Δεύτερη Παραμυθο-ιστορία: Η Δεσποινίδα ... Ζήλια!

Πηγή έμπνευσης της Δεύτερης  παραμυθο-ιστορίας μου

            Πηγή του δεύτερου παραμυθιού είναι για άλλη μια φορά οι δυο μου κόρες, οι οποίες μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν!(όπως τόσα και τόσα αδέλφια). Από τη μια φωνάζει και ουρλιάζει η μεγάλη μου κόρη, ότι η μικρή της παίρνει τα παιχνίδια, τα πράγματά της, τα τετράδια του σχολείου της, τα μολύβια της, κι ό,τι άλλο μπορούν να χωρέσουν δύο χεράκια ενός τετράχρονου κοριτσιού, δηλαδή το σύμπαν! Από την άλλη, η μικρή μου κόρη, η οποία, όπως άλλωστε κι όλα τα σημερινά παιδιά, αποτελεί «εξελιγμένο μοντελάκι» παιδιού, αρχίζει τα δικά της. Μην διανοηθώ και πω ένα μπράβο στη μεγάλη μου κόρη για κάποιο καλό βαθμό που πήρε σε κάποιο διαγώνισμα στο σχολείο και αρχίζει η μικρή το παράπονο και το μοιρολόι, και μέσα στη μουρμούρα της ακούω να μου λέει ότι μόνο στην αδελφή της λέω μπράβο και μου έρχεται μπροστά μου, μα ακριβώς μπροστά μου, σε τέτοια απόσταση, όχι αναπνοής, όχι ματιού, αλλά ακόμα πιο κοντά, τόσο κοντά που βλέπω το είδωλό μου στην κόρη του δικού της ματιού, για να της πω μπράβο και της ίδιας (!) … για ποιο λόγο ούτε κι εγώ ξέρω, και, τέλος πάντων, αφού υποχωρώ (καλά να πάθω) της λέω μπράβο, μπας και βρω κι εγώ την ησυχία μου, ξαναρχίζει το μοιρολόι, αυτή τη φορά, με παράπονο γιατί της είπα μπράβο … έτσι χωρίς λόγο (δική της έκφραση!). Όταν της εξηγώ, λοιπόν, ότι της είπα μπράβο, επειδή είναι καλό παιδί, μάζεψε πριν από κάτι δεκαετίες τα παιχνίδια της από … μόνη της, δεν πειράζει την αδελφή της (σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, αλλά της το λέω, μπας και σταματήσει αυτό το πανηγυράκι κάποια στιγμή), τα’ ακούω κι από πάνω!!! Όταν, λοιπόν, έμαθα να τη ρωτάω και την μικρή να μου πει τα νέα τους σχολείου της, προνήπιο είμαστε, αλλά μην νομίζετε είναι πολλά τα νέα, ιδίως αν πρέπει να προχωρήσεις και στην αποκρυπτογράφησή τους, γιατί άλλα λένε κι άλλα εννοούν, αλλά για κακή μου τύχη δεν έχω προλάβει να πω μπράβο στην μεγάλη μου κόρη, τότε τα ‘’ξανακούω΄΄ από την μικρή (είπαμε αυτό το τετράχρονο είναι το «εξελιγμένο μοντελάκι»), γιατί λέω μόνο σε αυτήν μπράβο και όχι και στην αδελφή της. Δηλαδή, η αποθέωση του παραλογισμού! Έτσι, λοιπόν, ως έσχατη λύση αποφάσισα να σταματήσω να μοιράζω τα μπράβο, είτε μου λένε τα νέα τους, είτε μαζεύουν τα παιχνίδια τους και … έχει ο Θεός!

            Έχουμε, όμως, και δεύτερο επίπεδο, όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει από τις ευγένειες και τα μπράβο, τα οποία σταμάτησα να λέω, και έχουμε περάσει σε πιο ανεβασμένο επίπεδο, αυτό της «σύρραξης»!!! Καλά διαβάσατε, τι νομίζετε, ότι επειδή έχω δύο κορίτσια παίζουμε όλη την ημέρα με τις Μπάρμπι (που φτάνουν αισίως γύρω στις 50, ζωή να ‘χουν!!!). λάθος πληροφόρηση!!! Διότι στη «σύρραξη» περνάμε, όταν πια έχει εξαντληθεί κάθε διπλωματική οδός, και ξεκινάει ο «πόλεμος» έτσι ξαφνικά (που έλεγε κι ένα παλιό καλό τραγούδι, δεν θυμάμαι, όμως ποια ή ποιός) και μάλιστα όταν έχει περάσει σχεδόν το μισό απόγευμα χωρίς εχθροπραξίες, φωνές, τσιρίδες, μεταξύ τους διαπραγματεύσεις (σου πήρα αυτό, θέλω το άλλο, αν μου δώσεις το τρίτο, τότε θα ξαναπάρεις το πρώτο, και άντε … γειά μετά), και κάνω το σταυρό μου, που επιτέλους θα ζήσω κι εγώ ένα μαγευτικό απόγευμα, όταν ΞΑΦΝΙΚΑ (!!!) η μεγάλη μου κόρη ανακαλύψει κάποιο ξεχασμένο, στους παιδικούς αιώνες τους, παιχνίδι, και το πάρει στα χέρια της, τότε η μικρή  - ακόμα κι αν βρίσκεται σε άλλο δωμάτιο, σαν να το μυρίζεται στον αέρα, σαν να έχει σούπερ όραση, τρέχει από το ένα δωμάτιο στο άλλο – κι ορμάει να της το πάρει. Ναι, αυτή είναι η στιγμή που αρχίζει το πιο τρελό γλέντι: κλαίει, τάχα, η μεγάλη (χωρίς δάκρυα, μόνο τσιρίδα) γιατί η μικρή δεν την αφήνει να παίξει όπως θέλει αυτή, και, ότι, μόλις, δει να κρατάει κάτι ορμάει να της το πάρει. Στη συνέχεια, για να μην ξεχνιόμαστε, κλαίει και η μικρή (χορωδία!!!), γιατί η μεγάλη αδελφή της είναι πάρα μα πάρα πολύ μεγάλη (σωστά έχει τη μεγάλη ηλικία των 10 ετών, γριά γυναίκα, δηλαδή) και δεν πρέπει να παίζει με παιχνίδια, έστω και ξεχασμένα. Και ξανακλαίει η μεγάλη, παρέα με τη μικρή εν χορώ και τρέχουν ταυτόχρονα (αυτό χρειάζεται ειδικές ικανότητες, πιστέψτε με!), διότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, χωρίς άλλη καθυστέρηση, βρίσκουν ότι είναι κατάλληλη η ώρα να χωρίσει η κάθε μια το «ιδιοκτησιακό» της … πάνω στα παιχνίδια: αυτό είναι δικό μου κι αυτό δικό σου, κι εδώ είναι τα δικά μου παιχνίδια, σε αυτό το παιχνιδόκουτο, τα δικά σου παιχνίδια είναι στο άλλο παιχνιδόκουτο (σημειωτέον ότι και τα δύο παιχνιδόκουτα είναι ακριβώς μα ακριβώς ίδια, ακριβώς για αυτό το λόγο για να αποφεύγονται οι κρίσεις ζήλιας), και μάλιστα, ενώ εγώ τα έχω (τα παιχνιδόκουτα) σε διαφορετικά σημεία του σπιτιού, κι οι δύο τραβάνε η κάθε μια το δικό της παιχνιδόκουτο και το βάζουν το ένα δίπλα στο άλλο (διότι ο παραλογισμός συνεχίζεται σε όλο του το μεγαλείο!!!) και κάθονται σαν τους Ινδιάνους η κάθε μια μπροστά από το δικό της παιχνιδόκουτο, και, ναι, τελικά, είμαστε μια ωραία οικογένεια! (όπως έλεγε και ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος.).

