"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 19ο κεφάλαιο

-         Καλημέρα, παιδιά, είπε κεφάτα ο Λουκάς.  Σήμερα ήρθα εγώ να σας πάρω να πάμε μαζί στο σχολείο. Ε, πως σας φαίνεται η έκπληξή μου, μας ξανάπε μπουκωμένος αυτή τη φορά.

-         «ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ!», του είπα, μιας κι ο Ανδρέας είχε προνοήσει να μη ξυπνήσει από τις 5 τα ξημερώματα, ώρα που η γιαγιά μου πέταγε για τα Ιεροσόλυμα, αν δεν έχει καθυστέρηση η πτήση, κάτι που μου είχε διαφύγει τελείως,

-         Άντε, είπε ο Λουκάς, φάτε το πρωινό σας, σαν το σπίτι σας, συνέχισε με κέφι και μπουκωμένο το στόμα, για να πάμε να πάρουμε και το Γιάννη από το δικό του σπίτι και να πάμε στο σχολείο.

-         Από τις επτάμισι το πρωί, ξαναείπα και χασμουρήθηκα, μπας και τον αποκαρδιώσω, αλλά που … τέτοια τύχη.

-         Ναι, ναι, είπαν εν χορώ ο Ανδρέας και ο Λουκάς.  Σήμερα θα είναι μια καταπληκτική Δευτέρα, είπαν κι οι δύο μαζί, πάλι εν χορώ …

-         «Χορωδία Τρικάλων …» είπε η μαμά, που κι αυτή μετά τη συντονισμένη έφορο του Λουκά δεν είχε προλάβει να πιει ούτε μια γουλιά καφέ, «πάτε εκδρομή σήμερα κι είστε τόσο ξετρελαμένοι με το σχολείο;».

-         Όχι, καλέ κυρία Ελένη, είπε ο Λουκάς, αλλά σήμερα θα γνωρίσουμε τα καινούργια γειτονόπουλα, ξέρετε αυτά που θα μείνουν στο καταραμένο διαμέρισμα, κι έχουμε μια αγωνία … καταλαβαίνετε!

-         Δεν μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω, είπε η καημένη η μαμά (που έβλεπε ότι το κέικ που είχε φτιάξει χθες το βράδυ, υπολογίζοντας ότι θα μας βγάλει μια – δυο μέρες είχε εξαφανισθεί …), αλλά εσείς ξέρετε καλύτερα. Αγόρια, πλύντε δόντια, μην ξεχάσετε το δεκατιανό σας και προσοχή στο δρόμο για το σχολείο, ξανάπε η μαμά, προσπαθώντας να συμμαζέψει το πρωινό χάλι της κουζίνας. Τελικά, νομίζω, ότι η κουζίνα είναι το πιο διάσημο δωμάτιο ενός σπιτιού, αφού εκεί μαζευόμαστε εμείς με τους φίλους μας. Στην κουζίνα πίνει τον καφέ της η μαμά μας με τις φίλες της. Στην κουζίνα πίνει η γιαγιά μας τον δικό της καφέ με τις δικές της φίλες. Στην κουζίνα, κάνει ο μπαμπάς μας τα δικά του meeting παρ’ όλο που ξεκινάνε, πάντα, πιο επίσημα από το σαλόνι, αλλά πάντα καταλήγουν στην κουζίνα, πιο ανεπίσημα και πιο επιτυχημένα. Ναι, νομίζω, ότι οι κουζίνες των σπιτιών όλου του κόσμου είναι τα πιο διάσημα δωμάτια, ειδικά αν είναι έτσι μεγάλη, λειτουργική και σε στρατηγικό σημείο, όπως είναι η δική μας, η οποία βλέπει και στον πίσω κήπο, αν ανοίξεις την πόρτα της. Βλέπει και μπροστά διαμέσου του σαλονιού, της τραπεζαρίας και του μπαλκονιού όταν είναι ανοικτή η μπαλκονόπορτα. Άσε που αν η μαμά σας έχει βιονικό αφτί σαν τη δική μου, τότε κάθε φορά που είναι στην κουζίνα ακούει οτιδήποτε γίνεται στον πάνω όροφο, σε οποιοδήποτε σημείο κι αν βρίσκεσαι.

-         Μην ανησυχείτε κυρία Ελένη, είπε ο Λουκάς, τρώγοντας και το τελευταίο κομμάτι κέικ (που το βάζει όλο αυτό το φαγητό αναρωτιέμαι κι όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι μας), θα τους προσέχω εγώ, που είμαι και ο μεγαλύτερος, είπε και πήρε και 2-3 κουλουράκια για το δρόμο.

-         Αυτό είναι που με ανησυχεί Λουκά μου, είπε η μαμά, βάζοντας στις τσάντες μας το δεκατιανό μας.

-         Άντε, Γιώργο, τελείωνε, μου φώναξε ο Λουκάς από τη σκάλα κάτω. Πόσες μέρες πλένεις τα δόντια σου; Θα εξαφανιστούν στο τέλος από την πολύ καθαριότητα.

-         Πέρασε η ώρα … είπε ο Ανδρέας

-         … και τι φοβάσαι, του είπα, μήπως σου πάρει άλλος το καινούργιο φιλαράκι σου, που ακόμα δεν το έχεις δει καν; Κατεβαίνω…