ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΝΗΣΙ, του ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ

Άλλο ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα του μοναδικού Ιουλίου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1874, αποτελώντας τη συνέχεια των 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα και Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ.

Η υπόθεση του βιβλίου είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας: πέντε ναυαγοί καταλήγουν ένα ερημονήσι. Εργατικοί και προκομένοι όπως είναι αλλά και με πολλές τεχνικές γνώσεις καταφέρνουν να επιβιώσουν και να εκπολιτίσουν εκείνο το πρωτόγονο τόπο. Στην προσπάθειά τους αυτή ορθώνονται αξεπέραστα εμπόδια, τα οποία αδυνατούν να υπερβούν, μια και το μυστηριώδες νησί, στο οποίο βρίσκονται βοηθάει τα αδιέξοδα και όχι τα διέξοδα. Άραγε θα αποκαλυφθεί το μυστικό του μυστηριώδους αυτού νησιού στους πέντε ναυαγούς; Ποιοι είναι οι πέντε αυτοί ναυαγοί; Πού πήγαιναν και από πού ερχόντουσαν;

Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης Ρίτσμοντ από τους Βορείους, πέντε άντρες ήταν αιχμάλωτοι των Νοτίων, και σχεδίαζαν να δραπετεύσουν με αερόστατο. Ανάμεσά τους ο μηχανικός του στρατού των Βορείων, ο κύριος Σμιθ, ο δημοσιογράφος Γεδεών, ο ναυτικό Πένκροφ, ο νεαρός Χάρμπερτ Μπράουν και ο Νάμπ, ο μαύρος υπηρέτης του μηχανικού. Η ευκαιρία για απόδραση δόθηκε κάποια στιγμή, εξαιτίας μιας φοβερής καταιγίδας, όπου το αερόστατο, με το ο οποίος ο φανατικός αυτονομιστής των Νοτίων, ο Τζόναθαν Φόρστερ θα χρησιμοποιούσε για να περάσει πάνω από τις γραμμές των πολιορκητών, του Ρίτσμοντ, έμεινε αφρούρητο, λόγω της σφοδρότητας της καταιγίδας. Οι πέντε τολμηροί άνδρες παίρνοντας μαζί τους και έναν σκύλο, τον Τοπ, μπαίνουν στο αερόστατο, παρά την καταιγίδα. Μετά από ταξίδι 4 ημερών το αερόστατο, σχεδόν κατεστραμμένο, πέφτει στη θάλασσα, κοντά σε μια ακτή. Το πλήρωμα του αερόστατου καταφέρνει να φτάσει σώο στην ακτή, κι ανακαλύπτουν ότι είναι ναυαγισμένοι σε ένα ακατοίκητο νησί του Ειρηνικού ωκεανού. 

Ο μηχανικός Σμιθ, λόγω και των τεχνικών γνώσεών του, φροντίζει να δημιουργήσει μια όσο το δυνατόν πιο τέλεια εγκατάσταση, σαν να επρόκειτο να μείνουν σε εκείνο το νησί για την υπόλοιπη ζωή τους. Τα ζώα, τα ψάρια και τα πτηνά αποτελούν το φαγητό τους, και μια απέραντη σπηλιά μετατρέπεται στο σπίτι τους. Τα μυστήρια ξεκινούν με πρώτο θύμα τον σκύλο τον Τοπ, ο οποίος πέφτει σε μια λιμνούλα, από την οποία ξεπρόβαλε μια θαλάσσια αγελάδα. Όλοι θεωρούσαν τον Τοπ χαμένο, μέχρι τη στιγμή, που ως δια μαγείας, ή σαν κάποιο μαγικό χέρι να επενέβη, ο Τοπ εκσφενδονίστηκε από τη λίμνη, η οποία γέμισε με αίμα, το αίμα της θαλάσσιας αγελάδας. Όμως, αυτό δεν ήταν το μοναδικό μυστήριο πάνω σε αυτό το νησί. Μετά από επτά μήνες παραμονής στο νησί και σκοτώνοντας ένα αγριογούρουνο, βρήκαν στο κρέας τους ένα σκάγι. Κάποιος είχε σκοτώσει το αγριογούρουνο πριν από αυτούς. Φτιάχνοντας μια πιρόγα, κάνουν τον περίπλου του νησιού. Καθώς γύριζαν το νησί είδαν στη θάλασσα δυο βαρέλια σε ένα κιβώτιο. Όταν τα άνοιξαν είδαν ότι μέσα περιείχαν όλα όσα χρειάζονταν, όπλα, εργαλεία, ρουχισμό, όργανα ναυσιπλοΐας, χάρτες, βιβλία, ακόμα και μια Αγία Γραφή, στην οποία είδαν υπογραμμισμένη τη φράση: «Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει». Οι πέντε ναυαγοί απορούσαν. Παρ’ όλα αυτά ο Σμιθ κατάφερε με τα όργανα ναυσιπλοΐας να υπολογίσει τις ακριβείς συντεταγμένες της Νήσου Λίνκολν, αυτό το όνομα είχαν δώσει στο νησί τους. 

Με τον εξάντα που βρήκαν στο κιβώτιο αποφάσισαν να εξερευνήσουν το νησί, φτάνοντας στη δυτική ακτή του. Εκεί έδεσαν την πιρόγα τους σε μια όχθη για να την πάρουν μετά. Όμως στον γυρισμό δεν μπορούσαν να περάσουν απέναντι και είδαν έκπληκτοι την πιρόγα τους να παρασύρεται από τα νερά του ποταμού, φτάνοντας προς το μέρος τους. Το σκοινί της ήταν κομμένο και όλοι απορούσαν πως κόπηκε το σκοινί της πιρόγας την ώρα μάλιστα που την ήθελαν. Φτάνοντας στη σπηλιά που είχαν μετατρέψει σε σπίτι, η ανεμόσκαλα που είχαν έλειπε, αλλά το σπίτι το είχαν καταλάβει ουρακοτάγκοι. Οι πέντε ναυαγοί άρχισαν να πυροβολούν και όταν εξαφανίστηκαν όλοι οι ουρακοτάγκοι, τότε ως δια μαγείας εμφανίστηκε μπροστά τους και η ανεμόσκαλα, που τους επέτρεπε με ασφάλεια πια να μπουν στο σπίτι τους. Οι συμπτώσεις συνεχίζονταν χωρίς οι ναυαγοί να μπορούν να δώσουν κάποια εξήγηση.

Κάποιους μήνες αργότερα, οι ναυαγοί βρήκαν ένα σημείωμα, στο οποίο έγραφαν πως υπήρχε ένας ακόμα ναυαγός στο νησί Ταμπόρ, νοτιοδυτικά του νησιού τους. Πράγματι, οι πέντε ναυαγοί του νησιού Λίνκολν, έφτιαξαν ένα πλοιάριο και φτάνοντας στο νησί Ταμπόρ, βρήκαν τον ναυαγό σε άθλια κατάσταση. Τον μάζεψαν και τον έφεραν στο δικό τους νησί. Όταν όμως τον ρώτησαν αν ήταν αυτός που είχε γράψει το σημείωμα που του έσωσε το νησί, εκείνος απάντησε αρνητικά. Κάποια άλλη στιγμή, κάνει την εμφάνισή του ένα πλοιάριο, το οποίο όμως ήταν πειρατικό. Ο ναυαγός από το νησί Ταμπόρ προσπάθησε να το ανατινάξει αλλά δεν τα κατάφερε. Όταν μερικοί πειρατές αποβιβάστηκαν στο νησί, βλέπουν το πλοίο τους να ανατινάζεται. Όμως και οι έξι πια ναυαγοί του νησιού Λίνκολν είναι όλοι μαζί. Το μυστήριο του νησιού λύνεται όταν παρουσιάζεται μπροστά τους …. Δεν θα σας το πω αξίζει να το διαβάσετε ή και να το ξαναδιαβάσετε …. 

ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ του ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ

Άλλο ένα συναρπαστικό βιβλίο, χιλιοδιαβασμένο κάθε φορά σου αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση από το πρώτο πραγματικό ταξίδι του ανθρώπου στη σελήνη. Ακόμα και σήμερα παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος έχει πάει ήδη στη Σελήνη, κάτω από πολύ καλύτερες συνθήκες από αυτές που περιγράφονται στο βιβλίο, υπό τύπον εκτόξευσης μέσα από ένα κανόνι δεν παύει να είναι το αγαπημένο βιβλίων μεγάλων και μικρών. Ένα βιβλίο το οποίο μπορεί να διαβαστεί άνετα από αγόρια κι από κορίτσια. Ακόμα και από τα σημερινά παιδιά που είναι με ένα κινητό, ένα τάμπλετ και με ακουστικά όλη την ώρα στα αυτιά.

Στο βιβλίο αυτό ο Βερν διηγείται την ιστορία του προέδρου ενός συλλόγου βετεράνων του αμερικανικού εμφυλίου, ονόματι Μπαρμπικέιν ο οποίος αποφασίζει να κατασκευάσει ένα τεράστιο κανόνι, την Κολομπιάδα και να εκτοξεύσει ένα βλήμα ως τη Σελήνη. Τελικά, στο τέλος του μυθιστορήματος, και με την παρέμβαση ενός τολμηρού Γάλλου του Μισέλ Αρντάν, μέσα στο βλήμα εκτοξεύονται και τρεις άνθρωποι, ο Μπαρμπικέιν, ο Αρντάν και ο πλοίαρχος Νικόλ.

Για την εποχή του το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ήταν πρωτοποριακό. Ο Βερν επιχείρησε μερικούς υπολογισμούς κατά προσέγγιση σχετικά με τις προδιαγραφές του κανονιού και το έκανε με θαυμαστή ακρίβεια. Άραγε ένα τέτοιο κανόνι είναι πραγματοποιήσιμο, μιλώντας μάλιστα σήμερα εκ του ασφαλούς, όπου ο άνθρωπος έχει πάει στο φεγγάρι και έχει θέσει επανδρωμένους δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη;

Το 1930 ο Ρώσος Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, πρωτοπόρος της αστροναυτικής επιστήμης, συμπέρανε ότι ένα τέτοιο κανόνι θα πρέπει να είναι απίστευτα μακρύ. Το 1962 ο Τζέραλντ Μπουλ και το πρόγραμμα HARP απέδειξαν ότι ένα κανόνι μπορεί να εκτοξεύσει ένα βλήμα 180 κιλών σε ύψος 180 χλμ και να το επιταχύνει μέχρι και το 32% της ταχύτητας διαφυγής.

Στο έργο του Από τη Γη στη Σελήνη και Γύρω από τη Σελήνη, το οποίο αποτελεί τη συνέχεια και στο οποίο μαθαίνουμε την τύχη των τριών ανθρώπων, οι οποίοι εκτοξεύτηκαν στη Σελήνη μέσα στο κανόνι, ο Βερν προβλέπει ξεκάθαρα την εκτόξευση των ανθρώπων προς τη Σελήνη, προβλέπει τον αριθμό των αστροναυτών, καθώς αυτοί ανέρχονται στους τρεις, όσοι και οι άνθρωποι που εκτοξεύτηκαν μέσα από το κανόνι και με μεγάλη προσέγγιση προβλέπει τις διαστάσεις και το βάρος της σεληνακάτου αλλά και την επιστροφή με την προσθαλάσσωση στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπως έγινε στην περίπτωση του Απόλλων 8.

