"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 35ο κεφάλαιο

Έχοντας τελειώσει τα περισσότερα μαθήματά μας, κοίταξα το ρολόι και είδα ότι ήταν σχεδόν πέντε, οπότε είπα στον Ανδρέα να ετοιμαστεί για να πάμε στο Λουκά, με τη δικαιολογία, φυσικά, ότι είχαμε να κάνουμε μια ομαδική εργασία για τα Αγγλικά, και κατεβάσαμε και τα τετράδιά μας για να τα ελέγξει η μαμά μας, τους χαιρετίσαμε όλους και εξαφανιστήκαμε, γιατί αν άρχιζαν τις ερωτήσεις, να πω την αμαρτία μου, είχα στερέψει από ιδέες, οπότε για πότε φύγαμε ούτε που κατάλαβα.
Η αποστολή μας ήταν δύσκολη, μιας και στις πέντε και μισή, περνάει το σχολικό που αφήνει τα κορίτσια από το σχολείο τους. Τέτοια ήταν η αγωνία μας που στις 5:05 είχαμε μαζευτεί όλοι στο Λουκά, αλλά μόνο ο Ανδρέας κι εγώ είχαμε τελειώσει τα μαθήματά μας, κι όλοι μάς κοιτάζανε σαν ... ζόμπι!
- Τα αγγλικά του φροντιστηρίου τα κάνατε, ρώτησε ο Λουκάς.
- Φυσικά, απάντησε ο Ανδρέας όλο περηφάνια, και μάλιστα κάναμε και κάτι ασκήσεις παρακάτω στο βιβλίο της Γραμματικής, θες να τις δεις;
- Ρε παιδιά, είστε καλά, είπε κοιτάζοντάς μας περίεργα ο Γιάννης.
- Μια χαρά ευχαριστούμε Γιάννη για το ενδιαφέρον σου, τού απάντησα. Αμάν πια, κάνουμε τις ασκήσεις μάς κοιτάνε περίεργα, δεν κάνουμε τις ασκήσεις, παίρνουμε τιμωρία από τη Miss Sarah μάς λυπούνται και μάς κοροϊδεύουν. Ουφ, αποφασίστε τι θέλετε τέλος πάντων, ρε μάγκες, τους απάντησα έξω φρενών.
- Καλά, καλά ηρεμήστε, είπε ο Λουκάς. Έχει δίκιο Γιάννη, δεν είμαστε τώρα για τιμωρίες, την ξέρεις την Miss Sarah πώς κάνει όταν δεν έχουμε κάνει τις ασκήσεις μας και δεν ξέρουμε να απαντήσουμε στις ερωτήσεις της, και ρίχτηκαν κι οι δύο με τα μούτρα στα αγγλικά. Εντάξει τους βοήθησα κι εγώ λιγάκι, και ο Ανδρέας παραφύλαγε στο παράθυρο για να μας ειδοποιήσει όταν θα το σχολικό των κοριτσιών.
Κάποια στιγμή ακούμε τον Ανδρέα να μας φωνάζει γιατί ερχόταν ένα σχολικό, το οποίο όμως δεν ήταν το σχολικό των κοριτσιών, γιατί δεν σταμάτησε καθόλου στη γειτονιά μας. Έχοντας τελειώσει τα αγγλικά τους ο Γιάννης και ο Λουκάς, είχαμε στηθεί όλοι στο παράθυρο και παρακολουθούσαμε μπας και φανεί το σχολικό, ώσπου κάποια στιγμή βλέπουμε να έρχεται από μακριά ένα άλλο κίτρινο σχολικό.
- Αυτό πρέπει να είναι, γιατί βλέπω και μια κυρία να περιμένει απέναντι, που πριν από λίγο δεν ήταν εκεί. Λέτε αυτή να είναι η μαμά τους; έκανε ο Ανδρέας μια ερώτηση, την οποία άφησε να αιωρείται στον αέρα.
Το κίτρινο σχολικό ολοένα και πλησίαζε και καθώς πλησίαζε μπορούσαμε να δούμε ξεκάθαρα ότι μέσα υπήρχαν ακόμα αρκετά παιδιά, και η ώρα ήταν πέντε και μισή. Ο Γιάννης δεν άντεξε και είπε:
- Μα καλά, αυτά τα παιδιά αν γυρίζουν τώρα στο σπίτι τους, πότε θα φάνε, πότε θα διαβάσουν, πότε θα πάνε φροντιστήριο, πότε θα παίξουν;