Πρώτο Παραμύθι

Πηγή έμπνευσης του Πρώτου Παραμυθιού

Πριν από την ανάρτηση κάθε δικής μου έμπνευσης παραμυθιού θα προηγείται μια ανάρτηση υπό τον τίτλο «Πηγή έμπνευσης του παραμυθιού», προκειμένου κι εσείς να αντιλαμβάνεστε την όλη ατμόσφαιρα αυτού. Όταν, όμως, θα αναρτώ τα κλασικά παραμύθια έτσι όπως τα διηγούμαι στα παιδιά μου θα προηγείται ένα είδος ανάλυσης, το οποίο θα αναφέρεται στα επίμαχα εκείνα σημεία, τα οποία εγώ προσωπικά θεωρώ επικίνδυνα, τουλάχιστον, για τα δικά μου παιδιά. Έτσι, λοιπόν…

            Πηγή έμπνευσης του παραμυθιού, που ξεκινά από αύριο, στάθηκε το βράδυ της Ανάστασης πριν από επτά χρόνια. Η πρώτη μου κόρη είχε «ξεπεταχτεί» πια και αποφασίσαμε με το σύζυγό μου να πάμε όλοι μαζί το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία στην Εκκλησία της γειτονιάς μας.  Πράγματι, αφού ντυθήκαμε και στολιστήκαμε, οικογενειακώς, πήραμε ανά χείρας τις λαμπάδες μας (3-4 όλες παιδικές!!!) και ένα φαναράκι, το οποίο είχε φτιάξει η μικρή στο σχολείο, ειδικά για να μεταφέρουμε το Άγιο Φως με ασφάλεια στο σπίτι. Ξεκινήσαμε, όλο χαρά, για την Εκκλησία. Φτάσαμε πάρα πολύ νωρίς, κι έτσι αφού ασπαστήκαμε τις εικόνες και ανάψαμε και καμιά τριανταριά κεράκια, αποφασίσαμε να πάμε να καθίσουμε στις καρέκλες μπροστά-μπροστά, να μην μας κόβει κανείς τη ‘’θέα’’ προς το Ιερό. Μέσα σε λίγα λεπτά, η Εκκλησία πλημμύρισε από κόσμο και ψαλμωδίες. Η εικόνα που αντίκριζε η μικρή, όπου κι αν γύριζε τα ματάκια της, ήταν πρωτόγνωρη για αυτήν. Με ερωτήσεις του τύπου, γιατί έρχονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Εκκλησία τόσο αργά, που θα κάτσουν, τι θα κάνουν, πότε θα ανάψουμε τις λαμπάδες, πότε όλος αυτός ο κόσμος θα φύγει για να πάει σπίτι τους να κοιμηθεί, πέρασε η ώρα κι έφτασε η στιγμή, που σβήνουν τα φώτα για να ψάλει ο ιερέας το «Χριστός Ανέστη». Εντάξει, σε αυτή τη φάση κρατήσαμε την ψυχραιμία μας, την είχαμε ενημερώσει και όλα καλά μέχρι … που άρχισε να ψέλνει ο ιερέας το Χριστός Ανέστη και από το Χ πριν ακόμα ολοκληρώσεις το Χριστός ξεκίνησε ένας … βομβαρδισμός από βαρελότα, στράκα στρούκες και πυροτεχνήματα! Αυτό ήταν! Είχε έρθει το τέλος μας, (κι όχι εξαιτίας της Δευτέρας Παρουσίας), γιατί η μικρή τρόμαξε τόσο πολύ, που άρχισε να φωνάζει και να τσιρίζει … μέσα στην Εκκλησία (χωρίς ευτυχώς να ακούγεται το παραμικρό μιας και την παράσταση την είχαν κλέψει τα βαρελότα και η φασαρία τους!).

Έτσι, αποφασίσαμε να φύγουμε άρον – άρον. Αλλά κι αυτό ήταν μια κουβέντα μιας κι έξω από την Εκκλησία γινόταν κανονικός ‘’πόλεμος’’ από τα βαρελότα. Αφού μετά από αρκετή ώρα (τουλάχιστον έτσι φάνηκε σε μας) καταφέραμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, η μικρή είχε φοβηθεί τόσο μα τόσο πολύ που νόμιζα ότι έτσι όπως χτυπάει η καρδούλα της θα πεταχτεί έξω από το σώμα της και θα αρχίσει να τρέχει … πανικόβλητη! Τότε μου ήρθε η ιδέα να της πω ένα παραμύθι, για να την ηρεμήσω λιγάκι. Το παραμύθι ήταν σχετικό με τα βαρελότα, αλλά η μικρή (η οποία βέβαια τώρα είναι η πρωτότοκη και καμαρώνει), επειδή ακόμα δεν μίλαγε και πάρα πολύ καθαρά, αντί για βαρελότα είπε μπιρελότα και έτσι, βουαλά, γεννήθηκε, εκείνη την ‘’πολεμική’’ νύχτα της Ανάστασης, ο κύριος Μπιρελότος.

            Ο κύριος Μπιρελότος, λοιπόν, έκανε την πρώτη του παγκόσμια εμφάνιση πριν από επτά χρόνια, ξεπηδώντας μέσα από ένα παραμύθι της στιγμής και κυρίως της ανάγκης. Όμως, αυτό το παραμυθάκι της στιγμής τής άρεσε τόσο πολύ, που από εκείνο το βράδυ της το έλεγα κάθε πρωί που σηκωνόταν για να πάει στο σχολείο, κάθε μεσημέρι, που γυρνούσε από το σχολείο και κάθε βράδυ για να κοιμηθεί, κάθε μέρα μα κάθε μέρα χωρίς σταματημό, για όλο τον Απρίλιο, τον Μάιο, τον Ιούνιο, τον Ιούλιο, τον Άυγουστο, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο. Ευτυχώς, το Δεκέμβριο αλλάξαμε ρεπερτόριο και ξεκινήσαμε χριστουγεννιάτικα παραμύθια, αλλά από τότε, πριν από επτά χρόνια, ο κύριος Μπιρελότος αποτελεί το σήμα κατατεθέν μας και το εναρκτήριο παραμύθι της πασχαλιάτικης περιόδου. Φυσικά, η πρώτη εκείνη εκδοχή του κυρίου Μπιρελότου, μέσα στο αυτοκίνητο, στο πέρασμα των μηνών (μέχρι το Νοέμβριο, που είχε η μεγάλη μου η κόρη τα γενέθλιά της) άλλαξε, μεγάλωσε, αναπτύχθηκε και απέκτησε διάφορες, εποχιακές αλλά και πιο διαχρονικές ιστορίες. Μάλιστα, κάποια στιγμή, επειδή από τις πολλές παραλλαγές τσαντίστηκε η μεγάλη μου πια κόρη, και μου έβαζε τις φωνές κάθε φορά που άλλαζα εκείνη την πρώτη ιστορία, αναγκάστηκα και έγραψα την ιστορία του σε ένα παραμυθοτετράδιο με διάφορες ζωγραφιές, κι έτσι, μετά από εκείνο το Πάσχα, κάθε Πάσχα ανοίγαμε αλλά και εξακολουθούμε να ανοίγουμε το παραμυθοτετράδιό μας για να διαβάσουμε εκείνη την πρώτη ιστορία του κυρίου Μπιρελότου. Σήμερα, την διαβάζω στη μικρή μου κόρη και πολύ της αρέσει … χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν ενοχλείται από τα … μπιρελότα. Τουλάχιστον, όμως, διατηρούν και τα δύο μου τα κορίτσια μια πιο αξιοπρεπή στάση, τόσο μέσα, όσο και έξω από την Εκκλησία. Βέβαια, κι εμείς ως γονείς εκπαιδευτήκαμε λίγο καλύτερα, όσον αφορά το θέμα της νύχτας της Ανάστασης, αλλά αυτό θα το θίξουμε σε άλλη ανάρτησή μας.

            Από αύριο, λοιπόν, ξεκινάμε τη διήγησή μας από αυτή την πρώτη ιστορία του κυρίου Μπιρελότου, και μιας και πλησιάζουν οι μέρες του Πάσχα και φυσικά τα … απαραίτητα μπιρελότα του (γιατί η αλήθεια είναι ότι Ανάσταση χωρίς στράκα στρούκες και μπιρελότα δεν νοείται!!!... δεν τη χαίρεσαι βρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε) δεν είναι καθόλου κακή ιδέα να θυμάστε κάποιες αράδες του παραμυθιού, έτσι για ώρα ανάγκης …

            Καλή σας ανάγνωση …