-Άντε καλό μεσημέρι προς το παρόν, πάω να φάω, γιατί είμαι νηστικός όλη την
ημέρα και δεν αντέχω άλλο. Καλή Όρεξη παιδιά, μάς είπε ο Λουκάς και
εξαφανίστηκε μέσα στο σπίτι του.
Με το που αφήσαμε τον Λουκά να κατασπαράξει ό,τι φαγώσιμο έβρισκε μπροστά του ακούμε μια φωνή!
- Τσα, τι κάνουν τα αγοράκια μου; Ποιός άλλος η μαμά μας, η οποία άρχισε να μας φιλάει μες στη μέση του δρόμου και να μας χαϊδολογάει, λες κι είχαμε πάει στον πόλεμο και είχε να μας δει αιώνες. Ευτυχώς ήμασταν κοντά στο σπίτι και έτσι δεν προλάβαμε να γίνουμε και πολύ ρεζίλι. Αυτό το πράγμα να μας φιλάνε και να μας χαϊδεύουν οι μαμάδες μας ολόκληρους άντρες δεν μπορώ να το καταλάβω. Όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την ατάκα που λέει η μαμά μου, όταν της το λέμε, ότι θα έρθει η εποχή που θα φιλάμε εμείς τα κορίτσια μές τη μέση του δρόμου, μπλιάχ, αν είναι δυνατόν και μετά γελάει κι από πάνω. Μερικές φορές δεν τις καταλαβαίνω τις μαμάδες, τέλος πάντων, τώρα είχαμε τα δικά μας προβλήματα. Και φυσικά συνέχισε η μαμά μας το κουβεντολόι όση ώρα εμείς προσπαθούσαμε να συνεφέρουμε τα μαλλιά μας, που μας τα είχε ανακατέψει.
- Πώς πήγε το σχολείο σήμερα; Ήρθαν οι καινούργιοι συμμαθητές που περιμένατε; καταιγισμός ερωτήσεων από τη μαμά. Που τη βρίσκει τόση ενέργεια αυτή η γυναίκα με τρεις άντρες μέσα στο σπίτι, απορώ. Πρέπει να τη λύσω την απορία μου αυτή κάποια στιγμή.
Τον λόγο πήρε ο Ανδρέας, ο οποίος ήταν πολύ κατσουφιασμένος.
- Μαμά, τι ξέρεις για τα ιδιωτικά σχολεία; Σε αυτά πάνε μόνο ξένοι ή πάνε κι Έλληνες που δεν μιλάνε καλά τα ελληνικά, ή τέλος πάντων ποιοί πάνε σε αυτά τα σχολεία, και αλήθεια που βρίσκονται αυτά τα σχολεία; άρχισε τις ερωτήσεις ο Ανδρέας.
- Στα ιδιωτικά σχολεία, Ανδρέα μου, (προσέχτε αυτό το “μου”, όταν το λέει αυτό η μαμά δεν είναι για καλό), στέλνουν κάποιοι γονείς τα παιδιά τους για πολλούς και διάφορους λόγους. Γιατί ρωτάς; (τι σας είπα δεν θα είναι ευχάριστα τα πράγματα με τέτοιες ερωτήσεις από την πλευρά του Ανδρέα και με τα “μου” της μαμάς ).
- Μάλλον δεν θα έχουμε καινούργιους συμμαθητές, άρχισε ο Ανδρέας το παράπονο, γιατί όπως μάς είπε ο Κώστας, ένας συμμαθητής του Λουκά, ο οποίος μένει στην καινούργια πολυκατοικία, η οικογένεια που νοίκιασε το “καταραμένο διαμέρισμα” έρχεται από τον Καναδά, κι εκεί τα παιδιά τους πηγαίνουν σε καναδικό σχολείο, οπότε δεν θα μπορούν να έρθουν στο δικό μας σχολείο, και να γίνουν συμμαθητές μας, κι άρα δεν θα μπορούμε να τους κάνουμε φίλους μας (μέχρι εδώ σταμάτησε ο Ανδρέας και συμπληρώνω εγώ “και να παίζουμε με τα καταπληκτικά και τέλεια παιχνίδια τους” όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας αν δεν μίλαγε στη μαμά αλλά σε εμάς τους φίλους του). Πολύ πιθανό να πάνε σε κάποιο άλλο σχολείο, μάλλον σε κάποιο ιδιωτικό ξένο, ολοκλήρωσε ο Ανδρέας, λίγο ατσούμπαλα τη σκέψη του.
-Ανδρέα μου (να το πάλι αυτό το “μου”), υπάρχουν και ελληνικά ιδιωτικά σχολεία (τι σας έλεγα) και δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λες μπορεί να υπάρχουν κι ελληνικά σχολεία στον Καναδά και τα παιδιά να παρακολουθούν κάποιο ελληνικό πρόγραμμα στον Καναδά. Υπάρχουν κάποιες ελληνικές κοινότητες στο εξωτερικό που έχουν ανοίξει ελληνικά σχολεία για τα ελληνόπουλα που μένουν εκεί. Σε ένα τέτοιο σχολείο πήγαινε και στη Γερμανία ο φίλος σου ο Γιάννης, πήγαινε βέβαια και σε κάποιο άλλο σχολείο και μάθαινε γερμανικά, αλλά όταν ήρθε εδώ γράφτηκε στο δικό σας σχολείο, ή κάνω λάθος; απάντησε η μαμά.
