Τότε ακούστηκε η μαμά από κάτω που έλεγε: “Άντε Ανδρέα, παιδί μου, ξεκίνα το
διάβασμα, μπας και τελειώσουμε σήμερα πριν τα Αγγλικά.”
Και ο Ανδρέας όλο καμάρι και με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθηση απάντησε: “Μαμά, μην ανησυχείς, θα διαβάσω με τον Γιώργο σήμερα και μετά τα αγγλικά μπορείς, αν θέλεις κι είσαι ξεκούραστη, να με εξετάσεις. Θα τα ξέρω όλα ΤΕΛΕΙΑ απέξω και ανακατωτά”.
- Ανδρέα, καλύτερα παιδάκι μου να τα διαβάσουμε μαζί τα μαθήματα, γιατί αυτό το “ανακατωτά” με τρομάζει κάπως, απάντησε η μαμά, με μια συνειδητή ψυχραιμία στη φωνή, η οποία, όμως, προμύνηε μια πιο μεγάλη τσιρίδα, τύπου Κάλλας και βάλε. Αποφάσισα, λοιπόν, να παρέμβω, γιατί με αυτή τη φωνή και την τσιρίδα, δεν γινόταν προκοπή και επειδή, ήδη είχε αρχίσει να με τρελαίνει και ο Ανδρέας που φώναζε από πάνω αλλά κι η μαμά που του απαντούσε από κάτω, είπα στη μαμά:
- Άσε μαμά, να διαβάσουμε μαζί, γιατί έχουμε και μια εργασία να κάνουμε στα Αγγλικά για το φροντιστήριο και θα πρέπει να φύγουμε κατά τις πέντε να πάμε στο σπίτι του Λουκά να την ολοκληρώσουμε, διαφορετικά ξέρεις τι μας περιμένει από τη Miss Sarah …
- Εντάξει Γιώργο, διαβάστε μαζί και μετά τα αγγλικά θα εξετάσω τον Ανδρέα, είπε η μαμά κάπως καθησυχασμένη.
Ο Ανδρέας δεν πίστευε στα αυτιά του, η μαμά είχε ηρεμήσει, και δεν είχε πει και κουβέντα που θα φεύγαμε τόσο νωρίς από το σπίτι.
- Καλά, δεν είναι εντάξει η μαμά, είπε ο Ανδρέας με παράπονο, αν την έλεγα εγώ να φύγουμε νωρίτερα θα χάλαγε τον κόσμο, ενώ σε σένα κουβέντα, ούτε ένα κιχ ....
- Είδες, είπα γυρίζοντας στον Ανδρέα, αν είσαι καλό και σωστό παιδί, όπως η αφεντιά μου, τούς κάνεις τους γονείς ό,τι θέλεις, αρκεί να είσαι “εντάξει”, διαφορετικά τα χάνεις τα προνόμιά σου στο άψε – σβήσε και μετά θέλεις ακόμα περισσότερο χρόνο για να τα ξανακερδίσεις, αλλά που χαμπάρι εσύ, μόνο να τους συγχύζεις ξέρεις ... ο Ανδρέας με άκουγε λες και του είχα αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου. Έτσι, λοιπόν, όπως ήταν εκστασιασμένος ξεκινήσαμε να διαβάζουμε και η διαύγειά του και η ευφυΐα του με άφησαν άφωνο. Τελικά ο μεγάλος κατά ενάμιση ολόκληρο λεπτό δίδυμος αδελφός μου αν δεν είναι το ίδιο έξυπνος με εμένα, είναι πάρα μα πάρα πολύ έξυπνος. Είχα εντυπωσιαστεί, γιατί μέσα σε ένα δίωρο είχαμε γράψει τις ασκήσεις των Ελληνικών και των μαθηματικών μας, είχαμε διαβάσει Γεωγραφία και μάλιστα είχαμε ζωγραφίσει έναν καταπληκτικό γεωφυσικό χάρτη της Πελοποννήσου (εντάξει το χέρι του Ανδρέα δεν πιάνει σαν το δικό μου, αλλά στην ξεπατικοτούρα είναι πρώτος, δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερη Πελοπόννησος σε ολόκληρη την τάξη!), στη Φυσική μάθαμε τους κανόνες και κάναμε και τις εργασίες για το σπίτι από το τετράδιο των εργασιών και στα αγγλικά λύσαμε όλες τις ασκήσεις από τα φυλλάδια της Miss Sarah, και κάναμε και παρακάτω τις ασκήσεις στο βιβλίο της Γραμματικής (έτσι είναι όταν θέλεις να γίνεις Άγγλος μέσα σε μια ώρα ... για τον Ανδρέα μιλάω!), ο οποίος είχε γράψει και την τιμωρία του ολομόναχος χωρίς να μου φορτωθεί καθόλου και παραδόξως τα γράμματά του κάθονταν πάνω σε αυτές τις μαγικές μπλε γραμμούλες της σελίδας του τετραδίου (έτσι μου ερχόταν να φωνάξω τη μαμά να δει το γιόκα της, αλλά φοβήθηκα ότι θα μας έπιανε τη συζήτηση και απλώς άφησα την σκέψη μου να χαθεί στον αέρα).
Και ο Ανδρέας όλο καμάρι και με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθηση απάντησε: “Μαμά, μην ανησυχείς, θα διαβάσω με τον Γιώργο σήμερα και μετά τα αγγλικά μπορείς, αν θέλεις κι είσαι ξεκούραστη, να με εξετάσεις. Θα τα ξέρω όλα ΤΕΛΕΙΑ απέξω και ανακατωτά”.
- Ανδρέα, καλύτερα παιδάκι μου να τα διαβάσουμε μαζί τα μαθήματα, γιατί αυτό το “ανακατωτά” με τρομάζει κάπως, απάντησε η μαμά, με μια συνειδητή ψυχραιμία στη φωνή, η οποία, όμως, προμύνηε μια πιο μεγάλη τσιρίδα, τύπου Κάλλας και βάλε. Αποφάσισα, λοιπόν, να παρέμβω, γιατί με αυτή τη φωνή και την τσιρίδα, δεν γινόταν προκοπή και επειδή, ήδη είχε αρχίσει να με τρελαίνει και ο Ανδρέας που φώναζε από πάνω αλλά κι η μαμά που του απαντούσε από κάτω, είπα στη μαμά:
- Άσε μαμά, να διαβάσουμε μαζί, γιατί έχουμε και μια εργασία να κάνουμε στα Αγγλικά για το φροντιστήριο και θα πρέπει να φύγουμε κατά τις πέντε να πάμε στο σπίτι του Λουκά να την ολοκληρώσουμε, διαφορετικά ξέρεις τι μας περιμένει από τη Miss Sarah …
- Εντάξει Γιώργο, διαβάστε μαζί και μετά τα αγγλικά θα εξετάσω τον Ανδρέα, είπε η μαμά κάπως καθησυχασμένη.
Ο Ανδρέας δεν πίστευε στα αυτιά του, η μαμά είχε ηρεμήσει, και δεν είχε πει και κουβέντα που θα φεύγαμε τόσο νωρίς από το σπίτι.
- Καλά, δεν είναι εντάξει η μαμά, είπε ο Ανδρέας με παράπονο, αν την έλεγα εγώ να φύγουμε νωρίτερα θα χάλαγε τον κόσμο, ενώ σε σένα κουβέντα, ούτε ένα κιχ ....
- Είδες, είπα γυρίζοντας στον Ανδρέα, αν είσαι καλό και σωστό παιδί, όπως η αφεντιά μου, τούς κάνεις τους γονείς ό,τι θέλεις, αρκεί να είσαι “εντάξει”, διαφορετικά τα χάνεις τα προνόμιά σου στο άψε – σβήσε και μετά θέλεις ακόμα περισσότερο χρόνο για να τα ξανακερδίσεις, αλλά που χαμπάρι εσύ, μόνο να τους συγχύζεις ξέρεις ... ο Ανδρέας με άκουγε λες και του είχα αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου. Έτσι, λοιπόν, όπως ήταν εκστασιασμένος ξεκινήσαμε να διαβάζουμε και η διαύγειά του και η ευφυΐα του με άφησαν άφωνο. Τελικά ο μεγάλος κατά ενάμιση ολόκληρο λεπτό δίδυμος αδελφός μου αν δεν είναι το ίδιο έξυπνος με εμένα, είναι πάρα μα πάρα πολύ έξυπνος. Είχα εντυπωσιαστεί, γιατί μέσα σε ένα δίωρο είχαμε γράψει τις ασκήσεις των Ελληνικών και των μαθηματικών μας, είχαμε διαβάσει Γεωγραφία και μάλιστα είχαμε ζωγραφίσει έναν καταπληκτικό γεωφυσικό χάρτη της Πελοποννήσου (εντάξει το χέρι του Ανδρέα δεν πιάνει σαν το δικό μου, αλλά στην ξεπατικοτούρα είναι πρώτος, δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερη Πελοπόννησος σε ολόκληρη την τάξη!), στη Φυσική μάθαμε τους κανόνες και κάναμε και τις εργασίες για το σπίτι από το τετράδιο των εργασιών και στα αγγλικά λύσαμε όλες τις ασκήσεις από τα φυλλάδια της Miss Sarah, και κάναμε και παρακάτω τις ασκήσεις στο βιβλίο της Γραμματικής (έτσι είναι όταν θέλεις να γίνεις Άγγλος μέσα σε μια ώρα ... για τον Ανδρέα μιλάω!), ο οποίος είχε γράψει και την τιμωρία του ολομόναχος χωρίς να μου φορτωθεί καθόλου και παραδόξως τα γράμματά του κάθονταν πάνω σε αυτές τις μαγικές μπλε γραμμούλες της σελίδας του τετραδίου (έτσι μου ερχόταν να φωνάξω τη μαμά να δει το γιόκα της, αλλά φοβήθηκα ότι θα μας έπιανε τη συζήτηση και απλώς άφησα την σκέψη μου να χαθεί στον αέρα).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου