Ο Κώστας, εν τω μεταξύ, συνέχιζε απτόητος τη διήγησή του.
- Αφού το κλείσανε κι υπέγραψαν και τα συμβόλαια για το ενοίκιο, αυτοί έφυγαν κι άφησαν τα κλειδιά στο μπαμπά μου, λέγοντάς του ότι σε καμιά εβδομάδα θα έρχονταν οι ελαιχρωματιστές για το σπίτι.
- Ποιοί είναι πάλι αυτοί; ρώτησε ο Γιάννης που η συζήτηση εξελισσόταν σε μάθημα αγγλικών με πολλέεεες άγνωστες λέξεις.
- Μπογιατζήδες ρε Γιάννη, του κάνει ο Κώστας.
- Ε, πες τους κι εσύ έτσι να τους καταλάβουμε κι εμείς, είπε ο Γιάννης όλο νεύρο.
- Αυτοί, λοιπόν, οι μπογιατζήδες, όπως μου είπε ο μπαμπάς μου, ήρθαν ένα πρωί και άδειασαν ένα φορτηγό μπογιές. Κάθε δωμάτιο και διαφορετικό χρώμα. Ανεβαίνει ένα Σάββατο ο μπαμπάς μου μαζί με τη μαμά μου στο “καταραμένο διαμέρισμα” και βλέπει την κουζίνα πορτοκαλί, το σαλόνι και την τραπεζαρία μπορντώ. Ανεβαίνει στο δεύτερο επίπεδο και η μεγάλη κρεβατοκάμαρα, αυτή των γονιών, είχε βαφτεί σε ένα απαλό λιλά, όπως του είπε η μαμά μου, το λιλά είναι το μωβ, Γιάννη, ο οποίος ήταν έτοιμος να εκφράσει κι άλλη απορία. Το ένα παιδικό δωμάτιο ήταν σιέλ και πάνω – πάνω είχε σύννεφα και το άλλο ήταν ροζ κι είχε κι αυτό σύννεφα. Το διαμέρισμα των ξένων, σαν μικρογραφία του μεγάλου διαμερίσματος, είχε πάνω – κάτω τα ίδια χρώματα, δηλαδη μπορντώ το σαλονάκι με μια μικρή τραπεζαριούλα και λιλά την κρεβατοκάμαρα. Όλα τα μπάνια σε όλα τα επίπεδα ήταν βαμμένα σε ένα βαθύ μπλέ το λεγόμενο midnight, όπως είπε χαρακτηριστικά η μαμά μου στον μπαμπά μου. Το playroom των παιδιών, για να μην μαλώνουν, όπως σκέφτηκε η μαμά μου, είχε πολλά χρώματα. Κάθε τοίχος κι άλλο χρώμα, ο ένας ήταν μωβ, ο άλλος, βαθύ κόκκινο, ένας άλλος προς το πρασινογάλαζο. Στο τρίτο επίπδο, που υπάρχει μόνο ένα μεγάλο δωμάτιο, αυτό ήταν βαμμένο στο χρώμα της καστανής ζάχαρης. Μη με ρωτήσεις Γιάννη ποιό είναι το χρώμα της καστανής ζάχαρης, γιατί ούτε εγώ κατάλαβα.
- Για κάτσε ρε συ Κώστα, που ξέρετε εσείς τόσες λεπτομέρειες για τα χρώματα, μαζί τα διαλέξατε; ρώτησε ο Γιάννης.
- Καλέ όχι, απλώς σε κάθε δωμάτιο είχαν αφήσει τα αντίστοιχα χρώματα για να τα περάσουν όλα τα δωμάτια και δεύτερο χέρι, όπως είπαν στο μπαμπά μου. Τι νομίζεις έτσι τελειώνει αυτό το διαμέρισμα; Τόσα χρόνια εγκαταλελειμμένο έχει πάρα πολύ δουλειά για να πεις ότι γίνεται κατοικήσιμο, και από ότι φαίνεται η οικογένεια Βήλια δεν τσιγκουνεύεται καθόλου τα έξοδα. Πάντως, ακόμα και μετά το πρώτο χέρι, το διαμέρισμα “έδειξε”, όπως είπε η μαμά μου και δεν φαινόταν και τόσο “καταραμένο”. Θα φρεσκάριζαν και το χρώμα στις βεράντες και τα κάγκελα, θα έφερναν και έπιπλα κήπου... Το είδατε το τεράστιο φορτηγό χθες, συνέχισε ο Κώστας, γουρλώνοντας τα μάτια του, και χωρίς να περιμένει απάντηση μάς είπε “την άλλη Κυριακή θα γίνει πάλι χαμός, αλλά τώρα συνεννοήθηκαν με τον μπαμπά μου και θα τους ανοίξει την πίσω πόρτα να μπούνε μέσα για να ξεφορτώσουν πιο άνετα και πιο γρήγορα. Θα το έκανε και χθες, αλλά μάς ειδοποίησαν Κυριακή πρωί και εμείς είχαμε πάει στο χωριό. Αυτή την Κυριακή, όμως, θα είμαστε εδώ, να εποπτεύει ο μπαμπάς μου, όπως είπε στον κο Βήλια. Αν θέλετε, μόλις έρθουν τα φορτηγά, ελάτε σπίτι μου να παίξουμε κιόλας, έχω πολλά playstation ...”.
- Αφού το κλείσανε κι υπέγραψαν και τα συμβόλαια για το ενοίκιο, αυτοί έφυγαν κι άφησαν τα κλειδιά στο μπαμπά μου, λέγοντάς του ότι σε καμιά εβδομάδα θα έρχονταν οι ελαιχρωματιστές για το σπίτι.
- Ποιοί είναι πάλι αυτοί; ρώτησε ο Γιάννης που η συζήτηση εξελισσόταν σε μάθημα αγγλικών με πολλέεεες άγνωστες λέξεις.
- Μπογιατζήδες ρε Γιάννη, του κάνει ο Κώστας.
- Ε, πες τους κι εσύ έτσι να τους καταλάβουμε κι εμείς, είπε ο Γιάννης όλο νεύρο.
- Αυτοί, λοιπόν, οι μπογιατζήδες, όπως μου είπε ο μπαμπάς μου, ήρθαν ένα πρωί και άδειασαν ένα φορτηγό μπογιές. Κάθε δωμάτιο και διαφορετικό χρώμα. Ανεβαίνει ένα Σάββατο ο μπαμπάς μου μαζί με τη μαμά μου στο “καταραμένο διαμέρισμα” και βλέπει την κουζίνα πορτοκαλί, το σαλόνι και την τραπεζαρία μπορντώ. Ανεβαίνει στο δεύτερο επίπεδο και η μεγάλη κρεβατοκάμαρα, αυτή των γονιών, είχε βαφτεί σε ένα απαλό λιλά, όπως του είπε η μαμά μου, το λιλά είναι το μωβ, Γιάννη, ο οποίος ήταν έτοιμος να εκφράσει κι άλλη απορία. Το ένα παιδικό δωμάτιο ήταν σιέλ και πάνω – πάνω είχε σύννεφα και το άλλο ήταν ροζ κι είχε κι αυτό σύννεφα. Το διαμέρισμα των ξένων, σαν μικρογραφία του μεγάλου διαμερίσματος, είχε πάνω – κάτω τα ίδια χρώματα, δηλαδη μπορντώ το σαλονάκι με μια μικρή τραπεζαριούλα και λιλά την κρεβατοκάμαρα. Όλα τα μπάνια σε όλα τα επίπεδα ήταν βαμμένα σε ένα βαθύ μπλέ το λεγόμενο midnight, όπως είπε χαρακτηριστικά η μαμά μου στον μπαμπά μου. Το playroom των παιδιών, για να μην μαλώνουν, όπως σκέφτηκε η μαμά μου, είχε πολλά χρώματα. Κάθε τοίχος κι άλλο χρώμα, ο ένας ήταν μωβ, ο άλλος, βαθύ κόκκινο, ένας άλλος προς το πρασινογάλαζο. Στο τρίτο επίπδο, που υπάρχει μόνο ένα μεγάλο δωμάτιο, αυτό ήταν βαμμένο στο χρώμα της καστανής ζάχαρης. Μη με ρωτήσεις Γιάννη ποιό είναι το χρώμα της καστανής ζάχαρης, γιατί ούτε εγώ κατάλαβα.
- Για κάτσε ρε συ Κώστα, που ξέρετε εσείς τόσες λεπτομέρειες για τα χρώματα, μαζί τα διαλέξατε; ρώτησε ο Γιάννης.
- Καλέ όχι, απλώς σε κάθε δωμάτιο είχαν αφήσει τα αντίστοιχα χρώματα για να τα περάσουν όλα τα δωμάτια και δεύτερο χέρι, όπως είπαν στο μπαμπά μου. Τι νομίζεις έτσι τελειώνει αυτό το διαμέρισμα; Τόσα χρόνια εγκαταλελειμμένο έχει πάρα πολύ δουλειά για να πεις ότι γίνεται κατοικήσιμο, και από ότι φαίνεται η οικογένεια Βήλια δεν τσιγκουνεύεται καθόλου τα έξοδα. Πάντως, ακόμα και μετά το πρώτο χέρι, το διαμέρισμα “έδειξε”, όπως είπε η μαμά μου και δεν φαινόταν και τόσο “καταραμένο”. Θα φρεσκάριζαν και το χρώμα στις βεράντες και τα κάγκελα, θα έφερναν και έπιπλα κήπου... Το είδατε το τεράστιο φορτηγό χθες, συνέχισε ο Κώστας, γουρλώνοντας τα μάτια του, και χωρίς να περιμένει απάντηση μάς είπε “την άλλη Κυριακή θα γίνει πάλι χαμός, αλλά τώρα συνεννοήθηκαν με τον μπαμπά μου και θα τους ανοίξει την πίσω πόρτα να μπούνε μέσα για να ξεφορτώσουν πιο άνετα και πιο γρήγορα. Θα το έκανε και χθες, αλλά μάς ειδοποίησαν Κυριακή πρωί και εμείς είχαμε πάει στο χωριό. Αυτή την Κυριακή, όμως, θα είμαστε εδώ, να εποπτεύει ο μπαμπάς μου, όπως είπε στον κο Βήλια. Αν θέλετε, μόλις έρθουν τα φορτηγά, ελάτε σπίτι μου να παίξουμε κιόλας, έχω πολλά playstation ...”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου