"Η Δεσποινίδα Ζήλια"- 5ο κεφάλαιο

Η μετακόμιση, στο μεταξύ, προχωρούσε κανονικά, κι εμείς αποφασίσαμε να κατέβουμε στο φαρδύ πεζοδρόμιο να παίξουμε μπάλα, ή να κάνουμε πως παίζουμε μπάλα. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλαμε ήταν να ήμασταν πιο κοντά στη μυστηριώδη αυτή μετακόμιση! Γι’ αυτό κάτω στο πεζοδρόμιο μια κλωτσούσαμε τη μπάλα δέκα κλεφτές ματιές ρίχναμε στα πράγματα των καινούργιων γειτόνων. Βλέποντας τα πράγματα κάποιου, ο οποίος μετακομίζει, μπορείς να μάθεις πολλά πράγματα. Έτσι, κι εμείς. Κάναμε πως παίζαμε μπάλα, αλλά τα μάτια όλων μας ήταν στραμμένα στο φορτηγό, που μετά από τρεις ώρες μετακόμισης, ήταν ακόμα φίσκα. Και φυσικά δεν πρόκειται για κουτσομπολιό, ούτε για κατασκοπεία. Απλά θέλαμε να δούμε τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί οι καινούργιοι, γιατί κανείς άνθρωπος δεν είχε πατήσει το πόδι του σε εκείνο το διαμέρισμα. Από καθαρό ενδιαφέρον και μόνο (τώρα μου θυμίζω λίγο τη φιλενάδα της γιαγιάς μου την κυρά Δέσποινα που ξέρει όλα τα νέα της γειτονιάς μας και των πολυκατοικιών συμπεριλαμβανομένων από καθαρό ενδιαφέρον και μόνο, τίποτα άλλο, πιστέψτε με(!), έτσι λέει, γιατί πολύ απλά πρέπει να ξέρουμε ποιον έχουμε δίπλα μας, τίποτα άλλο!!!)

Όμως εκτός από το καθαρά ανθρώπινο ενδιαφέρον είχαμε και την περιέργεια για το τι είδους άνθρωποι μπορεί να ήταν οι καινούργιοι γείτονες: και, κυρίως, αν ήταν άνθρωποι αυτοί που θα έμεναν σε εκείνο το τρομακτικό διαμέρισμα, γιατί όποιος ήξερε την ιστορία του διαμερίσματος το πιο πιθανό ήταν να μην το νοίκιαζε ή να μην το αγόραζε. Και η μετακόμιση καλά κρατούσε, καθώς είχε φτάσει τις 5 συνεχόμενες ώρες! Και τι δεν είδαμε να μεταφέρουν οι εργάτες της μεταφορικής. Όσο περισσότερο προχωρούσε η ώρα, τόσο περισσότερα πράγματα έβγαιναν από το φορτηγό. Αρχικά, είδαμε μια τεραστίων διαστάσεων επαγγελματική ηλεκτρική κουζίνα, ένα το ίδιο τεράστιο επαγγελματικό ψυγείο, ένα θεόρατο τραπέζι κουζίνας, το οποίο παρακαλώ συνοδευόταν από δέκα καρέκλες (τόσες καρέκλες δεν έχει το τραπέζι της τραπεζαρίας μας, πόσο μάλλον το τραπέζι της κουζίνας μας, δεν συζητώ, φυσικά, για την κουζίνα και το ψυγείο…), και σχεδόν οι διπλάσιες για το τραπέζι της τραπεζαρίας, μετά έβγαλαν πέντε τηλεοράσεις τεράστιων διαστάσεων (εγώ που είμαι σε αυτά τζιμάνι, δεν ήξερα ότι υπάρχει τόσο μεγάλη τηλεόραση), φωτιστικά δαπέδου, πολυελαίους, τραπεζάκια, παρατραπεζάκια, τρία σετ κρεβατοκάμαρας με διπλό κρεββάτι κι ένα κοριτσίστικο κρεβάτι, με αντίστοιχη σιφονιέρα, γραφείο, καρέκλα και ό,τι άλλο έχει ένα παιδικό … κοριτσίστικο δωμάτιο. Εκεί ακριβώς ήταν που χάθηκε όλο μας το κέφι και σταματήσαμε να ταλαιπωρούμε και τη μπάλα μας.

- Κορίτσι είναι, είπε ο Ανδρέας και μας κοίταξε με ένα περίλυπο ύφος.

- Δυστυχώς, είπε ο Λουκάς με το ίδιο περίλυπο ύφος.

- Κρίμα, συμπλήρωσε ο Γιάννης, με έναν τόνο περισσότερο περίλυπου ύφους.

Εγώ δεν μίλησα, απλώς παρακολουθούσα. Εδώ και μια ώρα κατέβαζαν όλο κοριτσίστικα πράγματα. Πήξαμε στο ροζ, στο μωβ, στο ανοικτό μωβ, στο πιο ανοικτό μωβ, στο σκούρο μωβ, στο πιο σκούρο μωβ, στο πιο ροζ από το πρώτο ροζ. Ο Γιάννης σαν να διάβασε τη σκέψη μου είπε:

-         Πόσες αποχρώσεις έχει επιτέλους αυτό το ροζ και το μωβ; Ζαλίστηκα!