            Και, μετά, τα δυο μου ‘’καινά δαιμόνια΄΄ με πλησιάζουν απειλητικά θεωρώντας ότι εγώ ως άλλος Κόφι Ανάν πρέπει να βρω μια ειρηνευτική λύση (ο Κόφι όμως δεν βρήκε και συνεχίζει τη ζωή του κανονικότατα), θεωρώντας ότι, επιτέλους, ήρθε η ώρα να ενημερώσουν τη μαμά, σχετικά με τις απόψεις της (φωνάζοντας και τσιρίζοντας) η κάθε μια και, ταυτόχρονα, να μου προτείνουν και μια κοινά αποδεκτή κι από τις δύο λύση (που τέτοια μεγαλεία ο Κόφι …) και εγώ ως μέγιστη διαπραγματεύτρια να αποφανθώ και να επικυρώσω την κοινά προτεινόμενη λύση. Από την άλλη, η δική μου ειρηνευτική πρόταση, συνήθως πιο ρηξικέλευθη (του στυλ ΄΄τι να τα κάνετε, βρε κορίτσια τα παιχνίδια, μεγαλώσατε αρκετά…’’) πέφτει πλήρως και χωρίς αλεξίπτωτο στο απόλυτο κενό! Είναι αυτονόητο, ότι τα δύο μέρη δεν δέχονται κουβέντα περί της δικής μου ειρηνευτικής πρότασης (η οποία εξυπηρετεί και το ξεσκόνισμα, και το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα, αλλά ποιος θα με σκεφτεί εμένα …) και, στο τέλος, χωρίς να έχω προλάβει να αρθρώσω την παραμικρή κουβέντα, έχοντάς με ‘’απολύσει’’ από τη θέση της επίσημης διαπραγματεύτριας της οικογένειας, εξαφανίζονται ως δια μαγείας, χωρίς φωνές, κλάματα, ή εχθροπραξίες και οι δύο μαζί, κοινή συναινέσει(!!!), σέρνοντας η κάθε μια το δικό της παιχνιδόκουτο, κι άκουσον – άκουσον, για να παίζουν ακόμα καλύτερα δεν τα βάζουν τα παιχνιδόκουτα μέσα στα δωμάτιά τους, όχι, τα αφήνουν σε ένα μικρό τοιχάκι ενδιάμεσα, για να μπορούν να παίζουν ΠΑΡΕΑ!!!!!!!

            Σε εκείνο ακριβώς το σημείο έρχεται με τη γλώσσα έξω η Κάθαρση (πάνω στο άρμα του παραλογισμού βέβαια, μην ξεχνιόμαστε!!!) και επικρατεί νεκρική σιγή (ανησυχητική για μένα) στο σπίτι, και όπως κάθονται οι δύο μου ‘’Ινδιάνες’’ μπροστά από τα παιχνιδόκουτά τους, και παίζουν, σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα, μα απολύτως τίποτα (διότι όλα μπορεί και να τα φατνάστηκα), συνεννοούνται άψογα, υποδειγματικά θα έλεγα, σαν να ήταν χρόνια στο διπλωματικό σώμα, και παίζουν με το γνωστό τέλειο μοντεσοριανό σύστημα, το οποίο ουδέποτε έχουν διδαχθεί.

            Το βράδυ, λοιπόν, στην ώρα της ανάγνωσης διαφόρων παραμυθιών και βιβλίων, μιας και στην κάθε μια διαβάζω ένα κεφάλαιο από τα βιβλία που έχει η ίδια επιλέξει, έρχεται και η ώρα του αυτοσχεδιασμού και των διδαγμάτων (σιγά μην τις άφηνα στην ησυχία τους!!!, χα, τόσα πέρασα αυτό το κατά τα άλλα ήσυχο και ήρεμο απόγευμα). Και, τότε, μπαίνει στη ζωή μας, φουριόζα, όπως της αρμόζει, η δεσποινίδα Ζήλια έχοντας τη μορφή ενός πραγματικού παιδιού και μάλιστα κοριτσιού σπέρνοντας τον πανικό και την ομίχλη, τουλάχιστον στην αρχή. Μην νομίζετε, βέβαια, ότι το επόμενο απόγευμα έχει ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Όχι, με τίποτα, μια από τα ίδια, θα έλεγα, αλλά επειδή η επανάληψη είναι «μήτηρ πάσης μαθήσεως», που θα πάει, κάποια στιγμή θα εμπεδώσουν το βαθύτερο νόημα της ιστοριούλας μου και θα σταματήσουν και οι εχθροπραξίες, και οι διαπραγματεύσεις και τα διπλωματικά ανακοινωθέντα και επεισόδια και όλα αυτά τα «πολεμικά». Μια κατάσταση, την οποία θα αργήσουμε πολύ να ζήσουμε, οικογενειακώς, αλλά με το καθημερινό μπίρι – μπίρι, ευελπιστώ ότι κάποια στιγμή θα εισακουστώ, τουλάχιστο,ν κάποια στιγμή σε αυτόν, ίσως, τον… αιώνα!

Γι΄ αυτό κι εγώ δεν εγκαταλείπω την προσπάθειά μου και συνεχίζω ακάθεκτη … και λέω και ξαναλέω την παρακάτω ιστορία, μπας και δω προκοπή κομματάκι πιο γρήγορα

            Καλή σας ανάγνωση …