"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 23ο κεφάλαιο

- Πρέπει να σας πω, διέκοψε την αφήγησή του ο Κώστας, ότι ολόκληρη η καινούργια πολυκατοικία είναι οικολογική. Για το λόγο αυτό, ολόκληρη η ταράτσα της κι όχι μόνο το τμήμα που έχει προσαρτήσει ο κυρ – Νίκος στο διαμέρισμα, έχει γκαζόν σαν αυτό του κήπου κάτω και μεγάλες γλάστρες`με λεμονιές, νερατζιές, βερικοκιές κι ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. Είναι ένας μικρός παράδεισος, πραγματικά! Να φανταστείτε ότι ο κηπουρός ανεβαίνει καθημερινά και περιποιείται τον κήπο της ταράτσας. Τα κάγκελα φτάνουν τα 2,5 μέτρα ύψος και είναι ντυμένα με κισσό, και από πάνω υπάρχει μια σκιά μια ειδικά διαμορφωμένη κατασκευή, η οποία ανοιγοκλείνει. Όλοι συμφωνήσαμε αμέσως ότι θα πάμε το συντομότερο δυνατό, μόλις μάς έκανε την πρόσκληση ο Κώστας, όμως μάς έτρωγε η περιέργεια.
- Τελικά, είπε ο Γιάννης, αυτοί στους οποίους έδειξε ο μπαμπάς σου το διαμέρισμα τι αποφάσισαν, το έκλεισαν;
- Φυσικά, ειδικά η κα Βήλια ξετρελάθηκε και όταν ο μπαμπάς μου τούς είπε το ενοίκιο δεν έφεραν την παραμικρή αντίρρηση, ούτε παζάρια, ούτε τίποτα. Πρωτοφανές! Μήπως θέλετε να μάθετε πόσο το νοίκιασαν να πέσετε ξεροί κάτω; ρώτησε ο Κώστας κοιτώντας μας έναν προς έναν στα μάτια, και χωρίς να περιμένει απάντηση μάς είπε “4.238 Ευρώ”.
- Τι εννοείς; ρώτησα τον Κώστα, 4.238 Ευρώ το μήνα;
- Αμ, τι το χρόνο; είπε γελώντας ο Κώστας. Όλη η πολυκατοικία είναι ακριβή, αλλά αυτό το διαμέρισμα, όλοι το ξέρετε ότι είναι το καλύτερο της πολυκατοικίας και το πιο ακριβό.
- Καλά, συγγνώμη, δηλαδή κι εσείς τόσα πολλά χρήματα πληρώνετε για ενοίκιο στο διαμέρισμα που μένετε; ρώτησε ο Γιάννης τον Κώστα για το δικό τους διαμέρισμα.
- Όχι, εμείς δεν πληρώνουμε τίποτα, παρά μόνο τα έξοδα του σπιτιού, ξέρεις τώρα φως, νερό, τηλέφωνο, θέρμανση, κοινόχρηστα, γιατί μένουμε στο ισόγειο και το διαμέρισμα είναι ειδικά φτιαγμένο για το θυρωρό και την οικογένειά του και φυσικά, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι καν τόσο μεγάλο, εντάξει έχει τρεις κρεβατοκάμαρες, ένα μεγάλο μπάνιο κι ένα μικρό, μια κουζίνα ενιαία με σαλόνι και τραπεζαρία, και βέβαια ολόκληρο τον κήπο μας, μπροστά από το διαμέρισμά μας, που είναι και το καλύτερο όλων. Αλλά αφήστε με να τελειώσω, δεν σας είπα το σημαντικότερο: όπως μου είπε ο μπαμπάς μου όταν κάποιος νοικιάζει ένα σπίτι τότε πρέπει να δώσει και δύο ενοίκια ως εγγύηση, και φυσικά να αρχίσει να πληρώνει κανονικά το ενοίκιο του επόμενου μήνα. Λοιπόν, σάς πληροφορώ, όπως είπε ο κυρ – Νίκος στον μπαμπά μου, όταν έκαναν τα συμβόλαια δεν έδωσε μόνο 8.476 και κάτι ένσημα – που δεν κατάλαβα τι είναι – αλλά κρατηθείτε ... του έδωσαν στο χέρι, σε ρευστό δηλαδή, δέκα χιλιάδες ευρώ, επειδή ήταν πάρα πολύ χαρούμενοι που βρήκαν το καλύτερο διαμέρισμα του κόσμου στην καλύτερη τιμή του κόσμου, όπου του εκμυστηρεύτηκαν.
- Για στάσου βρε Κώστα, ρώτησε πάλι ο Γιάννης, ο οποίος άκουγε όλη την ώρα κι έξυνε το κεφάλι του, δηλαδή πόσο πλούσιοι είναι αυτοί οι τύποι; Γιατί ο μπαμπάς μου με το ζόρι τα βγάζει πέρα και το δουλεύει το μαγαζί όλη την ημέρα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, και πάλι δεν βγαίνουμε. Δηλαδή αυτοί πόσα βγάζουν για να δίνουν τόσα μόνο στο ενοίκιο;
Πριν προλάβει να απαντήσει ο Κώστας στον Γιάννη, πετάχτηκε ο Ανδρέας και ρώτησε την ερώτηση που τον έκαιγε περισσότερο και από τα χρήματα:
- Και από παιδιά πώς πάνε, δεν ακούσαμε τίποτα για παιδιά τόση ώρα;