"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 28ο κεφάλαιο

Μετά από κανά πεντάλεπτο εμφανίστηκαν ο Λουκάς και ο Κώστας με τα μούτρα κατεβασμένα, γιατί ο δάσκαλός τους τούς είχε πάρει χαμπάρι που έλειπαν μια ολόκληρη ώρα από το μάθημα και τους είχε βάλει τιμωρία. Ευτυχώς, εμείς την είχαμε γλιτώσει, γιατί η κυρία Ανθή αναγκάστηκε να φύγει βιαστικά και ήρθε άλλη δασκάλα στη θέση της, η οποία δεν κατάλαβε ότι έλειπαν από την τάξη τρεις ολόκληροι άνθρωποι. Άλλωστε, όπως μας είπαν οι συμμαθήτριές μας, που τους λείψαμε παραδόξως (και λέω παραδόξως, γιατί όταν είμαστε μέσα στο μάθημα δεν μας αφήνουν σε χλωρό κλαρί), η καινούργια δασκάλα δεν τους έκανε μάθημα, απλώς καθόταν μέσα στην τάξη κι ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε αρκεί να καθόταν ήσυχα στο θρανίο του. Μόλις μας είπαν για την τιμωρία τα παιδιά προθυμοποιηθήκαμε να τους βοηθήσουμε αφού έτσι κι αλλιώς εμείς την είχαμε γλιτώσει. Στο δρόμο για τα σπίτια μας ο Κώστας μίλαγε συνέχεια. Τα περισσότερα που έλεγε ήταν ακαταλαβίστικα για εμάς, κάτι για αυτή την εταιρεία, για τις δουλειές στην Αφρική, αλλά εμένα άλλο με απασχολούσε. Φτάνοντας στην καινούργια πολυκατοικία χαιρετίσαμε τον Κώστα και δώσαμε ραντεβού στο φροντιστήριο Αγγλικών, στο οποίο πάμε δύο φορές την εβδομάδα όλοι μας.
Συνεχίζοντας εμείς οι κλασικοί τέσσερις να σχολιάζουμε ό,τι είχαμε μάθει μέχρι εκείνη την στιγμή, δεν άντεξα και τους ρώτησα:
- Πώς σας φάνηκαν τα σημερινά νέα;
- Φοβερά, είπε ο Λουκάς, χαλάλι και η τιμωρία και δεν έχω βάλει μπουκιά στο στόμα μου και πεινάω σαν λύκος.
Χωρίς να δώσω και πολύ σημασία στην πείνα του Λουκά συνέχισα ...
-Εμένα βρε παιδιά, άλλο με απασχολεί. Αν είναι τόσο πλούσιοι πολύ φοβάμαι ότι δεν θα στείλουν τα παιδιά τους στο δικό μας σχολείο ... είπα διστακτικά, φοβούμενος την αντίδραση του Ανδρέα.
- Τι εννοείς; είπε ξεψυχισμένα ο Ανδρέας, θες κάτι η πείνα, κάτι ότι τον έζωσαν τα φίδια, τι να πω..
- Εννοώ, ότι συνήθως οι πλούσιοι τα παιδιά τους τα στέλνουν σε ιδιωτικά σχολεία ... αυτά με τα κίτρινα σχολικά... έχεις δει εκτός από τον Κώστα και την αδελφή του που πηγαίνουν στο δημόσιο, υπάρχουν κι άλλα παιδιά στην καινούργια πολυκατοικία το οποίο δεν έρχεται στο δικό μας σχολείο.
- Ζει κι άλλο παιδί εκτός από τον Κώστα και την αδελφή του στην καινούργια πολυκατοικία; ρώτησε ο Ανδρέας και ο Γιάννης με κοίταξε σαν να το άκουγε για πρώτη φορά.
- Βεβαίως, ζουν μαζί με τους γονείς τους δύο κοριτσάκια τα οποία πάνε σχολείο με κίτρινο σχολικό και μάλιστα το σχολικό γράφει και το όνομα του σχολείου, το οποίο όμως τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ, γιατί δεν ήταν γραμμένο στα ελληνικά.
- Καλά είπε ο Γιάννης, ενώ ο Ανδρέας άρχισε να βράζει στο ζουμί του, αν δεν είναι Έλληνες είναι φυσικό να πηγαίνουν σε ξένο σχολείο. Το δικό μας το σχολείο έρχονται μόνο Έλληνες...
- Έλληνες είναι κι αυτοί, τους είπα, γιατί τα κοριτσάκια τα βλέπω κάθε Κυριακή που πάνε στην Εκκλησία με τη μαμά τους και μιλάνε πάρα πολύ καλά τα ελληνικά!
- Τώρα μπερδεύτηκα, είπε ο Ανδρέας, τελικά αυτά τα κορίτσια που ζουν στην καινούργια πολυκατοικία, εκεί όπου ζει ο Κώστας, ο συμμαθητής του Λουκά, μιλάνε πολύ καλά ελληνικά, αλλά δεν έρχονται στο δικό μας σχολείο, αλλά πάνε σε ένα άλλο σχολείο που το λένε ιδιωτικό, και στο οποίο από ότι καταλαβαίνω δεν μιλάνε ελληνικά, έτσι δεν είναι;