Και τώρα νηπιαγωγείο. Αλήθεια είναι απαραίτητο ... ίσως αναρωτιούνται κάποιοι γονείς!!!

Ήρθε ο καιρός που το παιδάκι μας μεγάλωσε αρκετά ώστε να πάει στο νηπιαγωγείο. Κι αν το παιδάκι μας πήγαινε παιδικό σταθμό ίσως τα πράγματα είναι πιο εύκολα για το ίδιο αλλά και για εμάς. Αν όμως το βλαστάρι μας πάει κατευθείαν στο νηπιαγωγείο τότε πως αισθάνεται πρώτα από όλα το ίδιο, αλλά κι εμείς που το αποχωριζόμαστε πλέον κι επισήμως μιας και τα τελευταία χρόνια το νηπιαγωγείο εντάσσεται στην υποχρεωτική εκπαίδευση πια.

Ήδη το παιδάκι μας έχει μάθει αρκετά πράγματα με τη δική μας καθοδήγηση και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει καθ’όλη τη διάρκεια της σχολικής ζωής του παιδιού μας. Ακόμα κι αν είμαστε από τους γονείς που θα στείλουν το παιδί τους σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο, για πολλούς και διαφόρους λόγους, οι γονείς πάντα έπαιζαν και θα παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των παιδιών τους. Κι αυτό μάλιστα είναι και επιστημονικά τεκμηριωμένο, όταν διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι το παιδί πετυχαίνει στη σχολική πορεία του όταν οι γονείς εκδηλώνουν έμπρακτο ενδιαφέρον για τη σχολική καθημερινότητα των παιδιών τους και σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρομαι στο κυνήγι των βαθμών.

Όμως το νηπιαγωγείο δεδομένου ότι αποτελεί πια μια πολύ σημαντική βαθμίδα της ελληνικής παιδείας συμβαίνουν στο παιδί πολλές αλλαγές. Μιας και από μέλος της οικογένειας τώρα πια γίνεται και μέλος του πρώτου σχολικού περιβάλλοντός του. Ακόμα κι αν το παιδί έχει πάει πριν παιδικό σταθμό κι έχει έρθει σε επαφή με τα παιδιά της ίδιας ηλικίας με αυτό στο νηπιαγωγείο αυτή η επαφή γίνεται πιο συχνή, πιο καθημερινή, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν άλλο ρυθμό ανάπτυξης , τα οποία έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικό από το δικό του οικογενειακό περιβάλλον, ενδεχομένως να μιλούν κι άλλη γλώσσα, να έχουν άλλη θρησκεία. Το νηπιαγωγείο είναι ο πρώτος μεγάλος μικρόκοσμος των παιδιών. Αντιλαμβάνονται την έννοια της ομάδας αλλά και της διαφορετικότητας αποτελούν αυτόνομα μέλη μιας μικροκοινωνίας, με δικούς της κανόνες, με δικούς τους ρυθμούς ανάπτυξης. Παίζουν αλλά και μαθαίνουν ταυτόχρονα. Γνωρίζουν καινούργιους χώρους – τους χώρους του σχολείου τους – καινούργια υλικά, καινούργια παιχνίδια ομαδικά αλλά και ατομικά, πειραματίζονται, δραστηριοποιούνται, δημιουργούν με αρωγό τη νηπιαγωγό, η οποία επιτελεί σημαντικό εκπαιδευτικό έργο, το οποίο δεν θα πρέπει να παραθεωρηθεί διόλου. Το έργο της νηπιαγωγού είναι εξίσου σημαντικό και δύσκολο με το έργο των δασκάλων του δημοτικού και των καθηγητών του γυμνασίου και του λυκείου. Το νηπιαγωγείο αποτελεί τη συνέχεια της οικογένειας όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες βαθμίδες και για αυτό η αγαστή συνεργασία μεταξύ νηπιαγωγού και γονέων θεωρείται απαραίτητη για να μην πω επιβεβλημένη. Κι αυτό για ένα και μοναδικό λόγο: τα παιδιά έχουν διαφορετική συμπεριφορά στο σχολείο από ότι στο σπίτι, επομένως η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ νηπιαγωγού και γονέων λύνει πιο γρήγορα οποιοδήποτε πρόβλημα συμπεριφοράς ανάπτυξης και προσωπικότητας υπάρξει.

Το νηπιαγωγείο λοιπόν είναι εδώ και μπήκε για τα καλά στη ζωή μας. Ο λόγος ύπαρξης του νηπιαγωγείου συνδέεται με τις κοινωνικές, συναισθηματικές και πρακτικές ανάγκες των παιδιών και των οικογενειών τους. Αποστολή του νηπιαγωγείου είναι να παρέχει στο παιδί της νηπιακής ηλικίας, δηλαδή στο παιδί από 4 έως 6 ετών, ένα ασφαλές περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα αισθανθούν άνετα, ώστε να ανεξαρτητοποιηθούν, μαθαίνοντας ταυτόχρονα να αλληλεπιδρούν με παιδιά της ηλικίας τους. Η προσχολική αγωγή αποτελεί σε παγκόσμιο επίπεδο αναγνωρισμένο θεσμό και στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος κάθε προηγμένης κοινωνίας. Η φοίτηση στο νηπιαγωγείο διαρκεί δύο χρόνια, από το οποίο ο δεύτερος χρόνος, που περιλαμβάνει τα παιδιά ηλικίας 5 – 6 ετών να είναι υποχρεωτικός σύμφωνα με το Νόμο 3518/2006.

Ήδη από τα τέλη του 19^ου αιώνα κάνει την εμφάνισή του το ελληνικό νηπιαγωγείο, παρακολουθώντας από κοντά όλα τα παιδαγωγικά ρεύματα, ακολουθώντας την πορεία των ανεπτυγμένων χωρών σε θέματα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και μεθοδολογίας. Σήμερα το νηπιαγωγείο εξακολουθεί να αποτελεί φορέα κοινωνικοποίησης του παιδιού, καθώς δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να συμμετέχει σε εργασίες ανάλογες της ηλικίας του και της πνευματικής του ωριμότητας. Προσφέρει ισορροπία μεταξύ ατομικών και ομαδικών δραστηριοτήτων, αναπτύσσει τις γλωσσικές και επικοινωνιακές του δεξιότητες, να συμβάλει στη σωματική ανάπτυξη του παιδιού, στην αντιληπτική και αισθητηριακή ανάπτυξη, στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του νηπίου. Το νηπιαγωγείο είναι εξίσου σημαντικό όπως και το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο.

Και ωραία και παραμυθένια όλα αυτά αλλά στην πράξη πως ο γονιός θα προετοιμάσει το παιδί του για το νηπιαγωγείο; Για να είναι λοιπόν η προσαρμογή του παιδιού πιο εύκολη καλό θα ήταν εμείς οι γονείς κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, μέσα στη χαλάρωση και τη ραστώνη του μεσημεριού να κάνουν αναφορά ακόμα και με μυθοπλαστικό περιεχόμενο στο νηπιαγωγείο. Ίσως ένα παραμύθι βγαλμένο από τη ζωή, εμπλουτισμένο με πραγματικές ιστορίες πραγματικών παιδιών, γνωστών στο δικό μας παιδί αποτελεί μια καλή προετοιμασία. Επίσης, καλό θα ήταν να απαντούμε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις που θέτει το παιδί μας, ώστε να του λυθούν οι όποιες απορίες του και το σημαντικότερο να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Επίσης, μια καλή λύση θα ήταν να προγραμματίσετε μια επίσκεψη στο νηπιαγωγείο όπου θα στείλετε το παιδί σας, είτε αυτό είναι ιδιωτικό είτε δημόσιο, και να γνωρίσει το ίδιο τη δασκάλα του.

Προπάντως όμως εμείς οι γονείς δεν πρέπει να αγχωνόμαστε με το γεγονός ότι τα παιδιά μας θα πάνε στο νηπιαγωγείο, ακόμα κι αν φεύγουν πρώτη φορά από κοντά μας. Εγώ αυτό το βίωσα όταν αναγκάστηκα να στείλω το δεύτερο παιδί μου από τεσσάρων μηνών σε βρεφονηπιακό σταθμό, λόγω εργασίας και το άγχος μου ήταν τέτοιο, που το προηγούμενο βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου, ότι το μεσημέρι παρελάμβανα άλλο παιδί, ότι το παιδί μου βρέφος τώρα είχε σηκωθεί και είχε φύγει από το βρεφονηπιακό σταθμό, ότι αν τελικά έβλεπα ότι παρελάμβανα το σωστό παιδί, αυτό δεν με αναγνώριζε κι άρχιζε τα κλάμματα και τη γκρίνια, και μάλιστα στον ύπνο μου το βρέφος μου μίλαγε και μου έλεγε ότι δεν είναι καλή μαμά κι άλλα τέτοια τρελά και παλαβά πράγματα, ώσπου κάποια στιγμή είπα τέλος, στη δουλειά μου – τότε που την είχα – έπρεπε να γυρίσω και ότι ο βρεφονηπιακός σταθμός ήταν μια χαρά και πλήρως ελεγμένος αφού εκεί είχε πάει και το πρώτο μου παιδί και δεν είχα αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα. Για αυτό καλό θα ήταν πριν κάνουμε αυτή τη συζήτηση με τα παιδιά μας να την κάνουμε με τον εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που θέλουμε είναι ένα υγιές παιδί – σωματικά, ψυχολογικά και πνευματικά και αφού το συνειδητοποιήσουμε αυτό να ενημερώσουμε το παιδί μας για την καινούργια κατάσταση την οποία θα αντιμετωπίσει, και από εκεί και πέρα να οικοδομήσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης, ήδη από το νηπιαγωγείο, ώστε το παιδί μας να αισθάνεται ελεύθερο ακόμα κι όταν μεγαλώσει να μπορεί να μας μιλήσει ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό το οποίο πρέπει να μάθει το παιδί κατά τη διάρκεια του νηπιαγωγείου: ότι μπορεί να μιλάει ελεύθερα, επειδή αισθάνεται εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μας. Μόνο τότε θα μπορεί να μοιράζεται μαζί μας τα άγχη και τις έγνοιες του ως έφηβος/η, ως φοιτητής/ τρια, ως πολίτης αυτού του κόσμου. Όποιος άνθρωπος έχει οικοδομήσει τέτοιες σχέσεις εμπιστοσύνης πρώτα με την οικογένειά του μην τον φοβάστε, θα είναι ο μοναδικός που θα μπορεί να αναγνωρίσει τη σωστή παρέα από την άσχημη, τις καλές επιρροές από τις κακές, τις καλές συναναστροφές από τις κακές.

Πάνω από όλα όμως διώξτε τα δικά σας άγχη τα οποία υπάρχουν ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνετε και νομίζετε ότι είστε οι πιο cool γονείς και κυρίως αφήστε χώρο στα παιδιά σας να ανεξαρτητοποιηθούν και να αυτονομηθούν, είναι πολύ σημαντικό μάθημα για όλους μικρούς και μεγάλους. 

Έτοιμοι λοιπόν για το πρώτο μεγάλο βήμα του μικρού μας τυράννου;