"Η Δεσποινίδα Ζήλια"- 8ο κεφάλαιο

Έμεινα κάγκελο για δύο σοβαρότατους λόγους: α) Άκου εκεί να κάνω εγώ παρέα με κορίτσι, και β) Αν υπήρχε στην οικογένεια ένα και μόνο κορίτσι, τι τα ήθελε τότε όλα αυτά τα αγορίστικα παιχνίδια, αναρωτήθηκα, αλλά δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, γιατί ήρθαν οι φασαριόζοι οι φίλοι μου.

-         Είδες όλα αυτά τα παιχνίδια: με ρώτησε ο Λουκάς με μάτια τόσο γυαλιστερά, που δεν τα είχα ξαναδεί έτσι ποτέ στη ζωή μου.

-         Τι έλεγες με τον εργάτη: με ρώτησε μετά, ποιος άλλος, ο μεγάλος δίδυμος αδελφός μου.

-         Ρώτησα να μάθω πόσο χρονών είναι το αγοράκι που παίζει με όλα αυτά τα παιχνίδια; είπα εγώ.

-         Γιατί καλέ; με ρώτησε ο Λουκάς.

-         Μα, φυσικά για να τον βάλουμε στην παρέα μας, ξαναείπα εγώ με σοβαρότητα.

-         Ε, ωραία, πόσο σου είπε ότι είναι; με ξαναρώτησε ο Ανδρέας.

-         Δεν είναι, απάντησα σκεπτικός.

-         Τι θα πει «δεν είναι;» μπήκε στη συζήτηση ο Γιάννης.

-         Θα πει, ότι δεν υπάρχει αγοράκι, απάντησα εγώ.

-         Δηλαδή, δεν κατάλαβα, είπε ο Γιάννης, είναι πιο μικρός ή πιο μεγάλος από εμάς; ξαναρώτησε με ανυπομονησία ο Γιάννης.

Τότε πήρα το επίσημο ύφος μου και τους ανακοίνωσα όσο πιο ξεκάθαρα μπορούσα:

-         Θα πει, Γιάννη, ότι, σύμφωνα με τον μεταφορέα, δεν υπάρχει κανένα αγοράκι, ούτε μικρότερο αλλά ούτε και μεγαλύτερο από εμάς. Αυτό θα πει! Κατάλαβες τώρα;

-         Θες να πεις, με ρώτησε ο Λουκάς, ότι υπάρχει μόνο το κοριτσάκι …

-         … το οποίο είναι κι αυτό δέκα χρονών, ακριβώς σαν εμάς, συμπλήρωσα εγώ.

-         … και το οποίο παίζει με όλα αυτά τα αγορίστικα παιχνίδια; ρώτησε ο Ανδρέας, χωρίς να καταλαβαίνει και πολλά πράγματα, όπως όλοι μας άλλωστε.

-         Ακριβώς όπως τα είπατε. Υπάρχει μόνο ένα κοριτσάκι, όπως είπε ο εργάτης, το οποίο είναι 10 χρονών, όπως κι εμείς και το οποίο παίζει εκτός και με αγορίστικα παιχνίδια, εκτός φυσικά από τα κοριτσίστικα, που όλοι μας είδαμε, είπα εγώ συνοψίζοντας όλες τις πληροφορίες. Στο σημείο αυτό μείναμε κοκκαλωμμένοι και κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον.

-         Πάντως, είπε διστακτικά ο Λουκάς, εγώ έχω μια ξαδέλφη τρία χρόνια πιο μικρή από εμένα και κάθε φορά που έρχεται στο σπίτι παίζουμε με τα δικά μου παιχνίδια που είναι αγορίστικα, γιατί δεν φέρνει δικά της παιχνίδια.

Αυτό ήταν κάτι που το ακούγαμε για πρώτη φορά από το στόμα του Λουκά. Ο Λουκάς, 11 χρονών αγόρι, αναγκάζεται να παίζει με κορίτσι, κι ας είναι ξαδέλφη του, εξαιρέσεις ο κανόνας δεν έχει. Άσχετο αν η ξαδέλφη του παίζει με τα παιχνίδια του Λουκά.

-         Δεν είναι το ίδιο, είπα στον Λουκά. Παίζει μαζί σου αναγκαστικά, γιατί δεν έχει δικά της παιχνίδια, και γιατί ξέρει ότι θα παίξει λίγη ώρα και μετά θα φύγει, θα πάει στο σπίτι της κι εκεί θα παίξει με τα δικά της παιχνίδια και θα συνέλθει από το παιχνίδι με τα δικά σου αγορίστικα παιχνίδια. Δεν είναι δικά της. Στο σπίτι της τι παιχνίδια έχει, ρώτησα, αγορίστικα ή κοριτσίστικα;

-          Κοριτσίστικα, είπε ο Λουκάς, χωρίς περιστροφές. Για πείτε μου, λοιπόν, σαΐνια μου, τώρα που λύσαμε το θέμα της ξαδέλφης του Λουκά, γιατί ένα κορίτσι να έχει τόσα πολλά αγορίστικα παιχνίδια; Ακούω ιδέες. Αφού τα σαΐνια σκέφτηκαν για μερικά δευτερόλεπτα μετά είπε αποφασιστικά ο Γιάννης.

-         Νομίζω, ότι έχει όλα αυτά τα αγορίστικα παιχνίδια για να μπορεί να καλεί και αγόρια φίλους της από το σχολείο.

Δεν ήταν άσχημη η σκέψη του Γιάννη, παρ’ όλο που ζήτησα περισσότερες διευκρινίσεις.

-         Να, συνέχισε ο Γιάννης, αφού το κοριτσάκι είναι 10 χρονών, σημαίνει ότι πηγαίνει σχολείο, και στο σχολείο, όπως όλοι ξέρουμε πάνε κι αγόρια αλλά και κορίτσια …

-         Μπράβο ρε Γιάννη, είπαν ο Ανδρέας με το Λουκά περιπαιχτικά. Συγχαρητήρια για την προχωρημένο σκέψη σου…

-         Άσε με να συνεχίσω, είπε ο Γιάννης. Εφόσον πάει σχολείο, έχει φίλους αγόρια και κορίτσια…

-         Παιδιά ζωγραφίζει ο Γιάννης σήμερα, είπε κοροϊδευτικά ο Λουκάς.

-         Μην τους ακούς Γιάννη, είπα εγώ, που άρχιζα να πιάνω τη σκέψη του.

-         Αφού, λοιπόν, στο σχολείο κάνει παρέα με κορίτσια και με αγόρια, έχει αγορίστικα παιχνίδια στο σπίτι της για να παίζουν με αυτά τα αγόρια συμμαθητές της, είπε τελικά ο Γιάννης.

-         … και με τα κοριτσίστικα παιχνίδια, συνέχισα εγώ

-         …. παίζει η ίδια με τις φίλες της, ολοκλήρωσε τη φράση μου ο Ανδρέας, μαντεύοντας σωστά τι ήθελα να πω, για πρώτη φορά στη ζωή του, και μιλάμε για δέκα ολόκληρα χρόνια.

-         Νομίζω, είπε ο Λουκάς, πρέπει να γίνουμε με αυτό το κοριτσάκι. Μην σαν πω ότι πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί καλύτεροι φίλοι της.

Φυσικά, μόνο ο Λουκάς θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο, όχι για κανένα άλλο λόγο, μόνο και μόνο γιατί, μερικές φορές, είναι πολύ συμφεροντολόγος και μου τη δίνει. Αυτή, λοιπόν, ήταν μια από εκείνες τις φορές που δεν άντεξα, του το είπα.