"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 29ο κεφάλαιο

- Κάπως έτσι, είπα εγώ και συνέχισα, γιατί βαριόμουνα να εξηγήσω στον Ανδρέα, ότι υπάρχουν και ιδιωτικά σχολεία στα οποία οι μαθητές μιλάνε και μαθαίνουν ελληνικά. Η απορία μου, λοιπόν, είναι ότι η οικογένεια Βήλια ζει στον Καναδά και απ' όσο ξέρω στον Καναδά μιλάνε είτε αγγλικά είτε γαλλικά. Μπορεί κάποιοι να μιλάνε ελληνικά, αλλά τα ελληνικά δεν είναι επίσημη γλώσσα του Καναδά, που σημαίνει ότι τα παιδιά των Βήλια, ακόμα κι αν μιλάνε ελληνικά πάνε σε καναδικό σχολείο, στο οποίο δεν μιλάνε ελληνικά. Άρα, πως θα έρθουν στο σχολείο μας εξυπνάκηδες; τούς είπα και κοκκάλωσαν και οι τρεις της παρέας. Και φυσικά συνέχισα για τνα τους ... αποτελειώσω! Επίσης, κι ελληνικά να μιλάνε ο Καναδάς έχει διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα από της Ελλάδας, που σημαίνει ότι τα παιδιά των Βήλια δεν θα έρθουν στο δικό μας σχολείο, όσο καλά ελληνικά κι αν μιλάνε, αλλά θα πάνε σε κάποιο άλλο σχολείο, που ακολουθεί άλλο εκπαιδευτικό σύστημα και το οποίο δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο τέτοιο καναδικό ή άλλο σχολείο στην Ελλάδα, αλλά σίγουρα κάποιο ιδιωτικό σχολείο θα υπάρχει και για αυτά τα παιδιά που μιλάνε καλά ελληνικά αλλά τα ελληνικά δεν είναι η κανονική τους γλώσσα, γιατί έρχονται από κάποια ξένη χώρα. Τι έχετε να πείτε τώρα; τούς είπα και τους κοίταξα έναν προς έναν. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση από κανέναν. Στο μεταξύ είχαμε φτάσει, ήδη, στο σπίτι του Γιάννη, τον οποίο αποχαιρετίσαμε και δώσαμε ραντεβού το απόγευμα πριν από τα Αγγλικά στο σπίτι του Λουκά. Φεύγοντας από το Γιάννη, γυρίζει ο Λουκάς και μου λέει: Που τα έμαθες εσύ όλα αυτά για τα ιδιωτικά σχολεία και πότε είπες ότι περνάει αυτό το ξένο σχολικό;

Παίρνω κι εγώ το περισπούδαστο ύφος, αμ τι μόνο ο Κώστας και ο Λουκάς θα το παίζουν ξερόλες, και του λέω:

- Μπαίνω στο ίντερνετ και μαθαίνω, διαβάζω, δεν παίζω συνέχεια παιχνίδια στον υπολογιστή, όπως κάνετε εσείς. Και το σχολικό περνάει πολύ νωρίς γύρω στις 7 και δέκα. Όταν περνάει από το σπίτι μου περνάει γρήγορα και δεν προλαβαίνω να διαβάσω τα γράμματα. Μετά περνάει τη λεοφώρο και σταματάει εκεί και μπαίνουν τα δυο κοριτσάκια μέσα και φεύγει. Αν μπορείς να διαβάσεις εσύ τι λέει ...

- Το μεσημέρι τι ώρα έρχεται; με ρωτάει ο Λουκάς.

- Δεν έρχεται μεσημέρι. Τα κορίτσια επιστρέφουν στο σπίτι γύρω στις πεντέμισι το απόγευμα, του είπε πάλι με περισπούδαστο ύφος.

- Ο Χριστός και η Παναγία, καλέ πόσες ώρες κάνουν μάθημα κάθε μέρα αυτά τα παιδιά; είπε ανατριχιασμένος ο Λουκάς.

- Εμ, έτσι είναι τα σχολεία στο εξωτερικό Λουκά. Δεν έχεις δει κάποιο ντοκυμαντέρ, που τα παιδιά τρώνε και μεσημεριανό στα σχολεία και μετά κάνουν τα μαθήματά τους και μετά πηγαίνουν στο σπίτι τους, έτοιμα, ούτε διάβασμα ούτε τίποτα. Και δεν το κάνουν αυτό τα ιδιωτικά αλλά το κάνουν και τα δημόσια σχολεία του εξωτερικού.

-Τι ώρα έχουμε Αγγλικά; ρώτησε ο Λουκάς χωρίς να σχολιάσει.

- Έξι και τέταρτο, του απάντησα, γιατί;

- Ωραία, πέντε και τέταρτο ελάτε σπίτι μου, να παραφυλάξουμε το σχολικό των κοριτσιών, για να διαβάσουμε το όνομα του σχολείου και μετά πάμε και αγγλικά, που είπαμε στον Κώστα κατά τις έξι παρά δέκα να μας περιμένει στο φροντιστήριο. Εντάξει παιδιά;

- Εντάξει, του είπαμε με μια φωνή με τον Ανδρέα, ο οποίος ήταν χαμένος στις δικές του σκέψεις.