"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 27ο κεφάλαιο

Δεν πρόλαβε να αποσώσει την φράση του ο Κώστας και ο Ανδρέας που δεν είχε ανοίξει όλη αυτήν την ώρα το στόμα του πετάχτηκε με ένα πήδο πάνω φωνάζοντας “ΕΝΤΑΞΕΙ!”
- Άρα παιδιά όπως καταλαβαίνετε αυτή την εβδομάδα μην περίμενετε κανένα καινούργιο συμμαθητή, είπε ο Λουκάς.
- Ούτε την άλλη, είπε ο Κώστας, γιατί όπως ενημέρωση ο κος Βήλιας το μπαμπά μου, αφού έρθουν όλα τα πράγματα θα μπεί πρώτα στο σπίτι μια οικιακή βοηθός, προκειμένου να συγυρίσει και να συμμαζέψει και τα τακτοποιήσει τα πράγματα από τις κούτες, που σημαίνει ότι τουλάχιστον θα χρειαστεί μια εβδομάδα και βάλε ... για να μπει το χάος σε μια τάξη.
- Πάλι δεν καταλαβαίνω, διέκοψε ο Γιάννης, με τις άγνωστες λέξεις του, “βοηθός τι ” είπε και έξυσε το κεφάλι του.
- “Οικιακή βοηθός” είπε ο Κώστας με περισπούδαστο ύφωος, κι όπως είπε κι η μαμά μου στο μπαμπά μου αυτή είναι που κάνει και θα κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Με άλλα λόγια, αυτή θα ανοίξει τις κούτες, θα τακτοποιήσει τα πιατικά, τα ποτήρια, τα μαχαίρια, τα πιρούνια, τα ρούχα στις ντουλάπες, θα τακτοποιήσει τα μπιμπελό στα τραπεζάκια στο σαλόνι και την τραπεζαρία και ό,τι άλλο κάνουν συνήθως οι ... μαμάδες, είπε ο Κώστας, επισημαίνοντας ότι η δική του μαμά είχε ήδη κοκκινίσει από το θυμό της. Μάλιστα, σύμφωνα με τη μαμά μου, αυτή η οικιακή βοηθός για να συμμορφώσει το συγκεκριμένο τεράστιο μην ξεχνάμε σπίτι θέλει το λιγότερο 15 με 20 μέρες...
- Που σημαίνει ότι πότε τελικά θα μπορέσουμε κι εμείς σαν παιδιά να παίξουμε με τους καινούργιους μας φίλους, είπε σκασμένος ο Ανδρέας, με όλα αυτά που άκουγε.
- Εγώ, άλλο θέλω να ρωτήσω βρε Κώστα, του είπα. Αφού αυτοί είναι τόσο πλούσιοι, όπως μας λες και δεν έχουμε λόγο να μην σε πιστέψουμε, τι ήρθαν να κάνουν εδώ, στη γειτονιά μας και στην Ελλάδα γενικότερα; Στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας;
- Από ό,τι είπαν στον κύριο Νίκο, από αυτόν τα έμαθε ο μπαμπάς μου, το εργοστάσιο που έχουν στον Καναδά έχει μια θυγατρική εταιρεία στην Ελλάδα, την οποία θέλουν να αναπτύξουν κι άλλο και μετά από τη χώρα μας θα στέλνουν φάρμακα στους φτωχούς εκεί κάτω στην Αφρική ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων...
Αυτή τη φορά κτύπησε το κοδούνι την πιο ακατάλληλη ώρα κι επειδή δεν μπορούσαμε να λείψουμε και δεύτερη ώρα από το μάθημα διαλύσαμε το πηγαδάκι μας και δώσαμε ραντεβού στο σχόλασμα στη μπροστινή πόρτα του σχολείου μας.
Όταν χωρίσαμε με τον Λουκά και τον Κώστα, εμείς οι τρεις είχαμε μείνει άφωνοι και χωμένοι στις σκέψεις μας, ίσως και χαμένοι τι να πω, με τόσες πολλές και σημαντικές πληροφορίες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος .... Πώς κάναμε Αγγλικά, και μετά Μουσική και μετά Γυμναστική απορώ κι εγώ. Ήμασταν τόσο μουδιασμένοι ακόμα και στην ώρα της Γυμναστικής που ο γυμναστής μας νόμιζε ότι είχαμε τρελαθεί στο ποδόσφαιρο όλο το Σαββατοκύριακο και μας έβαλε τις φωνές, γιατί δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα πόδια μας. Εμένα δε μια τρελή ιδέα μου είχε κολλήσει στο μυαλό μου και δεν τολμούσα να την εκφράσω γιατί ο πρώτος που θα συγχυζόταν θα ήταν ο Ανδρέας και από τη μια τον λυπόμουν, από την άλλη αδελφός μου είναι δεν ήθελα να μου πάθει και τίποτα, κι έτσι δεν είπα απολύτως τίποτα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν χαρούμενος που τελείωσε το σχολείο και μαζί με τον Ανδρέα και τον Γιάννη κατευθυνθήκαμε στην πόρτα της μπροστινής αυλής. Ήμουν περίεργος να μάθω τη συνέχεια ...