ΞΕΝΗ ΕΦΗΒΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΠΑΜΕΛΑ ΟΥΕΛΣ, ΟΙ ΚΑΡΔΙΟΚΛΕΦΤΡΕΣ - ΦΙΛΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΒΙΒΛΙΟ 3

Η σημερινή μας πρόταση αφορά λίγο μεγαλύτερα κορίτσια, αυτά δηλ. που πάνε Γυμνάσιο και Λύκειο, παρόλο που μπορεί να διαβαστεί και από κορίτσια που τελειώνουν το Δημοτικό, μιας και τα κορίτσια, όπως όλοι γνωρίζουμε, ωριμάζουν νωρίτερα από τα αγόρια. Για αυτές τις ηλικίες κυκλοφορεί το τρίτο βιβλίο της σειράς «Οι καρδιοκλέφτρες» - «Φίλες Καρδιάς». Το πρώτο βιβλίο της σειράς με υπότιτλο «Ραγισμένες Καρδιές» και το δεύτερο με υπότιτλο «Ερωτευμένες Καρδιές» δεν τα έχω διαβάσει, αφού ξεκίνησα από το τρίτο. Όμως, διαβάζοντας το τρίτο καταλαβαίνω πως και τα δύο πρώτα πάνω – κάτω θα είναι τα ίδια. Συγγραφέας της συγκεκριμένης σειράς είναι η Πάμελα Ουέλς, η οποία σπούδασε δημοσιογραφία, μεταπτυχιακά στην ψυχολογία και την εκπαίδευση και σήμερα ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές σπουδές της στη δημιουργική γραφή. Το πρώτο βιβλίο της σειράς θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο, μιας και η υπόθεση είναι «τραβηχτική» για τους απανταχού εφήβους. Και τα τρία βιβλία παρόλο που έχουν ως πρωταγωνίστριες μαθήτριες της τρίτης Λυκείου αμερικανικού σχολείου, άνετα μπορεί να διαβαστεί από τα δικά μας τα γυμνασιόπαιδα, κυρίως κορίτσια, γιατί σε αυτή την ηλικία τα κορίτσια έχουν τέτοιες αναζητήσεις. Τα αγόρια της ηλικίας αυτής σκέφτονται το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ και καμιά μαζορέτα (για Αμερική μεριά …) περισσότερο για εφέ και λιγότερο για σχέση ή δεσμό.

Η υπόθεση του τρίτου βιβλίου παραείναι απλή και χαλαρή. Έρωτες στα θρανία, και συγκεκριμένα στα θρανία του Λυκείου, του αμερικανικού λυκείου, για να μην ξεχνιόμαστε. Τέσσερις φίλες μαλώνουν για ένα αγόρι, για το οποίο στο τέλος του βιβλίου ούτε που ασχολούνται μαζί του. Επίπεδη πλοκή, ό,τι πρέπει να καλοκαίρι, απλοί διάλογοι, καθημερινοί, δεν θα τους έλεγα ζωντανούς, αλλά αντιθέτως πολύ καθημερινοί, πολύ εφηβικοί, πολύ ανώριμοι για την ηλικία των πρωταγωνιστριών. Η συνταγή γνωστή, έρωτες, αγόρια, κολλητές και να το έτοιμο το βιβλίο. Με αυτή την νοοτροπία και συμφωνώ αλλά και διαφωνώ, κυρίως! Αρχικά, γιατί συμφωνώ; Διότι πολύ απλά όσα παιδιά διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία καλό είναι που και που να διαβάζουν και από αυτά τα χαλαρά βιβλία, που το μάτι πετάγεται από την πρώτη σειρά στην 21^η και δεν έχεις χάσει καθόλου την υπόθεση. Τριακόσιες σαράντα δύο σελίδες διαβάζονται μεν απνευστί σε τρεις ώρες, όχι γιατί σε συνεπαίρνει το ίδιο το βιβλίο, η πλοκή, οι χαρακτήρες, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί, αλλά γιατί το εκπαιδευμένο μάτι ενός ανθρώπου που συνηθίζει να διαβάσει ένα βιβλίο την εβδομάδα και άρα διαβάζει γρήγορα το μάτι του πετάει πάνω από τις λέξεις και τις σειρές (είναι το λεγόμενο διαγώνιο διάβασμα) με αποτέλεσμα το βιβλίο ναι, ως εκ θαύματος να τελειώνει γρήγορα. Τώρα, γιατί διαφωνώ; Διαφωνώ διότι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι εκδίδουν ξενόφερτα ευπώλητα βιβλία ενώ θα μπορούσαν να εκδίδουν παρόμοια βιβλία, βασισμένα στην ελληνική πραγματικότητα, και μάλιστα πολύ ανώτερου επιπέδου από τα ξένα, γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς. Διότι δεν μπορώ να αντιληφθώ τι παραπάνω έχουν τα ξένα γυμνασιόπαιδα από τα δικά μας, τα οποία να μην μπορούν να γίνουν βιβλία. Δηλαδή στα δικά μας σχολεία δεν υπάρχουν έρωτες στα θρανία, δεν υπάρχουν ίντριγκες, δεν υπάρχουν κολλητές και κολλητοί. Μόνο στο εξωτερικό γίνονται αυτά; Δηλαδή με άλλα λόγια η ελληνική σχολική ζωή δεν έχει να επιδείξει τίποτα αντάξιο του να γίνει το αντάξιο ενός ευπώλητου βιβλίου;;; Γιατί μιλάμε για τη συνομοταξία των  ευπώλητων βιβλίων και όχι για Καζαντζάκη, Σεφέρη, Ελύτη, Καραγάτση!!! Φυσικά και δεν μιλάω για να γίνει κάποια αντιγραφή του εξωτερικού concept, εννοείται αυτό, άλλωστε δεν υπάρχει λόγος  για οποιαδήποτε αντιγραφή, διότι πολύ απλά οι Έλληνες συγγραφείς διαθέτουν φαντασία ανώτερου επιπέδου και πολύ περισσότερο ταλέντο και επιπλέον τα ελληνικά σχολεία είναι πολυπολιτισμικά τόσο η υπόθεση όσο και το κείμενο που, δεν μπορεί όλο και κάτι καλό θα γεννηθεί, το οποίο θα είναι σκάλες ανώτερο από οποιοδήποτε ξενόφερτο βιβλίο. Και μην ξεχνιόμαστε πάντα μιλάω για κάτι ευπώλητο, κάτι απλό, κάτι καλοκαιρινό, κάτι ανάλογο μιας κι η φιλοσοφία και η κουλτούρα είναι χειμερινά σπορ. Διότι δεν αντιλέγω χρειάζονται και τα ευπώλητα βιβλία, τα οποία διαβάζονται χαλαρά και ευχάριστα. Ιδιαίτερα, τώρα το καλοκαίρι όλοι μας θέλουμε κάτι ανάλαφρο για την παραλία, το μεσημεράκι μετά το φαγητό, ή το βραδάκι, όπου η τηλεόραση δεν έχει τίποτα, απολύτως τίποτα. Η σκέψη μου, λοιπόν, είναι πάρα πολύ απλή: γιατί να μεταφράζονται στα ελληνικά τα ξένα παιδικά, εφηβικά και νεανικά βιβλία, τα οποία κάνουν λόγο για έρωτες, βαμπίρ, λυκανθρώπους και ό,τι άλλο υπάρχει στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φαντασίας και να μην γίνεται ακριβώς το αντίθετο; Τι παραπάνω έχουν οι ξένοι συγγραφείς που δεν το έχουν οι δικοί μας; Και στο κάτω – κάτω της γραφής – για να είμαστε κι επίκαιροι - η ακριβώς αντίθετη πορεία, να μεταφράζονται ελληνικά παιδικά, εφηβικά και νεανικά βιβλία στα ξένα νομίζω ότι θα είναι πολύ πιο κερδοφόρα για τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Μήπως οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι πρέπει να σκεφτούν κάπως διαφορετικά και από το να προτιμούν ξένους συγγραφείς να δείχνουν προτίμηση στους Έλληνες συγγραφείς, έτσι για αλλαγή; Νομίζω, ότι αξίζουν μια ευκαιρία κι αυτοί …

Καλή ανάγνωση και καλά μπανάκια …. τη θάλασσα …