Με το που αφήσαμε τον Λουκά να κατασπαράξει ό,τι φαγώσιμο έβρισκε μπροστά του ακούμε μια φωνή!
- Τσα, τι κάνουν τα αγοράκια μου; Ποιός άλλος η μαμά μας, η οποία άρχισε να μας φιλάει μες στη μέση του δρόμου και να μας χαϊδολογάει, λες κι είχαμε πάει στον πόλεμο και είχε να μας δει αιώνες. Ευτυχώς ήμασταν κοντά στο σπίτι και έτσι δεν προλάβαμε να γίνουμε και πολύ ρεζίλι. Αυτό το πράγμα να μας φιλάνε και να μας χαϊδεύουν οι μαμάδες μας ολόκληρους άντρες δεν μπορώ να το καταλάβω. Όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την ατάκα που λέει η μαμά μου, όταν της το λέμε, ότι θα έρθει η εποχή που θα φιλάμε εμείς τα κορίτσια μές τη μέση του δρόμου, μπλιάχ, αν είναι δυνατόν και μετά γελάει κι από πάνω. Μερικές φορές δεν τις καταλαβαίνω τις μαμάδες, τέλος πάντων, τώρα είχαμε τα δικά μας προβλήματα. Και φυσικά συνέχισε η μαμά μας το κουβεντολόι όση ώρα εμείς προσπαθούσαμε να συνεφέρουμε τα μαλλιά μας, που μας τα είχε ανακατέψει.
- Πώς πήγε το σχολείο σήμερα; Ήρθαν οι καινούργιοι συμμαθητές που περιμένατε; καταιγισμός ερωτήσεων από τη μαμά. Που τη βρίσκει τόση ενέργεια αυτή η γυναίκα με τρεις άντρες μέσα στο σπίτι, απορώ. Πρέπει να τη λύσω την απορία μου αυτή κάποια στιγμή.
Τον λόγο πήρε ο Ανδρέας, ο οποίος ήταν πολύ κατσουφιασμένος.
- Μαμά, τι ξέρεις για τα ιδιωτικά σχολεία; Σε αυτά πάνε μόνο ξένοι ή πάνε κι Έλληνες που δεν μιλάνε καλά τα ελληνικά, ή τέλος πάντων ποιοί πάνε σε αυτά τα σχολεία, και αλήθεια που βρίσκονται αυτά τα σχολεία; άρχισε τις ερωτήσεις ο Ανδρέας.
- Στα ιδιωτικά σχολεία, Ανδρέα μου, (προσέχτε αυτό το “μου”, όταν το λέει αυτό η μαμά δεν είναι για καλό), στέλνουν κάποιοι γονείς τα παιδιά τους για πολλούς και διάφορους λόγους. Γιατί ρωτάς; (τι σας είπα δεν θα είναι ευχάριστα τα πράγματα με τέτοιες ερωτήσεις από την πλευρά του Ανδρέα και με τα “μου” της μαμάς ).
- Μάλλον δεν θα έχουμε καινούργιους συμμαθητές, άρχισε ο Ανδρέας το παράπονο, γιατί όπως μάς είπε ο Κώστας, ένας συμμαθητής του Λουκά, ο οποίος μένει στην καινούργια πολυκατοικία, η οικογένεια που νοίκιασε το “καταραμένο διαμέρισμα” έρχεται από τον Καναδά, κι εκεί τα παιδιά τους πηγαίνουν σε καναδικό σχολείο, οπότε δεν θα μπορούν να έρθουν στο δικό μας σχολείο, και να γίνουν συμμαθητές μας, κι άρα δεν θα μπορούμε να τους κάνουμε φίλους μας (μέχρι εδώ σταμάτησε ο Ανδρέας και συμπληρώνω εγώ “και να παίζουμε με τα καταπληκτικά και τέλεια παιχνίδια τους” όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας αν δεν μίλαγε στη μαμά αλλά σε εμάς τους φίλους του). Πολύ πιθανό να πάνε σε κάποιο άλλο σχολείο, μάλλον σε κάποιο ιδιωτικό ξένο, ολοκλήρωσε ο Ανδρέας, λίγο ατσούμπαλα τη σκέψη του.
-Ανδρέα μου (να το πάλι αυτό το “μου”), υπάρχουν και ελληνικά ιδιωτικά σχολεία (τι σας έλεγα) και δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λες μπορεί να υπάρχουν κι ελληνικά σχολεία στον Καναδά και τα παιδιά να παρακολουθούν κάποιο ελληνικό πρόγραμμα στον Καναδά. Υπάρχουν κάποιες ελληνικές κοινότητες στο εξωτερικό που έχουν ανοίξει ελληνικά σχολεία για τα ελληνόπουλα που μένουν εκεί. Σε ένα τέτοιο σχολείο πήγαινε και στη Γερμανία ο φίλος σου ο Γιάννης, πήγαινε βέβαια και σε κάποιο άλλο σχολείο και μάθαινε γερμανικά, αλλά όταν ήρθε εδώ γράφτηκε στο δικό σας σχολείο, ή κάνω λάθος; απάντησε η μαμά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου