"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 17ο κεφάλαιο

-         Τι θα ξανακοιμηθείς; μου είπε αγριεμένος ο Ανδρέας.

-         Ναι, και θέλω ησυχία, αν θες κάτσε εδώ χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, αμάν πια …και χώθηκα κάτω από το πάπλωμα (παλιό κόλπο, το οποίο πάντα πιάνει). Μόλις με είδε ο Ανδρέας κάτω από το πάπλωμα … εξαφανίστηκε. Εγώ φυσικά δεν κοιμήθηκα, διότι είχε μεριμνήσει γι’ αυτό ο αδελφούλης μου, που είχε διώξει όσο πιο μακριά μπορούσε τον ύπνο μου. Άλλωστε, τι να κοιμηθώ, άδικος κόπος, αφού σε καμιά ώρα θα έπρεπε να σηκωθώ για το σχολείο. Έτσι, λοιπόν, όπως ήμουν κουκουλωμένος, για να ξεφορτωθώ τον ενοχλητικό αδελφό μου, έφερα στο μυαλό μου το δικό μου όνειρο, το οποίο ήταν ομολογουμένως πιο περίπλοκο και πιο περίεργο από του Ανδρέα. Όχι ότι τα όνειρα είναι φυσιολογικά. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ποτέ δεν έχω δει φυσιολογικά όνειρα. Μάλιστα, καταλαβαίνω ότι τα όνειρά μου είναι περίεργα όχι μόνο την ώρα που τα βλέπω, αλλά και μετά όταν ξυπνάω. Γιατί στα όνειρα σημασία έχει το μετά, δηλαδή αφού ξυπνήσεις, να μπορέσεις να τα αποκωδικοποιήσεις. Να μπορέσεις να συγκρατήσεις στο μυαλό σου ό,τι είδες με όλες τις λεπτομέρειες και μετά να τα προσαρμόσεις στη δική σου πραγματικότητα, την τωρινή ή τη μελλοντική, ανάλογα δεν ξέρω κι εγώ με τι. Βέβαια, λένε ότι κάποια όνειρα μπορεί να ξεπηδήσουν κι από το παρελθόν σου, δηλαδή από κάτι που σε στιγμάτισε πάρα πολύ βαθιά σε κάποια στιγμή της ζωής σου και για κάποιο λόγο, αυτή η ανάμνηση ή το συναίσθημα έρχεται στην επιφάνεια της μνήμης σου. Αυτό πάλι εγώ αδυνατώ να το καταλάβω. Αν έχει περάσει κάτι στο παρελθόν, το οποίο ήταν κακό τότε σίγουρα θα θες να το ξεχάσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται και να μην το ξαναθυμηθείς ποτέ στη ζωή σου. Γιατί λοιπόν να θέλει αυτή η κακιά ανάμνηση να ξαναβγεί στην επιφάνεια, για να σε ταλαιπωρήσει για άλλη μια φορά, όταν ήδη έχεις καταβάλει τόση μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσεις να την ξεχάσεις; Ιδιαίτερα οι κακές αναμνήσεις δεν ενδείκνυται να ανεβοκατεβαίνουν σαν τα ασανσέρ, τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ. Άστες εκεί στα βάθη του μυαλού σου θαμμένες να ησυχάσεις κι εσύ κάποια στιγμή. Αν πάλι έχεις κάποια καλή ανάμνηση από το παρελθόν τότε αυτή η καλή ανάμνηση υπάρχει μέσα στο βάθος του μυαλού σου, αλλά κανείς δεν μπορεί να μου εξηγήσει γιατί θα πρέπει κάθε τρεις και λίγο να βγαίνει στην επιφάνεια, ακόμα κι αν είναι καλή. Όμως, η απορία μου παραμένει: ποιος ο λόγος να έλθει μια ανάμνηση γενικότερα στο προσκήνιο, για να μας προειδοποιήσει για κάτι καλό ή για κάτι κακό; Το πιο πιθανό είναι να μας προειδοποιήσει για κάτι κακό, γιατί το καλό και να μας συμβεί, εντάξει, όλα καλά, δεν τρέχει και τίποτα. Αν, όμως, έρχεται να μας προειδοποιήσει για κάτι κακό, για μια παρόμοια άσχημη κατάσταση την οποία ίσως ζήσουμε σύντομα, τότε τι γίνεται; Θα είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε τα σημάδια μιας μελλοντικής άσχημης κατάστασης; Κι αν είναι έτσι, αν δηλαδή κάθε φορά που εμείς γνωρίζουμε από πριν ότι κάτι δεν θα έχει αίσιο τέλος ή δεν θα πάει καλά, ή έστω θα στραβώσει σε κάποιο σημείο, τότε δεν θα το κάναμε, καθόλου, δεν θα μπαίναμε στον κόπο να ασχοληθούμε με κάτι για το οποίο θα ξέραμε από την αρχή, ήδη, ότι δεν θα πήγαινε καθόλου καλά. Ή αν κάποιος έκανε μια κακή πράξη και αυτή την κακή πράξη την ονειρευόταν η Αστυνομία, τότε θα είχε πιάσει όλους τους κακούς και όλους τους κλέφτες, κι έτσι η μαμά μου δεν θα φώναζε συνέχεια, κάθε φορά που βγαίνουμε έξω στο δρόμο «παιδιά, μην απομακρύνεστε, μην μιλάτε σε ξένους, θέλω να σας βλέπω συνεχώς!». Μάλλον για να μην το πω με σιγουριά και στενοχωρήσω τον Κωστάκη, που μένει λίγο πιο κάτω και πάει Τετάρτη Δημοτικού, κι ο μπαμπάς του είναι στην Αστυνομία, ότι η Αστυνομία δεν πρέπει να βλέπει καθόλου όνειρα! Αλλά, ακόμα κι αν τα όνειρα ήταν έτσι απλά, τότε ο κυρ – Νίκος δεν θα είχε αφήσει την κόρη του και το γαμπρό του να πάνε γαμήλιο ταξίδι στην Ινδονησία, κι έτσι δεν θα πνίγονταν στο τσουνάμι και δεν θα ήταν καταραμένο το διαμέρισμα. Τελικά, τα όνειρα είτε ξεπηδούν από το παρελθόν, υποτίθεται για να σε προειδοποιήσουν, είτε αναφέρονται στο παρόν ή το μέλλον, δεν παύουν να είναι μπερδεψούρικα κι άντε μετά να τα καταλάβει ο απλός άνθρωπος, μήπως, λέω, μήπως κι έτσι ο κόσμος μας γινόταν λίγο πιο …ονειρικός! …