Ο αστροναύτης Φρανκ Μπόρμαν του Απόλλων 8 εντυπωσιασμένος από τις ακριβείς πληροφορίες του Βερν στις 5 Φεβρουαρίου 1969 θα γράψει ένα γράμμα στο δισέγγονο του Ιουλίου Βερν:

«… είναι περισσότερο από μια απλή σύμπτωση, είναι φόρος τιμής στην ιδιοφυΐα των οραματισμών του. Δεν φαντάστηκε απλώς τι είδους άθλοι είναι κατορθωτοί από τον άνθρωπο, αλλά και το πώς ακριβώς θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, μέχρι και τις μικρότερες λεπτομέρειες. Ποιος μπορεί να πει πόσοι διαστημικοί επιστήμονες εμπνεύσθηκαν, συνειδητά ή υποσυνείδητα από την ανάγνωση των έργων του Ιουλίου Βερν … πίσω από κάθε αποφασιστικό βήμα στην ανθρώπινη ιστορία βρίσκεται ένα όνειρο. Αυτό το όνειρο αλλά και τα σχέδια για την πραγματοποίησή του υποδείχθηκαν σε μας για πρώτη φορά από τον πρόγονό σας … επομένως ο Ιούλιος Βερν αποτελεί έναν από τους μεγάλους πρωτοπόρους της διαστημικής ζωής.».

ΠΟΔΗΛΑΤΟ ... ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΩΝ

Σήμερα θα ασχοληθούμε με το ποδήλατο, τη μεγάλη αγάπη μικρών και μεγάλων. Ξεκινώντας από τους μεγάλους ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στην ιστορία του ποδηλάτου. Λέγοντας ποδήλατο εννοούμε το δίτροχο όχημα, το οποίο κινείται καθώς ο αναβάτης του χρησιμοποιεί τη μυϊκή δύναμη των ποδιών του. Οι τροχοί του ποδηλάτου βρίσκονται ο ένας πίσω από τον άλλο και συνδέονται μεταξύ τους με έναν μεταλλικό σκελετό. Επίσης, το ποδήλατο αποτελείται από το τιμόνι, τη σέλα, τα πετάλια και τα φρένα. 

Για την ανακάλυψη ή την εφεύρεση του ποδηλάτου δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το 1817 ο Γερμανός βαρόνος Καρλ φον Ντράις κατασκεύασε ένα ποδήλατο, το οποίο ονόμασε draisienne, εξολοκλήρου από ξύλο. Το πρώτο αυτό ποδήλατο δεν διέθετε πετάλια, αλλά ο αναβάτης του το έθετε σε κίνησε σπρώχνοντας με τα πόδια του το έδαφος. Το 1893 ο Σκωτσέζος σιδηρουργός Κιρκπάτρικ Μακμίλαν σχεδιάζει, βελτιώνοντας κατά κάποιο τρόπο την κατασκευή του φον Ντράις, την velocipede, στην οποία πρόσθεσε πετάλια, συνδεδεμένα με τον οπίσθιο τροχό. Έτσι, ο αναβάτης ακουμπούσε τα πόδια του στα πετάλια κι όχι στο έδαφος, προκειμένου να δώσει ώθηση στο ποδήλατο. Το 1860 ο Γάλλος Πιέρ Μισώ, συνδέει τα πετάλια της velocipede με τον μπροστινό τροχό, και δημιουργεί τροχούς από χοντρό καουτσούκ, δίνοντας στις ρόδες του ποδηλάτου τη σημερινή τους μορφή. Το 1870 ο Τζέιμς Στάρλευ και ο Γουίλιαμ Χίλμαν σχεδιάζουν ένα ποδήλατο, του οποίου ο μπροστινός τροχός είναι πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με τον πίσω. Με αυτόν τον τρόπο ανέβασαν την ταχύτητα του ποδηλάτου σε 24 χλμ την ώρα. Το ποδήλατο αυτό ήταν φτιαγμένο από μέταλλο. Το μοναδικό του πρόβλημα ήταν ότι ο μπροστινός τροχός εξαιτίας του ύψους του τοποθετούσε τη σέλα πάρα πολύ ψηλά, και με τον τρόπο αυτό ο αναβάτης αντιμετώπιζε μεγαλύτερους και περισσότερους κινδύνους.

Με την πάροδο του χρόνου, η μετάδοση της κίνησης μέσω της γνωστής μας αλυσίδας, η χρήση ταχυτήτων, τα φρένα, ο κούφιος σκελετός, το δυναμό, η σαμπρέλα, δίνουν άλλη αίσθηση στο ποδήλατο. Στην Ελλάδα το ποδήλατο ήρθε το 1885 και το 1890 ιδρύθηκε η Διεθνής Ποδηλατική Ομοσπονδία και έλαβαν χώρα οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες.

Και ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με το ποδήλατο και τα βλαστάρια μας. Τι πιο ωραίο, λοιπόν, αλλά και υγιεινό από ένα παιδί που κάνει βόλτα με το ποδηλατάκι του. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε ανέβει σε ένα ποδήλατο, δικό μας, του μεγαλύτερου αδελφού μας ή της μεγαλύτερης αδελφής μας, κάποιου φίλου, τι σημασία έχει. Σημασία έχει ότι όλοι όσοι έχουν κάνει ποδήλατο στη ζωή τους δεν ξεχνούν την αίσθηση της ελευθερίας που τους δίνει αυτό. Δεν ξεχνούν τις περιπέτειες που ζήσαμε όλοι μας ως παιδιά όταν καβάλα πάνω σε ένα ποδήλατο εξερευνούσαμε τις κοντινές εξοχές τα καλοκαίρια. Ποιος ξεχνάει τους αγώνες που κάναμε, και που ποτέ δεν ξέραμε ποιος κέρδιζε, γιατί όλο και κάποιος κτύπαγε. Αξέχαστες εποχές αυτές. Τώρα όμως μεγαλώσαμε, και το ποδήλατο που μάθαμε τότε φυσικά δεν το ξεχάσαμε, αλλά και να θέλαμε από τη στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς έχουν κάνει οικογένεια, κάποια στιγμή έρχεται εκείνη η ώρα, που τα βλαστάρια μας με το πιο γλυκό αλλά και παραπονεμένο ύφος μας ζητάνε τι άλλο ένα ΠΟΔΗΛΑΤΟ.!!!

 Όμως, πότε ένα παιδί είναι έτοιμο να κάνει ποδήλατο; Ή καλύτερα πότε οι γονείς είναι έτοιμοι να αγοράσουν ένα ποδήλατο για το παιδί τους και να το αφήσουν να το απολαύσει;

Αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο έχουμε βρεθεί όλοι αντιμέτωποι. Η πιο σίγουρη λύση για να πάρετε ποδήλατο στο παιδί σας είναι να σας το ζητήσει το ίδιο. Μόνο αν σας το ζητήσει σημαίνει ότι το ίδιο το παιδί έχει την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να κάνει ποδήλατο. Μα θα μου πείτε πως είναι δυνατόν ένα παιδί που δεν έχει ποδήλατο να ζητήσει ένα ποδήλατο. Κι όμως, το πιο πιθανό είναι το ίδιο το παιδί να ζητήσει να του αγοράσετε για δώρο στα γενέθλιά του ή τη γιορτή του ένα ποδήλατο, γιατί είδε άλλα συνομήλικα παιδιά να κάνουν ποδήλατο, μπορεί να ανέβηκε κιόλας σε ποδήλατο κάποιου φίλου του. Από τη στιγμή που το παιδί θα ζητήσει ως δώρο ποδήλατο, τότε το σίγουρο είναι ότι αισθάνεται ώριμο για κάτι τέτοιο. Ότι είναι πια σε θέση να μπορεί να ισορροπήσει τον εαυτό του πάνω σε ένα ποδήλατο, με βοηθητικές ρόδες εννοείται.

Σε ποια ηλικία θα ζητήσει το παιδί σας το ποδήλατο; Αυτό δεν μπορεί να το ξέρει κανείς. Θα το μάθετε όταν σας το ζητήσει το παιδί σας. Κάποια παιδιά το ζητάνε όταν είναι 6-7 χρονών, κάποια άλλα από την ηλικία των 4 – 5 ετών. Επίσης, υπάρχουν παιδιά που αντί για ποδήλατο ζητούν την περιβόητη γουρούνα (εννοείται ότι μιλάμε για παιδική γουρούνα, κι όχι για αυτές που βλέπουμε στο δρόμο), ένα υπερμέγεθες ποδήλατο με τέσσερεις υπερμεγέθεις ρόδες, όπου το παιδί σουλατσάρει στην αυλή, έχει τα οφέλη του ποδήλατου, και μπορώ να πω ότι είναι ένα τι πιο ασφαλές, από την άποψη ότι λόγω όγκου δεν μπορεί να κινηθεί πολύ γρήγορα. Κάθε παιδί, λοιπόν, ακολουθώντας το δικό του ρυθμό ανάπτυξης θα αποφασίσει αυτό πότε θα ζητήσει ένα ποδήλατο.

Τι κάνετε όταν σας το ζητήσει; Πρώτα από όλα επειδή το ποδήλατο είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη του παιδιού, δεν του το αρνούμαστε. Αντιθέτως, αφού βεβαιωθούμε ότι το θέλει πραγματικά και μπορεί να το χειριστεί, αρχίζουμε τη δική μας έρευνα αγοράς. Καταρχήν κάθε ηλικία έχει το δικό της μέγεθος στο ποδήλατο, συνακόλουθο της τιμής φυσικά. Παρακάτω ακολουθεί ένας ενδεικτικός πίνακας ανάλογα με την ηλικία και το είδος του ποδήλατου. Τα νούμερα της δεύτερης στήλης αναφέρονται στη διάμετρο της ρόδας του ποδηλάτου. Δηλ. το 16 που αντιστοιχεί στις ηλικίες 4-7 σημαίνει ότι η ρόδα είναι 16 ιντσών. Συνήθως μέχρι αυτό το μέγεθος του ποδηλάτου τα ποδήλατα έχουν προσαρτημένες και τις βοηθητικές ρόδες. Σε πιο μεγάλα ποδήλατα, τα οποία συνήθως δεν φέρουν βοηθητικές ρόδες, μπορείτε να τις ζητήσετε και να σας τις προσαρμόσουν κιόλας στο ποδήλατο. Από τη στιγμή που βρείτε το σωστό μέγεθος του ποδηλάτου για το παιδί σας (σας συνιστώ στο ποδήλατο να μην πάρετε μεγαλύτερο μέγεθος, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι γονείς με τα ρούχα των παιδιών, γιατί πολύ απλά το παιδί σας θα αισθανθεί άβολα και κατά συνέπεια θα νιώσει ανασφάλεια, με αποτέλεσμα να το βλέπετε όλοι μαζί το ποδήλατο παρκαρισμένο στην άκρη της αυλής σας χωρίς να του δίνει το παιδί σας σημασία. ). Από τη στιγμή που είστε σίγουροι ότι αγοράσατε το σωστό ποδήλατο, δηλαδή με άλλο λόγια όταν κάθεται το παιδί στη σέλα του ποδηλάτου να πατάνε τα πόδια είτε με τη φτέρνα είτε με τις μύτες στο έδαφος, και μπορεί να κάνει ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες, αφήστε το να οργώσει το σύμπαν. Προσοχή στις στροφές, τις παίρνουμε με χαμηλή ταχύτητα, και ποτέ πολύ κλειστές, και καλό είναι τις πρώτες μέρες, αν το παιδί σας ανεβαίνει για πρώτη φορά σε ποδήλατο, ακόμα κι αν το ποδήλατο έχει βοηθητικές και το βλαστάρι σας φαντάζει στα μάτια ως ένας μελλοντικός καμικάζι, βάλτε του κράνος. Ειδικά αν το ποδήλατο το χρησιμοποιείτε για να πάτε σε κάποιο πάρκο, ή στις κούνιες. Καλού κακού έχετε μαζί σας σε αυτή την περιβόητη τσάντα του Σπορ Μπίλι, λίγο καθαρό νεράκι, ιώδιο και τραυμαπλάστ παιδικά, έτσι για να αισθάνεστε εσείς πιο ασφαλείς, γιατί αν πέσει ο μικρός αυτός θα δείχνει περήφανος το ΤΡΑΥΜΑ του στους φίλους του, οι οποίοι θα τον κοιτούν αποχαυνωμένοι!!! Να είστε σίγουροι για αυτό.

Τέλος για να έχουμε εμείς το κεφάλι μας ήσυχο και τα παιδιά μας όλα τους τα μέλη στα σωστά σημεία, καλό είναι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να ελέγχουμε τα λάστιχα του ποδηλάτου, τα φρένα του, τα φώτα του, το ύψος της σέλας και του τιμονιού. Για να απολαμβάνουμε όλοι μας τις βόλτες με το ποδήλατο.

Άντε και στους Ολυμπιακούς, γιατί γνωρίζετε ότι η ποδηλασία είναι ολυμπιακό άθλημα, έτσι δεν είναι;

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ... ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!!

Και τα σχολεία άνοιξαν επιτέλους τις πόρτες τους προκειμένου να δεχθούν τα αγγελούδια μας. Οι σχολικές τσάντες βγήκαν από τις ντουλάπες, πλύθηκαν, καθαρίστηκαν, κι έμειναν εκεί χαρούμενες, κυρίως λόγω του ότι έλαμπαν, για να δεχθούν τα καινούργια βιβλία και τα καινούργια τετράδια. Επίσης, ήταν καιρός να αλλαχθεί και η κασετίνα, γιατί τώρα πια μεγαλώσαμε και δεν μας κάνει η Tinkerbell ή Barbie. Η καινούργια κασετίνα ένα cool χρώματα, κι είναι κι αυτή καθαρή, επειδή είναι καινούργια ακόμη κι έτοιμη να δεχθεί τα καινούργια καλοξυσμένα μολύβια, την καινούργια γόμα, την καινούργια ξύστρα, τα στυλό, που δεν έχει φαγωθεί ακόμα το καπάκι τους, το χάρακα που φαίνονται ακόμα τα νουμεράκια του, οι ξυλομπογιές είναι ακόμα ισομεγέθεις, μιας και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί γιατί είναι καινούργιες, το κολατσιό μας σε καινούργιο πεντακάθαρο και λαμπερότατο ταπεράκι, και τα παιδιά μας λάμπουν από χαρά και από καθαριότητα.

Πόσο διαφορετική είναι η πρώτη μέρα στο σχολείο από όλες τις υπόλοιπες; Ακόμα και στα παιδιά που δεν αρέσει το σχολείο η πρώτη μέρα σε αυτό είναι η πιο αγαπημένη τους, μετά η πιο αγαπημένη μέρα τους είναι η μέρα που θα κάνουν κοπάνα και φυσικά δεν θα τους πιάσουν, γιατί αν τους πιάσουν παύει να είναι αγαπημένη.

Ακόμα, κι η διευθύντρια ή ο διευθυντής του σχολείου μας είναι ο αγαπημένος μας, αλλά μόνο την πρώτη μέρα. Οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές χαμογελούν, ακόμα κι οι πιο ιδιότροποι, ίσως γιατί ξέρουν ότι έρχονται οι μέρες που θα αρχίσουν τα «βασανιστήρια» στους μαθητές. Ο υπεύθυνος καντίνας χαμογελάει γιατί η καντίνα του είναι πεντακάθαρη και λάμπει, αλλά για πόσο ακόμα; Την πρώτη μέρα που ανοίγουν τα σχολεία όλοι είναι ευχαριστημένοι κι ας μην πηγαίνουν όλα ρολόι. Δεν πειράζει κανέναν άλλωστε, γιατί όλοι ξέρουν ότι έχουν σχεδόν δέκα μήνες για να γκρινιάξουν για όλα αυτά που δεν πάνε ρολόι.

 Όλα είναι διαφορετικά στο σχολείο μας την πρώτη μέρα που αυτό ανοίγει τις πόρτες του. Φρεσκοβαμμένο, πεντακάθαρο, με όλα τα αξεσουάρ του στη θέση τους. Τι ωραία που είναι τα θρανία, καθαρά, χωρίς όμως να έχουν σβηστεί τα μηνύματα γενεών και γενεών. Ο πίνακας είναι τόσο καθαρός, που μοιάζει να είναι καινούργιος, οι καρέκλες ομοιόμορφα τοποθετημένες, η μια πίσω από την άλλη. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που χιλιάδες παιδιά όλων των ηλικιών θα μπουν με χαμόγελα κι αυτά στο σχολείο και στην τάξη, θα υποδεχθούν τη δασκάλα χωρίς το άγχος της εξέτασης, θα συνομιλήσουν με τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης μιας και προς το παρόν οι έχθρες έχουν σβηστεί ή ξεχαστεί στη ζέστη του καλοκαιριού. Όλοι οι μαθητές κρέμονται από τα χείλη του δασκάλου που τους ενημερώνει για το καινούργιο υλικό της χρονιάς, ξεκούραστα πρόσωπα καθηγητών μπαινοβγαίνουν στις τάξεις, όπως μπαινοβγαίνουν στα πολυκαταστήματα. Πουθενά άγχος, πουθενά φόβος, πουθενά αγωνία. Αυτές τις έννοιες τις έχει σβήσει το καλοκαίρι, τα παιδιά τα οποία συζητούν ακόμα για τις καλοκαιρινές διακοπές τους, τους έρωτές τους, τις βόλτες τους, τα ταξίδια τους.

Αυτή η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι τελείως διαφορετική από την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ή του Πάσχα. Έχει άλλη γλύκα κι άλλη χάρη. Φυσικά δεν συζητώ ότι δεν συγκρίνεται με όλες τις υπόλοιπες «φυσιολογικές» σχολικές ημέρες. Μπορώ μάλιστα να πω ότι ισοδυναμεί σε αναμνήσεις με τις ημέρες των εκδρομών, των πενταήμερων και των μονοήμερων.

Τι να φταίει άραγε; Το γεγονός ότι όλα είναι καινούργια; Ότι οι καθηγητές κι οι δάσκαλοι είναι ξεκούραστοι; Ότι τα παιδιά ξεκουράστηκαν από έναν μακρύ και γεμάτο μαθητικές υποχρεώσεις χειμώνα; Το γεγονός ότι η καινούργια σχολική χρονιά αναζωπυρώνει τα όνειρα και τις ελπίδες όλων όσων εμπλέκονται σε αυτή τη μαγική διαδικασία; Καινούργια σχολική χρονιά, καινούργιοι στόχοι, καινούργιοι φίλοι, ίσως, καινούργιοι έρωτες; Ναι, όλα αυτά φαντάζουν εφικτά την πρώτη ημέρα του σχολείου, για όλους, ακόμα και για τους πιο ξενέρωτους, τους πιο out, τους πιο ντεμοντέ, για αυτούς που ζουν στον δικό τους κόσμο. 

Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι εδώ κι όλα μπορούν να πραγματοποιηθούν αυτή τη χρονιά, αρκεί να το θέλουμε βαθιά μέσα μας και να είμαστε αποφασισμένοι να εργαστούμε πολύ σκληρά για την επίτευξη των στόχων μας, γιατί κανένας στόχος δεν χαρίζεται, αντιθέτως κερδίζεται μετά από πολύ προσπάθεια, θυσίες και μόχθο. Άλλωστε μόνο τότε έχει αξία και το ευχαριστιόμαστε ολοκληρωτικά.

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα!!!

Και τώρα νηπιαγωγείο. Αλήθεια είναι απαραίτητο ... ίσως αναρωτιούνται κάποιοι γονείς!!!

Ήρθε ο καιρός που το παιδάκι μας μεγάλωσε αρκετά ώστε να πάει στο νηπιαγωγείο. Κι αν το παιδάκι μας πήγαινε παιδικό σταθμό ίσως τα πράγματα είναι πιο εύκολα για το ίδιο αλλά και για εμάς. Αν όμως το βλαστάρι μας πάει κατευθείαν στο νηπιαγωγείο τότε πως αισθάνεται πρώτα από όλα το ίδιο, αλλά κι εμείς που το αποχωριζόμαστε πλέον κι επισήμως μιας και τα τελευταία χρόνια το νηπιαγωγείο εντάσσεται στην υποχρεωτική εκπαίδευση πια.

Ήδη το παιδάκι μας έχει μάθει αρκετά πράγματα με τη δική μας καθοδήγηση και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει καθ’όλη τη διάρκεια της σχολικής ζωής του παιδιού μας. Ακόμα κι αν είμαστε από τους γονείς που θα στείλουν το παιδί τους σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο, για πολλούς και διαφόρους λόγους, οι γονείς πάντα έπαιζαν και θα παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των παιδιών τους. Κι αυτό μάλιστα είναι και επιστημονικά τεκμηριωμένο, όταν διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι το παιδί πετυχαίνει στη σχολική πορεία του όταν οι γονείς εκδηλώνουν έμπρακτο ενδιαφέρον για τη σχολική καθημερινότητα των παιδιών τους και σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρομαι στο κυνήγι των βαθμών.

Όμως το νηπιαγωγείο δεδομένου ότι αποτελεί πια μια πολύ σημαντική βαθμίδα της ελληνικής παιδείας συμβαίνουν στο παιδί πολλές αλλαγές. Μιας και από μέλος της οικογένειας τώρα πια γίνεται και μέλος του πρώτου σχολικού περιβάλλοντός του. Ακόμα κι αν το παιδί έχει πάει πριν παιδικό σταθμό κι έχει έρθει σε επαφή με τα παιδιά της ίδιας ηλικίας με αυτό στο νηπιαγωγείο αυτή η επαφή γίνεται πιο συχνή, πιο καθημερινή, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν άλλο ρυθμό ανάπτυξης , τα οποία έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικό από το δικό του οικογενειακό περιβάλλον, ενδεχομένως να μιλούν κι άλλη γλώσσα, να έχουν άλλη θρησκεία. Το νηπιαγωγείο είναι ο πρώτος μεγάλος μικρόκοσμος των παιδιών. Αντιλαμβάνονται την έννοια της ομάδας αλλά και της διαφορετικότητας αποτελούν αυτόνομα μέλη μιας μικροκοινωνίας, με δικούς της κανόνες, με δικούς τους ρυθμούς ανάπτυξης. Παίζουν αλλά και μαθαίνουν ταυτόχρονα. Γνωρίζουν καινούργιους χώρους – τους χώρους του σχολείου τους – καινούργια υλικά, καινούργια παιχνίδια ομαδικά αλλά και ατομικά, πειραματίζονται, δραστηριοποιούνται, δημιουργούν με αρωγό τη νηπιαγωγό, η οποία επιτελεί σημαντικό εκπαιδευτικό έργο, το οποίο δεν θα πρέπει να παραθεωρηθεί διόλου. Το έργο της νηπιαγωγού είναι εξίσου σημαντικό και δύσκολο με το έργο των δασκάλων του δημοτικού και των καθηγητών του γυμνασίου και του λυκείου. Το νηπιαγωγείο αποτελεί τη συνέχεια της οικογένειας όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες βαθμίδες και για αυτό η αγαστή συνεργασία μεταξύ νηπιαγωγού και γονέων θεωρείται απαραίτητη για να μην πω επιβεβλημένη. Κι αυτό για ένα και μοναδικό λόγο: τα παιδιά έχουν διαφορετική συμπεριφορά στο σχολείο από ότι στο σπίτι, επομένως η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ νηπιαγωγού και γονέων λύνει πιο γρήγορα οποιοδήποτε πρόβλημα συμπεριφοράς ανάπτυξης και προσωπικότητας υπάρξει.

Το νηπιαγωγείο λοιπόν είναι εδώ και μπήκε για τα καλά στη ζωή μας. Ο λόγος ύπαρξης του νηπιαγωγείου συνδέεται με τις κοινωνικές, συναισθηματικές και πρακτικές ανάγκες των παιδιών και των οικογενειών τους. Αποστολή του νηπιαγωγείου είναι να παρέχει στο παιδί της νηπιακής ηλικίας, δηλαδή στο παιδί από 4 έως 6 ετών, ένα ασφαλές περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα αισθανθούν άνετα, ώστε να ανεξαρτητοποιηθούν, μαθαίνοντας ταυτόχρονα να αλληλεπιδρούν με παιδιά της ηλικίας τους. Η προσχολική αγωγή αποτελεί σε παγκόσμιο επίπεδο αναγνωρισμένο θεσμό και στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος κάθε προηγμένης κοινωνίας. Η φοίτηση στο νηπιαγωγείο διαρκεί δύο χρόνια, από το οποίο ο δεύτερος χρόνος, που περιλαμβάνει τα παιδιά ηλικίας 5 – 6 ετών να είναι υποχρεωτικός σύμφωνα με το Νόμο 3518/2006.

Ήδη από τα τέλη του 19^ου αιώνα κάνει την εμφάνισή του το ελληνικό νηπιαγωγείο, παρακολουθώντας από κοντά όλα τα παιδαγωγικά ρεύματα, ακολουθώντας την πορεία των ανεπτυγμένων χωρών σε θέματα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και μεθοδολογίας. Σήμερα το νηπιαγωγείο εξακολουθεί να αποτελεί φορέα κοινωνικοποίησης του παιδιού, καθώς δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να συμμετέχει σε εργασίες ανάλογες της ηλικίας του και της πνευματικής του ωριμότητας. Προσφέρει ισορροπία μεταξύ ατομικών και ομαδικών δραστηριοτήτων, αναπτύσσει τις γλωσσικές και επικοινωνιακές του δεξιότητες, να συμβάλει στη σωματική ανάπτυξη του παιδιού, στην αντιληπτική και αισθητηριακή ανάπτυξη, στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του νηπίου. Το νηπιαγωγείο είναι εξίσου σημαντικό όπως και το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο.

Και ωραία και παραμυθένια όλα αυτά αλλά στην πράξη πως ο γονιός θα προετοιμάσει το παιδί του για το νηπιαγωγείο; Για να είναι λοιπόν η προσαρμογή του παιδιού πιο εύκολη καλό θα ήταν εμείς οι γονείς κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, μέσα στη χαλάρωση και τη ραστώνη του μεσημεριού να κάνουν αναφορά ακόμα και με μυθοπλαστικό περιεχόμενο στο νηπιαγωγείο. Ίσως ένα παραμύθι βγαλμένο από τη ζωή, εμπλουτισμένο με πραγματικές ιστορίες πραγματικών παιδιών, γνωστών στο δικό μας παιδί αποτελεί μια καλή προετοιμασία. Επίσης, καλό θα ήταν να απαντούμε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις που θέτει το παιδί μας, ώστε να του λυθούν οι όποιες απορίες του και το σημαντικότερο να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Επίσης, μια καλή λύση θα ήταν να προγραμματίσετε μια επίσκεψη στο νηπιαγωγείο όπου θα στείλετε το παιδί σας, είτε αυτό είναι ιδιωτικό είτε δημόσιο, και να γνωρίσει το ίδιο τη δασκάλα του.

Προπάντως όμως εμείς οι γονείς δεν πρέπει να αγχωνόμαστε με το γεγονός ότι τα παιδιά μας θα πάνε στο νηπιαγωγείο, ακόμα κι αν φεύγουν πρώτη φορά από κοντά μας. Εγώ αυτό το βίωσα όταν αναγκάστηκα να στείλω το δεύτερο παιδί μου από τεσσάρων μηνών σε βρεφονηπιακό σταθμό, λόγω εργασίας και το άγχος μου ήταν τέτοιο, που το προηγούμενο βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου, ότι το μεσημέρι παρελάμβανα άλλο παιδί, ότι το παιδί μου βρέφος τώρα είχε σηκωθεί και είχε φύγει από το βρεφονηπιακό σταθμό, ότι αν τελικά έβλεπα ότι παρελάμβανα το σωστό παιδί, αυτό δεν με αναγνώριζε κι άρχιζε τα κλάμματα και τη γκρίνια, και μάλιστα στον ύπνο μου το βρέφος μου μίλαγε και μου έλεγε ότι δεν είναι καλή μαμά κι άλλα τέτοια τρελά και παλαβά πράγματα, ώσπου κάποια στιγμή είπα τέλος, στη δουλειά μου – τότε που την είχα – έπρεπε να γυρίσω και ότι ο βρεφονηπιακός σταθμός ήταν μια χαρά και πλήρως ελεγμένος αφού εκεί είχε πάει και το πρώτο μου παιδί και δεν είχα αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα. Για αυτό καλό θα ήταν πριν κάνουμε αυτή τη συζήτηση με τα παιδιά μας να την κάνουμε με τον εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που θέλουμε είναι ένα υγιές παιδί – σωματικά, ψυχολογικά και πνευματικά και αφού το συνειδητοποιήσουμε αυτό να ενημερώσουμε το παιδί μας για την καινούργια κατάσταση την οποία θα αντιμετωπίσει, και από εκεί και πέρα να οικοδομήσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης, ήδη από το νηπιαγωγείο, ώστε το παιδί μας να αισθάνεται ελεύθερο ακόμα κι όταν μεγαλώσει να μπορεί να μας μιλήσει ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό το οποίο πρέπει να μάθει το παιδί κατά τη διάρκεια του νηπιαγωγείου: ότι μπορεί να μιλάει ελεύθερα, επειδή αισθάνεται εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μας. Μόνο τότε θα μπορεί να μοιράζεται μαζί μας τα άγχη και τις έγνοιες του ως έφηβος/η, ως φοιτητής/ τρια, ως πολίτης αυτού του κόσμου. Όποιος άνθρωπος έχει οικοδομήσει τέτοιες σχέσεις εμπιστοσύνης πρώτα με την οικογένειά του μην τον φοβάστε, θα είναι ο μοναδικός που θα μπορεί να αναγνωρίσει τη σωστή παρέα από την άσχημη, τις καλές επιρροές από τις κακές, τις καλές συναναστροφές από τις κακές.

Πάνω από όλα όμως διώξτε τα δικά σας άγχη τα οποία υπάρχουν ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνετε και νομίζετε ότι είστε οι πιο cool γονείς και κυρίως αφήστε χώρο στα παιδιά σας να ανεξαρτητοποιηθούν και να αυτονομηθούν, είναι πολύ σημαντικό μάθημα για όλους μικρούς και μεγάλους. 

Έτοιμοι λοιπόν για το πρώτο μεγάλο βήμα του μικρού μας τυράννου;

ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ...

Καλησπέρα, καλή εβδομάδα, και κυρίως ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ...

Έφθασε ο Σεπτέμβρης, κι αναρωτιέμαι πότε πέρασε ακόμα ένα καλοκαίρι, ούτε που κατάλαβα. Για να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ούτε πως φτάσαμε μέχρι και το Σεπτέμβρη του 2014. Δεν κατάλαβα πως πέρασαν 9 ολόκληροι μήνες ακόμα μιας χρονιάς. Είναι τρομακτικό πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Ειδικά αν υπάρχουν παιδιά δεν καταλαβαίνεις πότε πάνε πρώτη δημοτικού, συγκινείσαι που το παιδάκι σου είναι πρωτάκι και ξαφνικά μια ωραία πρωία το ίδιο παιδάκι σου είναι εκτάκι. Κι εκεί παθαίνεις μια κρίση ... ηλικίας, οικονομική, προεφηβείας. Και ο χρόνος παρ' όλ' αυτά εξακολουθεί κι είναι αδυσώπητος, διότι και το δεύτερο παιδάκι σου ετοιμάζεται για το νήπιο. Μα πότε ήταν που γέννησα; Μου φαίνεται σαν να ήταν χτες, καλά προχτές για να μην γίνομαι υπερβολική. Κι όμως ο χρόνος εξακολουθεί να με κτυπάει αλύπητα. Τέλος οι διακοπές, ξεκινάνε τα σχολεία ... στις 11 Σεπτεμβρίου, ήταν που θα άνοιγαν νωρίτερα... και η τρεχάλα - άσε τα έξοδα - μόλις ξεκίνησε και το τέρμα δεν διακρίνεται στον ορίζοντα. Σχολικά, προσχολικά, μπαλέτο, ξένες γλώσσες, πιάνο και έχει ο Θεός. Ας είναι καλά η δωρεάν παιδεία. Κι όλα αυτά με το καλημέρα και το καλό μήνα, δεν προλαβαίνεις να αναπνεύσεις, να μαζευτείς από τις διακοπές, να κάνεις έναν απολογισμό των διακοπών, του χειμώνα που πέρασε, έναν προγραμματισμό - χρόνου και χρήματος, γιατί και τα δύο είναι απαραίτητα -του χειμώνα που θα έρθει... τι να πρωτοκάνεις σε αυτή τη ζωή, που όσο πάει και συρρικνώνεται, που κάθε χειμώνας που περνάει κάνεις σχέδια για το καλοκαίρι και κάθε χειμώνας που έρχεται κάνεις σχέδια για το χειμώνα, πάνω κάτω τα ίδια πάντα σχέδια, τα οποία μένουν πάντα στα σχέδια, μέχρι και ο Θεός βαρέθηκε να γελάει με τα σχέδια των ανθρώπων.
Γι΄αυτό, λοιπόν, φέτος το μοναδικό σχέδιο που θα κάνουμε είναι να μην κάνουμε κανένα απολύτως σχέδιο, έτσι για αλλαγή, να δούμε πως θα πάει αυτή η χρονιά χωρίς κάποιο σχέδιο, χωρίς υποσχέσεις για καινούργιες δίαιτες, γυμναστική, βόλτα με τις φίλες κι άλλες χιλιάδες υποσχέσεις που ποτέ δεν κρατάμε, και στο τέλος της χρονιάς μάς κάνουν να αισθανόμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης. Όχι, φέτος θα ευχηθούμε ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ, ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ και ΗΡΕΜΙΑ, και χωρίς σχέδια και μεγάλες κουβέντες θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μεγάλα έργα.
Καλό φθινόπωρο σε όλους μας ...

Κοσμήματα ... από λάστιχο

Είναι η καινούργια μόδα των παιδιών – αγοριών και κοριτσιών – του Δημοτικού σχολείου. Τι είναι αυτά και τι κάνουν με αυτά; Πολύ απλά: παιδιά του Δημοτικού φτιάχνουν ή καλύτερα πλέκουν βραχιολάκια, δαχτυλιδάκια και κολιεδάκια, τα οποία φορούν με πολύ καμάρι τα ίδια κι όχι μόνο. Η μόδα έχει περάσει και στους γονείς, οι οποίοι περήφανα δείχνουν τα βραχιολάκια που έφτιαξαν τα παιδιά τους, και τα οποία παρακαλώ ταιριάζουν με όλα τα είδη ρούχων, από τα πολύ αυστηρά σακάκια μέχρι τα σπορ και κάζουαλ ρούχα. Επίσης φοριούνται από το πρωί μέχρι τα βράδυ. Και το κυριότερο δεν φοριούνται μόνο αλλά μπορείς να τα προσαρμόσεις και σε τσάντες, κλειδοθήκες, ή όπου αλλού έχει σπάσει το φερμουάρ. Για παράδειγμα, προχθές μου έμεινε το μαραφέτι του φερμουάρ της τσάντας μου στο χέρι, εν τω μεταξύ η τσάντα μου σχεδόν καινούργια και χωρίς να είναι ταλαιπωρημένη. Η κόρη μου αμέσως κάθισε κάτω με τη μικρή, έφτιαξε ένα τέτοιο, το οποίο προσάρμοσε στη θέση που ήταν αυτό που μου έμεινε στο χέρι και αμέσως η τσάντα μου πήρε άλλο στιλ και ύφος. Έγινε και πάλι καινούργια. Άσε που αυτό δεν πρόκειται να χαλάσει ή να σπάσει γιατί είναι φτιαγμένο από λάστιχο, το οποίο τεντώνεται και ξαναμαζεύεται κάθε φορά που το τραβάω για να ανοίξω ή να κλείσω το φερμουάρ, που δεν βλέπω να αγοράζω καινούργια τσάντα για πολύ καιρό ακόμα.

Όμως, από πού μας ήρθε αυτή η μανία, η οποία έχει ξετρελάνει μικρούς και μεγάλους; Ο «πατέρας» αυτού του παιχνιδιού αυτού δεν είναι άλλος από έναν Ασιάτη μηχανικό, ο οποίος μετανάστευσε στις ΗΠΑ όταν ήταν 21 ετών. Σήμερα στα 44 του χρόνια ο κ. Τσογκ ζει για δεύτερη φορά του αμερικανικό όνειρο, καθώς η εφεύρεσή του, ο λεγόμενος αργαλειός, για να μπορούν οι απανταχού πιτσιρικάδες του κόσμου να κατασκευάζουν τα έργα τέχνης τους, του έχει αποφέρει πολλά εκατομμύρια δολάρια. Η ιστορία του απλή και λίγο πολύ καθημερινή, καθώς ένα απόγευμα εν έτει 2010 οι κόρες του 9 και 12 ετών έφτιαχναν απορροφημένες κοσμήματα από κάτι λαστιχάκια. Προσφέρθηκε να μάθει κι αυτός αλλά τα μεγάλα του δάκτυλα δεν τον βοηθούσαν. Έτσι σκέφτηκε να φτιάξει κάτι σαν αργαλειό, προκειμένου να μπορεί να πλέκει κι αυτός λαστιχάκα και να περνά κάποιες ώρες δημιουργικά με τα παιδιά του. Σε ένα ξύλο κάρφωσε πινέζες, αλλά το είδος αυτού του αργαλειού δεν ενθουσίασε τις πιτσιρίκες. Έτσι είναι τα σημερινά παιδιά, δεν εντυπωσιάζονται εύκολα. Για αυτό και βελτίωσε το αρχικό του σχέδιο χρησιμοποιώντας τρεις παράλληλες σειρές από πινέζες, ώστε οι κόρες του να μπορούν να πλέκουν πιο περίπλοκα σχέδια. Ο ενθουσιασμός ήταν στην αρχικά οικογενειακός, όταν η μεγάλη του κόρη τού έριξε την ιδέα ότι ίσως κάτι να έβγαινε από όλη αυτή την ιστορία. Και δεν έπεσε καθόλου έξω η μικρή, αφού ο αργαλειός τους μετά από 28 βελτιώσεις τελειοποιήθηκε και βάζοντας και τη λέξη Rainbow στη συσκευασία ήταν ότι έπρεπε για τα πολύχρωμα και μικροσκοπικά λαστιχάκια. Μετά με τη βοήθεια του you tube γύρισαν και κάποια βίντεο εκμάθησης πλεξίματος λάστιχων, το πλέξιμο διαδόθηκε παντού σε όλη την Αμερική. Το πρώτο παιχνιδάδικο ήταν της Σίντι Ο΄ Χάρα, όπου με ζωντανές επιδείξεις του προϊόντος οι πωλήσεις εκτινάσσονται στα ύψη.

Το πιο σημαντικό όμως με αυτό το παιχνίδι, επειδή το έχω ζήσει από κοντά, είναι ότι ηρεμεί και κοινωνικοποιεί τα παιδιά την ίδια στιγμή. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί πολύ απλά τα δικά μου παιδιά, το ένα 11 και το άλλο 5 μπορεί με οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι να μαλλιοτραβηχτούν, με αυτό όμως, ζω πολύ απλά το όνειρο της ευτυχισμένης μάνας, που βλέπει τα παιδιά της να παίζουν χαρούμενα και μαζί, παρά τη διαφορά ηλικίας. Σαν διαφήμιση σας λέω και δεν υπερβάλλω. Η μεγάλη δείχνει στη μικρή, η οποία με τα ακόμα πιο μικρούλικα δακτυλάκια της κάνει μικρά θαύματα τέχνης σε πολύ λιγότερο χρόνο. Επίσης, τι να πρωτοθαυμάσω σε αυτό το παιχνίδι, που είναι το μοναδικό παιχνίδι που μπορούν να παίξουν μαζί αρμονικά, συμβουλεύοντας και βοηθώντας η μια την άλλη. Μάλιστα, όταν μερικές φορές είμαστε στα πρόθυρα της κήρυξης πολέμου, τότε πολύ απλά βγάζω τα λαστιχάκια και δυο ξυλομπογιές, τις οποίες χρησιμοποιούν ως αργαλειό και γίνεται ο χαμός από ιδέες, σχέδια, χρώματα, συνδυασμούς, με αποτέλεσμα να μας περνάει η πολεμοχαρής διάθεση. Δεν παραπονιέμαι, απλά ελπίζω να κρατήσει λίγο παραπάνω όλο αυτό, γιατί πραγματικά αποτελεί ένα πολύ δημιουργικό παιχνίδι, φέρνοντας κοντά παιδιά όλων των ηλικιών, και εννοώ όλων των ηλικιών, καθώς τώρα τελευταία έχουν μπει στο παιχνίδι για τα καλά και οι παππούδες και οι γιαγιάδες.

Καλά πλεξίματα που μας αφήνουν μακριά από μπλεξίματα …

ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΝΕΜΟ - 20.000 ΛΕΥΓΕΣ ΥΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Το δεύτερο πιο γνωστό μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, με το οποίο ξεκινήσαμε και το αφιέρωμά μας είναι το γνωστό σε όλους μας «20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα», στην υπόθεση του οποίου αναφερθήκαμε προχθές. 

Όμως, εκτός από την υπόθεση που είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, όχι μόνο για την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο, αλλά και για τις μέρες μας, μεγάλο ενδιαφέρον προκαλεί ο κεντρικός ήρωας και πλοίαρχος του μοναδικού υποβρύχιου όλων των εποχών, ο πλοίαρχος Νέμο, ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται και στο Μυστηριώδες νησί σε προχωρημένη πια ηλικία.

Ο Νέμο, λοιπόν, είναι ένας από τους πιο διάσημους ήρωες της κλασικής μυθιστοριογραφίας και, ταυτόχρονα, η πιο μυστηριώδης μορφή, καθώς δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για αυτόν και το παρελθόν του. Αλήθεια πόσα πράγματα γνωρίζουμε για τον πλοίαρχο Νέμο; Αυτά που γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται για μια επιστημονική διάνοια, πολύ μπροστά από την εποχή του, ο οποίος ταξιδεύει στα βάθη της θάλασσας μέσα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο υποβρύχιο, τον Ναυτίλο, το οποίο ναυπηγήθηκε σε ένα έρημο νησί, για ευνόητους λόγους. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πρίγκιπας Ντακκάρ, και ήταν γιος ενός Ινδού μαχαραγιά, πριν γίνει ο γνωστός μας πλοίαρχος Νέμο. Ο Νέμο είναι ψυχρός και μισεί τον ιμπεριαλισμό, όπως αυτός εκπροσωπείται από τη Βρετανική Αυτοκρατορία εκείνης της εποχής. Ο Νέμο εχθρεύεται τη Βρετανική Αυτοκρατορία εξαιτίας της κατάκτησης των Ινδιών από αυτή. Ο Νέμο έχασε το βασίλειο του στην ινδική επανάσταση του 1857 και οι Βρετανοί σκότωσαν τη σύζυγο και τα παιδιά του. Από τότε εγκατέλειψε τα εγκόσμια, σχεδίασε το Ναυτίλο, τον ναυπήγησε και με πλήρωμα μόνο πιστούς του ακολούθους διασχίζει τις θάλασσες πολεμώντας την αδικία και τον ιμπεριαλισμό. Θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο χωρίς πατρίδα, δεν ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις που συμβαίνουν στην ξηρά, παρεμβαίνει προς βοήθεια των καταπιεσμένων, εφοδιάζοντάς τους με χρυσάφι (όπως έκανε στην περίπτωση των Κρητικών που πολεμούσαν εναντίον των Οθωμανών στην επανάσταση του 1821) ή σώζοντας ανθρώπους. Η προέλευση του ονόματος Νέμο, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς παραπέμπει στην αρχαιοελληνική ρίζα του ρήματος «νέμω», που σημαίνει «αποδίδω αυτό που οφείλεται», αλλά έχει και λατινική προέλευση και σημαίνει «κανένας».

Στο Μυστηριώδες Νησί ο πλοίαρχος Νέμο αποκαλύπτει ότι είναι ο Πρίγκιπας Ντακκάρ, γιος του μαχαραγιά Μπούντελχαντ της Ινδίας και απόγονος του μουσουλμάνου σουλτάνου Φατέχ Αλή Τιπού του Βασιλείου της Μυσόρης. Ο Νέμο έχει ευρωπαϊκή μόρφωση, γνωρίζει γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και λατινικά. Η βιβλιοθήκη και η συλλογή τέχνης που έχει στο υποβρύχιό του δείχνουν ότι πρόκειται για άνθρωπο με έφεση στον πολιτισμό και τις τέχνες. Επίσης, ξέρει να παίζει και εκκλησιαστικό όργανο.

 Στο μυστηριώδες νησί ο Νέμο πεθαίνει από γηρατειά πάνω στο Ναυτίλο. Οι ναυαγοί του νησιού, οι οποίοι έχουν ευεργετηθεί από τον πλοίαρχο φροντίζουν ώστε αυτός να ταφεί σύμφωνα με τις τελευταίες επιθυμίες του. Ο Νέμο εκμυστηρεύεται στον Άροναξ ότι πρόθεσή του ήταν να γράψει την ιστορία της ζωής του, την οποία θα σφράγιζε σε ένα αδιάβροχο και αβύθιστο κουτί, το οποίο θα άφηνε στη θάλασσα ο τελευταίος επιζών του Ναυτίλου. Μια αβύθιστη κάσα ξεβράζεται στο μυστηριώδες νησί, και περιέχει εργαλεία, όπλα, επιστημονικά όργανα, έναν άτλαντα, βιβλία, χαρτί για γράψιμο και ρουχισμό. Όλα αυτά είναι σφραγισμένα μέσα σε έναν θύλακα από ψευδάργυρο. Έτσι, το υποβρύχιο βυθίζεται με τη σορό του μέσα  στα νερά του σπηλαίου της Νήσου Λίνκολν του Νότιου Ειρηνικού. Λίγο καιρό μετά τόσο το σπήλαιο όσο και το νησί ολόκληρο ανατινάζονται από την έκρηξη του ηφαιστείου αφήνοντας για πάντα τον πλοίαρχο Νέμο στην ησυχία της θάλασσας.

Στις 20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα ο Νέμο ήταν περίπου 40 ετών. Μέσα στο Ναυτίλο χρησιμοποιεί μόνο προϊόντα που προέρχονται από τη θάλασσα, όπως το γάλα που προέρχεται από φάλαινα, ή ο καπνός που τον παίρνει από ένα είδος φυκιού. Αναφορικά με τις πολιτικές του απόψεις δεν αναφέρει και πολλά πράγματα, πέραν από το ότι μισεί την καταπίεση. Γι’ αυτό δεν διστάζει να ταυτιστεί με τους καταπιεσμένους, τους φτωχούς, και όσους άδικα δέχονται επίθεση κι είναι αδύναμοι. Όταν ο καθηγητής Άροναξ τον κατηγορεί ότι παραβιάζει το ναυτικό και το διεθνές δίκαιο βυθίζοντας πολεμικά πλοία, ο πλοίαρχος του απαντά ότι υπερασπίζεται τον εαυτό του, και οι νόμοι της ξηράς δεν ισχύουν στο βυθό της θάλασσας. Ο πλοίαρχος είναι αφοσιωμένος στο πλήρωμά του, και παρότι οξύθυμος διατηρεί τον πλήρη αυτοέλεγχο του εαυτού του. Είναι αυτός που σχεδίασε τα περισσότερα από τα βασικά χαρακτηριστικά του υποβρυχίου του, όπως είναι τα συστήματα πλοήγησης. Έχει πολλές γνώσεις στη θαλάσσια βιολογία κι έχει διαβάσει όλα τα βιβλία που βρίσκονται στο Ναυτίλο. Επινοεί καινοτόμες λύσεις στα διάφορα προβλήματα. Ο Ναυτίλος προσφέρει μια πολυτελή ζωή, ο ίδιος όμως έχει λιτές συνήθειες. Το έμβλημά του είναι ένα μεγάλο χρυσό Ν πάνω σε μαύρο φόντο, σύμφωνα με την περιγραφή της σημαίας που ύψωσε στην Ανταρκτική.

Τέλος, δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να αναφερθούμε σε κάποια χρονολογικά σφάλματα μεταξύ των μυθιστορημάτων «20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα» και «Το μυστηριώδες νησί», διότι πολύ απλά στη λογοτεχνία δεν χωρούν λάθη, παρά μόνο η ανεξάντλητη φαντασία του δημιουργού της. Για το λόγο αυτό καλό είναι να διαβαστούν και τα δύο βιβλία χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στις ημεροχρονολογίες, μιας και πρόκειται για λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας και όχι για ιστορία, όπου έχουν σημασία οι χρονολογίες.  Το μόνο που έχει σημασία είναι να απολαύσουμε τα δύο αυτά μυθιστορήματα όπως είναι στο πρωτότυπο – μεταφρασμένα στα ελληνικά - και όχι στις διασκευές τους…

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ

Ένα άλλο πολύ γνωστό έργο του Ιούλιου Βέρν είναι το Ταξίδι στο κέντρο της Γης: όταν έπεσε στα χέρια του επίμονου και πάντα ανήσυχου καθηγητή Ορυκτολογίας Ότο Λίντενμπροκ το ξεχασμένο έγγραφο ενός διάσημου αλχημιστή, για το πώς μπορεί κάποιος να φτάσει στο κέντρο της Γης. Έτσι ο καθηγητής βρέθηκε στην Ισλανδία και από τον κρατήρα ενός ανενεργού ηφαιστείου ξεκίνησε το συναρπαστικό ταξίδι του συνοδευόμενος από τον αγαπημένο του ανιψιό Άξελ κι έναν Ισλανδό οδηγό τον Χάνς. Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν το παλιό έγγραφο και να φτάσουν στο κέντρο της Γης, θα βρεθούν μπροστά σε περίεργες στοές και παράξενες λάβες, αλλά και απέναντι από πρωτόγνωρες καταιγίδες και εκρήξεις. Θα συναντήσουν μοναδικές αποχρώσεις και προϊστορικούς ανθρώπους. Θα γνωρίσουν αλλόκοτα ζώα, με χαρακτηριστικά που δεν μπορεί να υποψιαστεί καν ο ανθρώπινος νους, όπως οι φάλαινες με τα τεράστια πτερύγια και τα γουρούνια της θάλασσας. Για να καταλήξουν, τελικά, στην επιφάνεια της Γης, και πάλι μέσα από τον κρατήρα ενός ηφαιστείου, αυτή τη φορά της Αίτνας.

Αλήθεια έχετε σκεφτεί πως μπορεί να είναι ένα ταξίδι στο κέντρο της Γης; Ίσως να μην είναι τόσο μακρινό κάτι τέτοιο μιας και ο άνθρωπος κατάφερε και πήγε στο φεγγάρι. Αλήθεια για το φεγγάρι έχουμε κάποιες πληροφορίες, για το εσωτερικό του δικού μας πλανήτη τι πληροφορίες έχουμε; Νομίζω ότι ξεχάσατε το μάθημα της Γεωλογίας στο σχολείο, όπου δυστυχώς μας προσγείωσαν απότομα, μιας και το εσωτερικό της Γης – η γεώσφαιρα – είναι σαν ένα αβγό, με ακτίνα 6.371  χλμ κατά μέσο όρο, χωρίς να υπάρχει περιθώριο για ζωή. Ο μανδύας και ο πυρήνας της Γης είναι ένα ασφυκτικό συνονθύλευμα μάγματος και διάπυρων πετρωμάτων, με θερμοκρασίες οι οποίες φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη (3.677 βαθμούς Κελσίου σχεδόν). Ο υπόγειος ωκεανός του Βερν υπάρχει με τη διαφορά ότι είναι ένας πυρακτωμένος ωκεανός λιωμένου σιδήρου, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να τον περάσεις με κανέναν τρόπο.

Παρόλα αυτά ενώ ο άνθρωπος κατάφερε και πήγε στο φεγγάρι, το κέντρο της Γης παραμένει ανεξερεύνητο, μιας και δεν έχει σταλεί κανένας ανιχνευτής προκειμένου να υπάρχουν δείγματα από το εσωτερικό του πλανήτη. Ένα άλλο πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι οι επιστήμονες διαφωνούν αναφορικά με τη δομή της γεώσφαιρας. Μια διαφωνία η οποία ξεκινάει από το 1912, όταν ο Γερμανός μετεωρολόγος Άλφρεντ Βέγκενερ παρατήρησε ότι η Ν. Αμερική ταίριαζε πάρα πολύ καλά με την ΚΔ Αφρική, και έτσι διατύπωσε τη θεωρία της προέλευσης των ηπείρων από μι ενιαία ήπειρο, την Παγγαία. Όμως εμείς σήμερα ακόμα μαθαίνουμε για τη σύσταση της γεώσφαιρας αναλύοντας τα κύματα που γεννούν οι σεισμοί, οι οποίοι καθώς διαπερνούν τα διάφορα στρώματα των πετρωμάτων υφίστανται παραμορφώσεις υποδηλώνοντας έτσι την ταυτότητα των υλικών που διαπέρασαν. Έτσι, με αυτή την μέθοδο υπάρχουν πλέον αποδείξεις ότι ο πυρήνας της Γης είναι μια μπάλα συμπαγούς σιδερονικέλιου, ακτίνας 1.200 χλμ, η οποία περιβάλλεται από ένα θερμότερο στρώμα ρευστού σιδήρου (ο εξωτερικός πυρήνας ο οποίος γεννά το μαγνητικό πεδίο το πλανήτη μας), όπου από πάνω του υπάρχει μια ζώνη στερεών πετρωμάτων (ο εσωτερικός μανδύας) και από πάνω μια ζώνη εν μέρει ρευστών πετρωμάτων (δηλ. ο εξωτερικός μανδύας).

Το 2008 δύο Αμερικανοί καθηγητές σεισμολογίας δημοσίευσαν ένα μοντέλο σύμφωνα με το οποίο ο μανδύας φέρει πολλές ανωμαλίες, άρα και η σύστασή του δεν είναι ομογενή. Οι δυο επιστήμονες θεωρούν ότι η πηγή αυτής της ανωμαλίας εντοπίζεται στην ύπαρξη θερμοχημικών στηλών «μπαταρίας», όπου η μια βρίσκεται κάτω από τον πυθμένα του Ατλαντικού Ωκεανού κι η άλλη κάτω από τον πυθμένα του Ειρηνικού Ωκεανού. Οι στήλες αυτές συνδέουν το υπόβαθρο του γήινου φλοιού με τον εσωτερικό στερεό μανδύα και απαρτίζονται από μεταλλαγμένο περοβσκίτη. Τι είναι όμως ο περοβσκίτης; Ο περοβσκίτης είναι μια ιδιαίτερη σύνθεση ατόμων πυριτίου, μαγνησίου και σιδήρου, η οποία κυριαρχεί στον εσώτερο μανδύα του πλανήτη μας. Υπό συνθήκες πολύ υψηλής πίεσης τα άτομα του περοβσκίτη αλλάζουν φάση αποκτώντας πολύ σφικτότερη δομή και υπεραγώγιμες ιδιότητες. Η υπεραγωγιμότητα του περοβσκίτη εξηγεί τις διαταραχές του μαγνητικού πεδίου της Γης, και να είναι και ο υπαίτιος των ασυνεχειών στην ταχύτητα των σεισμικών κυμάτων που μετρούν οι σεισμολόγοι.

Ωραίες όλες αυτές οι θεωρίες, αλλά εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε αποδείξεις, τις οποίες παίρνουμε από το μεγαλύτερο πηγάδι που άνοιξαν ποτέ οι άνθρωποι και έχει βάθος 12.261 μέτρα. Η πρώτη έκπληξη που είχαν οι γεωφυσικοί ήταν ότι η αλλαγή στην ταχύτητα των σεισμικών κυμάτων δεν προερχόταν από μια περιοχή μετάβασης του γρανίτη σε βασάλτη, αλλά από τον πάτο ενός στρώματος μεταλλαγμένων πετρωμάτων σχεδόν 5-10 χλμ κάτω από την επιφάνεια της Γης. Η δεύτερη έκπληξή τους είχε να κάνει με το ότι το πέτρωμα αυτό ήταν κορεσμένο με νερό. Η τρίτη έκπληξή του ήταν ότι οτιδήποτε έβγαζαν από τα έγκατα της γης, διάφορα είδη μικροοργανισμών, αυτοί είχαν την ικανότητα να ζουν χωρίς οξυγόνο και η τελευταία έκπληξή τους ήταν ότι η λάσπη που έβγαινε από την τρύπα έβραζε από το πολύ υδρογόνο.

Τελικά ωραία όλα αυτά αλλά τι γίνεται με το ταξίδι στο κέντρο της Γης; Ίσως το βιβλίο αυτό να αποτελεί το μοναδικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που δεν έχει βγει μέχρι στιγμής τουλάχιστον αληθινό. Όμως ποτέ δεν ξέρει κανείς, μιας και το αερόστατο, το αεροπλάνο, το ταξίδι από τη Γη στο φεγγάρι και σε άλλους κόσμους, έχουν πραγματοποιηθεί γιατί να σκοτώσουμε την ελπίδα μας για ένα ταξίδι στο κέντρο της Γης τόσο πρόωρα;

Καλά ταξίδια οπουδήποτε, στο κέντρο της Γης, στο φεγγάρι, στις πανέμορφες αμμουδιές και θάλασσες της Ελλάδας μας, αρκεί να υπάρχει κέφι και όρεξη για ζωή …. 

ΞΕΝΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ

Ξεκινάμε φυσικά με τον έναν και μοναδικό Ιούλιο Βέρν, τον γνωστό Γάλλο μυθιστοριογράφο, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα. Ο Ιούλιος Βέρν έγινε γνωστός εξαιτίας των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας που συνέγραψε. Τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα είναι «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Ταξίδι στο κέντρο της Γης». Μάλιστα θεωρείται ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας. Γεννήθηκε στη Νάντ το 1828, ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και η οικογένειά του ανήκε στους ευγενείς. 

