσκλητος.

-         Αδελφούλη είναι νωρίς για ύπνο, μήπως θες παρεΐτσα; μου είπε και χωρίς να περιμένει απάντηση στρογγυλοκάθισε στο χαλάκι που έχει βάλει η μαμά μπροστά από το κρεβάτι μου.

-         Το τετράδιο των Ελληνικών μου είναι στο γραφείο τού είπα, τις έκανες όλες τις ασκήσεις; ρώτησα.

-         Τώωωωρααααα, να ‘ταν κι άλλες. Δεν ήρθα γι’ αυτό. Ήρθα να συζητήσουμε πως θα πλησιάσουμε το καινούργιο συμμαθητή μας για να το κάνουμε εμείς πρώτοι φίλο, μην μας πάρει

-         …. το κελεπούρι άλλη παρέα… συμπλήρωσα εγώ, εκστασιασμένος από τον εγκέφαλο του αδελφού μου, ο οποίος σήμερα με είχε αφήσει έκπληκτο.

-         Ακριβώς, συνέχισε ακάθεκτος ο Ανδρέας. Από τα παιχνίδια που είδα, σίγουρα πρόκειται για πεμπτάκι ή έστω στη χειρότερη περίπτωση για τεταρτάκι….

(σίγουρα κάτι είχε πάθει ο εγκέφαλός του, γιατί συνέχιζε να σκέφτεται με ταχύτητα φωτός, πρωτόγνωρο πράγμα για τον Ανδρέα)

-         … αλλά και τετερτάκι να είναι δεν έχουμε πρόβλημα (συνέχισε με τρομερή ευφράδεια λόγου) γιατί αφού έχουμε έναν μεγαλύτερο από εμάς στην παρέα, όπως είναι ο Λουκάς, θα αποκτήσουμε κι έναν μικρότερο, κι έτσι θα έχουμε την πιο ισορροπημένη παρέα, είπε ο Ανδρέας ενθουσιασμένος.

-         Περίεργη σχέση με την ισορροπία έχεις, του είπα.

-         Τι εννοείς; Ρώτησε ο Ανδρέας.

-         Βρε Ανδρέα, άσε λίγο την ισορροπία και άκουσέ με σε παρακαλώ, συγκεντρώσου λιγάκι, γιατί θέλω να μιλήσουμε για κάτι που μου έκανε εντύπωση σήμερα στη μετακόμιση; του είπα.

-         Ό,τι θέλεις μου απάντησε όλο κέφι. Κι ο Ανδρέας είχε κέφι γιατί ο εγκέφαλός του ακόμα δούλευε για το πώς θα κάνει το καινούργιο γειτονόπουλο μοναδικό του φίλο.

-         Παρατήρησες κι εσύ, ξεκίνησα να μιλάω, ότι τα παιχνίδια του αγοριού ήταν υπερβολικά πολλά και πολύ καθαρά σαν καινούργια, ακόμα κι αν δεχθούμε πως υπάρχει τελικά αγόρι στην καινούργια οικογένεια. Σωστά;

-         Ναι, δεν είναι φανταστικό, είπε ο Ανδρέας και με έναν πήδο βρέθηκε από την άλλη άκρη του κρεβατιού μου, χωρίς να σπάσει το κρεβάτι μου, ευτυχώς. Φτάνουν για όλους μας, συνέχισε, γι’ αυτό σου λέω τόση ώρα ότι πρέπει να γίνει δικός μας φίλος αυτό το παιδί.

-         Εκτός όμως από υπερβολικά πολλά παρατήρησες ότι ήταν και καινούργια, έτσι δεν είναι; ξαναείπα.

-         Αυτό είναι ακόμα πιο φανταστικό, γιατί θα είμαστε οι πρώτοι που θα παίξουμε με αυτά τα παιχνίδια. Αν και δεν νομίζω ότι ήταν όλα καινούργια, απλώς, ίσως, να τα είχαν καθαρίσει πριν τα συσκευάσουν. Αυτό είναι όλο, είπε ο Ανδρέας με μια δόση εξυπνάδας, η οποία ήταν ακόμα ζωντανή μέσα του.

-         Αυτό είναι σωστό, αλλά αν δεν ήταν όλα τα παιχνίδια καινούργια, συνέχισα εγώ, απτόητος, τότε δεν υπήρχε ούτε ένα που να ήταν χαλασμένο, είπα θριαμβευτικά. Τι λες γι’ αυτό, Ανδρέα;

-         Καλά, για αυτό σκας, μου είπε. Το πιο πιθανό είναι πριν τα συσκευάσουν να έκαναν ένα μικρό ξεκαθάρισμα και όσα παιχνίδια ήταν παλιά ή χαλασμένα να τα πέταξαν και τα καλά παιχνίδια να τα έπλυναν, να τα γυάλισαν και γιατί όχι να αγόρασαν και κάποια καινούργια παιχνίδια για να μην λείψουν από το παιδάκι τους. Απλά πράγματα, πας και κολλάς φιλαράκι μου σε κάτι λεπτομέρειες που κάνουν μπαμ από μίλια μακριά.

-         Για άλλη μια φορά κι αυτό το παραδέχτηκα, ότι η σκέψη του Ανδρέα ήταν σωστή και γιατί όχι δεν ήταν αξιοπερίεργο μπορούσε να ανταποκρίνεται και στην πραγματικότητα. Μπορεί να σκέφτηκε η μαμά του ότι αφού πάνε σε καινούργιο σπίτι ήταν ευκαιρία να κάνουν ένα καλό ξεκαθάρισμα στα παιχνίδια, αλλά και γενικότερα στα πράγματά τους.

-         Μπορεί και να ‘χεις δίκιο, του είπα, αλλά τι έχεις να πεις για το γεγονός ότι δεν είδαμε κανένα αγορίστικο έπιπλο, αλλά μόνο αγορίστικα παιχνίδια; ρώτησα τον Ανδρέα πεισματικά.

-         Ξέρεις κάτι, Γιώργο, μπορεί να μην τελείωσε η μετακόμιση και αύριο να έρθει άλλο φορτηγό με τα υπόλοιπα πράγματα, μου απάντησε ο Ανδρέας, εμπνεόμενος ακόμα από ιδέες μοναδικές, αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά.

Παρ’ όλο που είπα «Ναι», μια φωνή μέσα μου μού φώναξε ότι δεύτερο φορτηγό και δεύτερη μέρα μετακόμισης πήγαινε πάρα πολύ, ειδικά για ένα καταραμένο διαμέρισμα, όμως, αναγκάστηκα να συμφωνήσω με τον Ανδρέα κι ευτυχώς που ήρθε η μαμά για καληνύχτα και τα σχετικά φιλιά (τι συνήθεια κι αυτή πια με τις μαμάδες να μας φιλάνε κάθε τρεις και λίγο, μεγαλώσαμε πια!), η οποία έστειλε τον Ανδρέα στο δωμάτιό του, για άλλη μια φορά μέσα σε ένα βράδυ. Φεύγοντας ο Ανδρέας είπε μια κουβέντα που με έβαλε σε σκέψεις …