-         Που να ξέρουμε, βρε Γιάννη, του απάντησα. Τα κοριτσίστικα χρώματα έχουν άπειρες αποχρώσεις, για να μπορεί κάθε κορίτσι να διαλέγει τη δική της μοναδική απόχρωση.

Βέβαια, στην περίπτωση αυτή, νομίζω ότι το συγκεκριμένο κορίτσι πρέπει να είχε διαλέξει όλες μα όλες τις αποχρώσεις όλων μα όλων των κοριτσίστικων χρωμάτων που υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο.

-         Α, πα, πα, είπε ο Ανδρέας, ναυτία έχω από όλο αυτό το ροζ, το σκούρο, το ανοικτό, το πιο σκούρο ανοικτό … Γιάννη έχει μείνει κανένα κουλουράκι … ή τα έφαγε όλα ο Λουκάς κι εξαφανίστηκε μέσα στο σπίτι του Γιάννη, να πνίξει τον πόνο του στα κουλουράκια της κυρά – Μαριγώς.

-         Τα κορίτσια, τελικά, υπάρχουν παντού, είπε ο Λουκάς, ο οποίος τώρα κλωτσούσε … καθιστός τη μπάλα χαζεύοντας το φορτηγό.

Είχε χάσει κι αυτός το κέφι του, ήταν φανερό. Εδώ που τα λέμε δεν είχε κι άδικο. Και στη δική μας τάξη τα κορίτσια είναι πολύ περισσότερα από τα αγόρια. Για να μιλήσουμε με αριθμούς, τα κορίτσια στην τάξη μας είναι 22 κι εμείς τα αγόρια μόνο 5, και ο πέμπτος ήταν ο Γιάννης, ο οποίος ήρθε πέρσι. Δηλαδή, από πέρσι ήμασταν μόνο πέντε αγόρια σε μια ολόκληρη τάξη. Πώς να το χαρακτηρίσω αυτό, ούτε εγώ ξέρω. Βέβαια, μέχρι πρόπερσι ήμασταν τέσσερα αγόρια αλλά τα κορίτσια εκεί ακατέβατα, στο 22. Κάποια στιγμή έφυγαν δύο κορίτσια, ήρθαν δυο καινούργια, μπας και μειωθούν και δεν ξέρουν τι να κάνουν (τι να πούμε κι εμείς, που ήμασταν τέσσερις και πάλι τέσσερις!). Λες και όσα κορίτσια έφευγαν έστελναν τις αντικαταστάτριές τους, αφού πολλές φορές μου πέρασε από το μυαλό ότι είχαν συνεννοηθεί τα κορίτσια που έφευγαν με αυτά που ερχόντουσαν. Μην σας περιγράψω πόσα ροζ-μωβ λουλουδάκια έχει η τάξη μας, ακόμα κι οι παπαρούνες αντί για κόκκινες έγιναν μωβ για να ταιριάζουν με τα υπόλοιπα χρώματα της τάξης. Το αποκορύφωμα όλων: Φέτος δεν μας κάνει μάθημα ο κύριος Πέτρος, αλλά η κυρία Χριστίνα. Κορίτσι, δηλαδή, κι αυτή. Άντε να βγάλουμε άκρη. Και μην με ρωτήσετε που πήγαν όλα τα αγόρια. Ούτε που ξέρω. Εντάξει κάποια έφυγαν για να πάνε με τους γονείς τους στο εξωτερικό, για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη, έτσι μας είπαν. Αλλά δεν ήρθε ούτε ένα αγόρι, μα καλά, μόνο τα αγόρια φεύγουν από αυτό το σχολείο. τα κορίτσια φεύγουν και ξαναέρχονται κορίτσια, τα αγόρια φεύγουν και αντί να έρθουν αγόρια, δεν έρχεται κανένα καινούργιο παιδί, ή αν έρθει τότε αυτό είναι πάλι… κορίτσι. Άδικη είναι η μοίρα του σχολείου μας, που γυναικοκρατείται. Κι όπως καταλαβαίνεται αυτό, βέβαια, δεν ήταν ένα πρόβλημα που το αντιμετώπιζε μόνο η δική μας τάξη, αλλά κι άλλα τμήματα του σχολείου μας είχαν υπερβολικό αριθμό κοριτσιών. Γι’ αυτό στα διαλείμματα, όλα τα αγόρια ανά δύο τάξεις παίζαμε μαζί, γιατί δεν γινόταν διαφορετικά. Ουφ αυτά τα κορίτσια είναι πολύ κουραστικά και δεν χρειάζεται να σας πω κάτι παραπάνω.

Και η κάθοδος του ροζ-μωβ από το φορτηγό συνεχιζόταν με κανονικούς προς έντονους ρυθμούς. Τι χαρά άλλο ένα κορίτσι για να γίνουν ακόμα πιο πολλές… στο δικό μας σχολείο. Ήθελα να ‘ξερα τι είχε  το δικό μας σχολείο και τους άρεσε τόσο πολύ, άλλα σχολεία δεν υπήρχαν να πάνε όλα αυτά τα κορίτσια; Γιατί κοντός ψαλμός, από Δευτέρα άλλο ένα καινούργιο κορίτσι θα ερχόταν στο σχολείο μας, γιατί που θα πήγαινε αυτό, το δικό μας σχολείο μαζεύει όλα τα κορίτσια, σιγά μην βρει αλλού καλύτερα για να πάει ...