Ο Ιούλιος αγάπησε από νωρίς τη θάλασσα και τις περιπέτειες. Ο πατέρας του ήθελε να τον πάρει στο γραφείο. Ο πατέρας του ήταν πολύ αυστηρός και πειθαρχημένος. Όταν ο Ιούλιος έγινε 9 ετών στάλθηκε μαζί με τον αδελφό του Παύλο σε οικοτροφείο. Ο Ιούλιος τελείωσε το γυμνάσιο, του άρεσε να ζωγραφίζει ευφάνταστες εικόνες για διάφορες μηχανές και εφευρέσεις του μέλλοντος. Με τα λατινικά και τα ελληνικά δεν πολυασχολιόταν διότι δεν τον ενδιέφεραν. Μετά το λύκειο πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά και να γίνει δικηγόρος, κάτι που δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα. Τον πρώτο χρόνο στο Παρίσι σε συνεργασία με τον Μισέλ Καρέ άρχισε να γράφει λιμπρέτα για όπερες, ξαναγύρισε στα νομικά, προκειμένου να ευχαριστήσει τον πατέρα του αλλά το 1851 δημοσιεύτηκαν σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό δύο μικρές ιστορίες του «Τα πρώτα καράβια του μεξικανικού ναυτικού» και «Ταξίδι με αερόστατο», αποκαλύπτοντας το πραγματικό ταλέντο του Ιούλιου Βέρν, να περιγράφει με απολαυστικό τρόπο εξωφρενικές περιπέτειες και ταξίδια, δίνοντας έξυπνα επιστημονικά και γεωγραφικά στοιχεία έναν αέρα αληθοφάνειας στα κείμενά του. Ο πατέρας του για να τον συνετίσει απέσυρε την οικονομική βοήθεια που παρείχε στον Ιούλιο προκειμένου αυτός να γίνει δικηγόρος, κι έτσι ο τελευταίος αναγκάστηκε να εργαστεί ως χρηματιστής. Ήταν η εποχή που γνώρισε τον Βίκτωρα Ουγκώ και τον Αλέξανδρο Δουμά. Το να γράφει ερασιτεχνικά θεατρικά έργα ήταν κάτι πολύ διασκεδαστικό από το να γράφει έργα για να ζήσει. Το πρώτο του μυθιστόρημα ταξιδιωτικό ήταν το Ξεχειμώνιασμα στους πάγους. Με την ενθάρρυνση της γυναίκας του συνέχισε να γράφει. Κι όμως ο Ιούλιος Βερν, που όλοι θαυμάζουμε σήμερα, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να βρει εκδότη να εκδώσει τα έργα του. Το 1862 ο Βερν γνωρίζει τον εκδότη Ετζέλ, ο οποίος διάβασε το βιβλίο του για την εξερεύνηση της Αφρικής με αερόστατο, βιβλίο το οποίο είχαν απορρίψει άλλοι εκδότες ως υπερβολικά επιστημονικό. Ο Ετζέλ βοήθησε τον Βερν να το ξαναγράψει, κι έτσι το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε το  1863 υπό τον τίτλο «Πέντε εβδομάδες με αερόστατο». Το βιβλίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία, κι έτσι ο Ετζέλ έγινε ο μοναδικός εκδότης του Ιούλιου Βερν.

Τα βιβλία του Ιούλιου Βερν απευθύνονταν σε νεανικό και αρσενικό μορφωμένο κοινό, κι ήταν επιτυχημένος στη Γαλλία, σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Η μεγαλύτερη επιτυχία του Ιούλιου Βερν ήταν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», το οποίο έχει γυριστεί και ταινία με εξίσου μεγάλη επιτυχία. Μετά το θάνατο του εκδότη του και την ανάληψη της επιχείρησης από τον γιό του Ετζέλ ο Βερν άρχισε να γράφει πιο σκοτεινά έργα. 

Το 1863 ο Βερν είχε γράψει ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Το Παρίσι στον 20^ο αιώνα» με κεντρικό ήρωα έναν νεαρό άνδρα, ο οποίος ζει σε έναν κόσμο με γυάλινους ουρανοξύστες, τρένα μεγάλης ταχύτητας, αυτοκίνητα που κινούνται με φυσικό αέριο, αριθμομηχανές κι ένα παγκόσμιο δίκτυο επικοινωνιών, όμως μη μπορώντας να βρει την ευτυχία έχει τραγικό τέλος. Ο Ετζέλ θεωρούσε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ιδιαίτερα απαισιόδοξο και πρότεινε στο Βερν να περιμένει 20 χρόνια πριν το εκδώσει. Ο Βερν έκρυψε τόσο καλά το μυθιστόρημα αυτό που ανακαλύφθηκε το 1989 και δημοσιεύτηκε το 1994.

Η καινοτομία στη γραφή του Βερν ήταν ότι συνάρπασε τη φαντασία των ανθρώπων. Έκανε τους ανθρώπους να κοιτάξουν ψηλά στον ουρανό, να αναρωτηθούν αν μπορούν πράγματι να φτάσουν στη Σελήνη. Σήμερα παρόλο που ο άνθρωπος έχει πάει στο φεγγάρι, τα αυτοκίνητα είναι γρήγορα, και υπάρχουν και μοντέλα που κινούνται με εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τα έργα του Ιούλιου Βερν συναρπάζουν όλους, μικρούς και μεγάλους.

Εμείς σήμερα θα ασχοληθούμε με το μυθιστόρημα του Βερν «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», στο οποίο περιγράφεται το ταξίδι του καθηγητή Άροναξ μέσα στο υποβρύχιο του πλοιάρχου Νέμο, το Ναυτίλο, προφητεύοντας την εφεύρεση του υποβρυχίου, και δίνοντας μαγικές περιγραφές του βυθού της θάλασσας.

Ο πλοίαρχος Νέμο, αγανακτισμένοι από την κοινωνική αδικία που επικρατεί στη Γη αποφασίζει να ζήσει στον δικό του κόσμο. Για τον λόγο αυτό κατασκευάζει ένα περίεργο πλοίο, το Ναυτίλο, το οποίο μπορούσε με πολύ άνεση να πλέει τόσο στην επιφάνεια όσο και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, εμβολίζοντας διάφορα καράβια που αρμένιζαν στον ωκεανό. Στη θέα αυτού του περίεργου πλοίου όλοι οι ναυτικοί τρομοκρατούνται. Για τον λόγο αυτό οργανώνεται μια ειδική αποστολή, προκειμένου να κυνηγήσουν αυτό το θαλάσσιο κήτος. Μήνες τριγυρνούν στις θάλασσες χωρίς να το ανακαλύψουν, ώσπου πάνω που αποφάσιζαν την επιστροφή τους πέφτουν πάνω στο Ναυτίλο. Το τέρας, που δεν είναι άλλο από το Ναυτίλο, ρίχνει εναντίον τους καταιγισμούς νερού με αποτέλεσμα από το τράνταγμα να πέσει ο καθηγητής Αρονάξ στη θάλασσα. Οι άλλοι δύο, ο Σύμβουλος και ο Νεντ, πέφτουν κι αυτοί στη θάλασσα για να τον σώσουν. Παλεύουν με τα κύματα, ώσπου κατάκοποι βρίσκονται γαντζωμένοι πάνω στο κήτος, μέσα από το οποίο κάποιοι ένοπλοι τους συλλαμβάνουν και τους οδηγούν μπροστά στον πλοίαρχο Νέμο. Παραμένουν μέσα στο Ναυτίλο αιχμάλωτοι αλλά και ελεύθεροι αρκεί να μείνουν μέσα στο πλοίο. Ο Νέμο τους συμπεριφέρεται περισσότερο σαν επισκέπτες παρά σαν φυλακισμένους.

Ο Βερν όταν ήταν εν ζωή θεωρούσε ότι δεν τον είχαν πάρει σοβαρά στη γαλλική λογοτεχνία. Μάλιστα, πέθανε με τον καημό ότι ήταν λογοτέχνης δεύτερης διαλογής. Ο Βερν ήταν ο συγγραφέας που δημιούργησε μοναδικούς, θρυλικούς χαρακτήρες κι ήταν μοναδικοί γιατί ο ίδιος ήταν οπαδός του επιστημονισμού, του θετικισμού και της ουτοπίας του 19^ου αιώνα, που τον 20^ο αιώνα θα δώσει τη θέση της στη δυστοπία, με σημαντικό εκπρόσωπο τον Τζώρτζ Όργουελ. Τις εφευρέσεις αυτές ο Βερν φυσικά και δεν τις φαντάστηκε. Απλώς υπάρχει μια πιο λογική εξήγηση: οι επιστήμονες της εποχής πειραματίζονταν πάνω σε καινούργια πράγματα, τα οποία, όμως έδειχναν πραγματοποιήσιμα ενεργοποιώντας τη φαντασία των αναγνωστών. Για παράδειγμα το βιβλίο του Ταξίδι στο κέντρο της Γης βασίστηκε σε μια θεωρία κάποιου Σιμς, ο οποίος πρέσβευε ότι η Γη είναι τρύπια στους πόλους της. Μάλιστα και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είχε εμπνευστεί από αυτήν την θεωρία και είχε γράψει το μυθιστόρημά του «Περιπέτειες του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ».

Ο Βερν λοιπόν ήταν σκεπτικιστής και προφήτης όχι τόσο στις μηχανές και στην τεχνολογική εξέλιξη, όσο στο γεγονός ότι τελικά η τεχνολογία και η πρόοδος μπορεί να δημιουργήσουν μεγάλα προβλήματα. Αυτό ήταν το πνεύμα του Βερν κι αυτό ήθελε να περάσει στα έργα του, παρόλο που ο ίδιος υπακούοντας στις παροτρύνσεις του εκδότης του Έτζελ είχε πάντα ένα καλό τέλος στα μυθιστορήματά του, κι αυτό γιατί ο εκδότης του πίστευε ότι η όποια αρνητική στάση απέναντι στην επιστήμη και την πρόοδο, θα έβλαπτε τις πωλήσεις των βιβλίων του, που στόχο είχαν το νεανικό αναγνωστικό κοινό.

Αυτό που έχω να επισημάνω είναι ότι ακόμα και σήμερα, που ο άνθρωπος έχει πάει στο φεγγάρι, και ακόμα παραπέρα, που ακόμα και το παγκόσμιο δίκτυο επικοινωνίας είναι μια πραγματικότητα, ο Βερν διαβάζεται απνευστί για έναν και μοναδικό λόγο: δημιουργεί το δικό του απομονωμένο αλλά αυτόνομο κόσμο, με όλα τα κομφόρ δίνοντας ταυτόχρονα νόημα στην έννοια της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ισοτιμίας και της ισονομίας, αξίες, οι οποίες έχουν εξαφανιστεί από τον προηγμένο κόσμο που φαντάστηκε και περιέγραψε αλλά και ζούμε ο Βερν. Αυτό όμως φτάνει για να εξάψει τη φαντασία ακόμα και του σημερινού αναγνώστη, που τα έχει όλα με το πάτημα ενός κουμπιού. Ο Βερν λοιπόν εξακολουθεί να είναι επίκαιρος από την άποψη ότι ναι μεν ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε στο απώγειο της εξέλιξής του, ξέχασε όμως αρχές και αξίες μιας άλλης εποχής, κυρίως μελλοντικής, αν θέλουμε να υπάρχουμε ακόμα ως άνθρωποι.

Συμβουλή: δώστε στα παιδιά σας να διαβάσουν τα κανονικά έργα του Βερν κι όχι τις διάφορες διασκευές που κυκλοφορούν, γιατί αυτές σκοτώνουν την κλασική λογοτεχνία. Καλύτερα να τα διαβάσουν και να τα ξαναδιαβάσουν και να το ευχαριστηθούν παρά να αγοράσετε μια διασκευή, που από το ένα κεφάλαιο στο άλλο έχετε χάσει και τον μπούσουλα και τη μπάλα. Άλλωστε η αξία του Βερν έγκειται στις καταπληκτικές περιγραφές του, οι οποίες λείπουν από τις περιγραφές, κατακρεουργώντας τα μεγαλύτερα έργα της λογοτεχνίας. Καλή ανάγνωση … με όποιο κι αν αρχίσετε μην σταματήσετε μέχρι να τα διαβάσετε όλα …

ΦΙΛΙΑ ΣΕ 4 ... ΡΟΔΕΣ

Επιμένουμε ελληνικά και για σήμερα με το βιβλίο της Αγγελικής Βαρελλά με τίτλο «Φιλία σε τέσσερις …ρόδες», για παιδιά άνω των 8 ετών, καθώς ανήκει στη Συλλογή χελιδόνια. Βέβαια, το βιβλίο άνετα μπορεί να διαβαστεί και από μικρότερα παιδιά, που έχουν κάποια άνεση στην ανάγνωση. Η υπόθεση όλη εκτυλίσσεται μέσα σε ένα σχολικό λεωφορείο, όπου περιγράφεται η φιλία δύο κοριτσιών διαφορετικού πολιτισμικού υπόβαθρου. Το βιβλίο είναι πρωτότυπο και η φιλία γεννιέται ανάμεσα σε μια Ελληνίδα και για Γιαπωνεζούλα, οι οποίες κάθονται δίπλα – δίπλα στο σχολικό. Η πιο μεγάλη είναι η Γιαπωνεζούλα, η οποία μένει με τον παππού της και ονομάζεται Αλέγκρα, που στα ελληνικά σημαίνει Ευθυμία και πάει σε πιο μεγάλη τάξη από την Ελληνίδα, η οποία πάει Τρίτη δημοτικού και ονομάζεται Άντζυ, από το Αγγελική. Τα δυο κορίτσια, από την πρώτη στιγμή που γνωρίζονται. Η μικρή θαυμάζει τις όμορφες κοτσίδες της Αλέγκρα και την παρομοιάζει με πριγκίπισσα, και η μεγάλη δίνει στη μικρή το όνομα Νεραντζάκι (από το Άντζυ). Το βιβλίο είναι γρήγορα, έχει κέφι, χιούμορ, ροή και ρυθμό. Δεν κουράζει τους αναγνώστες του, είτε αυτοί είναι μικροί είτε είναι μεγάλοι. Μέρα με τη μέρα τα δύο κορίτσια γνωρίζονται και μέσα στο σχολικό περνούν μαζί τις καλύτερες ώρες τους. Μαθαίνει η μεγάλη στη μικρή γιαπωνέζικα, συζητάνε, μιλάνε για διάφορα πράγματα, γιατί και η μικρή παρόλο που πάει μόνο Τρίτη δημοτικού, είναι αρκετά ώριμη για την ηλικία της. Γι’ αυτό και ταίριαξαν αμέσως κι οι δυο τους. Βέβαια το Νεραντζάκι είχε τις απορίες του σχετικά με την οικογένεια της Αλέγκρα και μένει με τις απορίες της μέχρι που φτάνει η ημέρα που η Αλέγκρα απλώς αποχαιρετάει την μικρή Άντζυ, λέγοντάς της μόνο ένα «γειά». Ούτε που πάει, ούτε πότε θα γυρίσει ή αν θα γυρίσει, αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το μυστήριο της φίλης της, το οποίο δεν λύθηκε ποτέ. Αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο γιατί είναι πολύ τρυφερό και δείχνει πως τα παιδιά με πολύ απλά πράγματα μπορούν να αναπτύξουν μια μεγάλη φιλία.

Ίσως να πρόκειται ένα από τα πιο όμορφα και πρωτότυπα βιβλία …

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ ΚΑΙ ΤΙΝΚΕΡΜΠΕΛ - ΜΑΓΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Συνεχίζουμε τη βιβλιοκριτική μας με δυο μικρά φαντασματάκια, τον Αιμίλιο και τον Τιμόθεο, και τις Περιπέτειές τους με μια «Πριγκιπέσσα». Μπερδευτήκατε; Πολύ απλά ξαναγυρίσαμε στην ελληνική παιδική λογοτεχνία με οδηγό αυτή τη φορά την Ελένη Δικαίου και το ομώνυμο βιβλίο της.

Η υπόθεση αυτή που ξετρελαίνει τα παιδιά: φαντασματάκια, καλά φαντασματάκια, και πλοίο-περιπέτειες. Ο κύριος Μάριος πηγαίνει μια εκδρομή με το σκάφος του έχοντας μαζί του τη σύντροφό του Νικόλ και τη μικρή του κόρη Ραλλία. Όλα προμηνύονται ότι θα πάνε καλά, με μια μικρή επιφύλαξη: η μικρή Ραλλία δεν χωνεύει και δεν έχει σκοπό να χωνέψει καθόλου τη Νικόλ και δεν ντρέπεται να της το δείξει, δημιουργώντας συνεχώς καυγάδες μεταξύ του μπαμπά της και της Νικόλ. Όμως, την κατάσταση την παίρνουν στα χέρια τους τα δύο γλυκά φαντασματάκια μας ο Αιμίλιος και ο Τιμόθεος, οι οποίοι τελικά βάζουν τα πράγματα στη θέση τους με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Ένα καλοκαιρινό βιβλίο για παιδιά άνω των 8 ετών, αγόρια και κορίτσια, το οποίο είναι γεμάτο θάλασσα, όπως άλλωστε και τα ελληνικά καλοκαίρια. Διαβάζεται άνετα και γρήγορα, με απλό λεξιλόγιο, ωραία πλοκή, έξυπνη, ενδιαφέρουσα. Θεωρώ ότι το βιβλίο μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί και από παιδιά πιο μικρής ηλικίας, δηλ. 6 -7 ετών, καθώς μπορεί η υπόθεσή του να εκτείνεται σε 190 σελίδες, όμως τα γράμματα είναι αρκετά μεγάλα, και ένα παιδί με αρκετή αναγνωστική εμπειρία σίγουρα θα το απολαύσει. Σίγουρα μπορεί να διαβαστεί και από πιο μεγάλα παιδιά, με μεγαλύτερη άνεση και σε μικρότερο χρονικό διάστημα, μια με δυο μέρες το πρωί, όμως, παιδιά άνω των 8 ετών, ίσως, βρουν βαρετή λίγο την ιστορία, κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο μοιάζει με παραμύθι για μεγαλύτερα παιδιά, κι όχι άδικα.

Γενικά είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, με στρωτή πλοκή, αρκετό χιούμορ και μέσα από την υπόθεσή του θίγονται μερικά ζητήματα, τα οποία άπτονται της καθημερινότητας των παιδιών, όλων των ηλικιών.

Επίσης, για αυτές της ηλικίες, από την πρώτη δημοτικού και πάνω, και μόνο για κορίτσια, πολύ ωραίο είναι και το βιβλίο της Τίνκερμπελ – Μαγικές Εικόνες, το οποίο περιλαμβάνει ένα μαγικό μολύβι με το οποίο το παιδί ξύνει τις αστραφτερές επιφάνειες των σελίδων του βιβλίου. Ακόμα, περιέχει παιχνίδια και στένσιλ με τα οποία το παιδί μπορεί να περάσει δημιουργικά την ώρα του. Το βιβλίο περιλαμβάνει όλες τις νεράιδες – φίλες της Τίνκερμπελ, δίνοντας για κάθε μια κάποιες πληροφορίες. Οι σελίδες του είναι κατά τέτοιο τρόπο φτιαγμένες που κάνουν τα βιβλίο διαδραστικό, μιας και το παιδί μπορεί να ζωγραφίσει τις νεράιδες, να συμπληρώσει με λέξεις κάποια κενά. Το δεύτερο μισό του βιβλίου περιλαμβάνει σελίδες σαν λεύκωμα, όπου το παιδί μπορεί να ζωγραφίσει και να «ζωντανέψει» με το δικό του τρόπο τις νεράιδες, να συμπληρώσει τι του αρέσει και τι όχι, ποιοι είναι οι φίλοι του, να ντύσει τις νεράιδες, και γενικότερα να περάσει δημιουργικά τις ώρες του.

Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι παρόλο που το γράφει το βιβλίο ότι είναι για παιδιά άνω των τριών ετών, μην το πάρετε αν το παιδάκι σας είναι 3-4 ή και 5, εκτός αν ξέρει και γράφει και κρατάει άνετα το ψαλίδι. Κι αυτό, γιατί αυτό το βιβλίο θα το ευχαριστηθούν παιδιά άνω των 5 ετών, και κυρίως, κοριτσάκια που έχουν τελειώσει την πρώτη ή τη δευτέρα δημοτικού, τα οποία μπορούν να αξιοποιήσουν όλες τις δραστηριότητες του συγκεκριμένου βιβλίου. Ένα τρίχρονο ή ένα τετράχρονο παιδάκι θα περιοριστεί στο να ξύσει τις σελίδες εμφανίζοντας από κάτω τις νεράιδες, αλλά μέχρι εκεί. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες και ειδικά τα στένσιλ είναι για πιο μεγάλα παιδιά. Φυσικά υπάρχει πάντα και η λύση του ενήλικα, ο οποίος θα βοηθήσει τα πιο μικρά παιδιά, αλλά πιστέψτε με δεν θα το ευχαριστηθούν τόσο πολύ, όσο να το επεξεργαστούν μόνα τους και να κάνουν όλες τις δραστηριότητες μόνα τους. Το γιατί μην το ρωτάτε. Πολύ απλά έτσι είναι τα παιδιά!

Κατά τα άλλα, το βιβλίο είναι πολύ ωραίο και πολύ δημιουργικό, αλλά όπως όλα τα ωραία πράγματα διαρκεί λίγο, μπορώ να πω πάρα πολύ λίγο, κι αυτό γιατί το βιβλίο συνεπαίρνει τα παιδιά, με αποτέλεσμα μέσα σε ένα απόγευμα να το έχουν εξερευνήσει όλο με την πρώτη. Το αποτέλεσμα, όπως ήδη είπα, τα ωραία πράγματα τελειώνουν υπερβολικά γρήγορα. Ίσως θα μπορούσαν να βάλουν περισσότερες σελίδες, ή να βγάλουν κι άλλα παρόμοια, γιατί ένα είναι λίγο, πολύ λίγο. Μάλιστα, αυτό το παρατηρώ με τα περισσότερα παιδικά βιβλία, ειδικά τα βιβλία των δραστηριοτήτων για παιδιά προσχολικής ηλικίας και μέχρι τη Δευτέρα και Τρίτη δημοτικού: τελειώνουν πάρα πολύ γρήγορα. Ίσως να το έχετε παρατηρήσει κι εσείς με τα δικά σας παιδιά. Ακόμα και τα βιβλία για την προσχολική ηλικία,  που παίρνω για το δικό μου παιδί, το πολύ μέσα σε μια εβδομάδα το έχουμε τελειώσει και μετά ψάχνω να βρω κάτι το οποίο θα διαρκέσει λίγο παραπάνω από μια εβδομάδα, θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον, ή θα είναι λίγο πιο δύσκολο, αλλά, τελικά, ό,τι και να παίρνω πάνω από εβδομάδα δεν «φτουράει», που έλεγε και η γιαγιά μου κάποτε. Τέλος πάντων, το σημαντικό είναι να το χαίρεται το ίδιο το παιδί και ίσως κι αυτός να είναι κι ο σκοπός αυτών των βιβλίων, να είναι αρκετά ενδιαφέρονται ώστε το παιδί να ασχολείται με αυτό, και το βιβλίο να τελειώνει πριν τελειώσει το ενδιαφέρον του παιδιού. Έχει μια λογική αυτή η σκέψη!

Εύχομαι καλές βουτιές, γιατί πλησιάζει προς το τέλος του και ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού … πως περνάει έτσι ο καιρός …