"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 6ο κεφάλαιο

Ξαφνικά, την προσοχή μας την απέσπασε ένας εκκωφαντικός θόρυβος, που μας έσπασε τα τύμπανα των αυτιών μας. Ερχόταν από το φορτηγό της μεταφορικής κι αυτό που είδαμε μάς έκοψε την ανάσα. Όλος ο δρόμος είχε γεμίσει από παιχνίδια, από … αγορίστικα παιχνίδια!!! Όχι, δεν κάνω λάθος, ούτε με γελούν τα μάτια μου, ξέρω τι είδα. Όλος ο δρόμος μας, ο οποίος είναι πολύ φαρδύς, σαν πεζόδρομος μεγάλος να φανταστείτε, είχε γεμίσει με αγορίστικα παιχνίδια!!!

            Αυτό ήταν από τη μια πολύ περίεργο, από την άλλη, όμως, μάς έκανε και χαμογελάσαμε, γιατί βλέποντας όλα αυτά τα αγορίστικα παιχνίδια καταλάβαμε ότι η καινούργια οικογένεια εκτός από κόρη είχε κι έναν γιο.

- Είδες, μου είπε ο Λουκάς, υπάρχει κι αγόρι στην οικογένεια. Συν ένας, λοιπόν! Επιτέλους, θα έρθει η μέρα που, τουλάχιστον, σε ολόκληρο το σχολείο θα είμαστε περισσότερα τα αγόρια από τα κορίτσια, συνέχισε ο Λουκάς κατενθουσιασμένος.

Όλοι χαρήκανε, εκτός από εμένα, που ήμουν ακόμα μαγκωμένος, σκεφτικός και προσπαθούσα να θυμηθώ …

-         Τι σκέφτεσαι: διέκοψε τις σκέψεις μου ο Λουκάς,

-         Σκέφτομαι, του είπα, ότι είδα να μεταφέρουν ένα σωρό πράγματα για κοριτσίστικο δωμάτιο. Δεν είδα πουθενά αγορίστικο κρεβάτι, ή κάποιο μπλε κομοδίνο, ή μια βιβλιοθήκη με πράσινα ράφια (ναι, μην απορείτε, υπάρχουν συμμαθητές μας που τους αρέσουν οι βιβλιοθήκες με τα πράσινα ράφια, ειδικά αν είναι Παναθηναϊκοί!). «Μήπως είδατε εσείς παιδιά», ρώτησα τους υπόλοιπους, οι οποίοι, κι αυτοί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, συνειδητοποίησαν, ότι, όντως, κανένα αγορίστικο έπιπλο δεν είχε βγει από το φορτηγό, το οποίο σημειωτέον με αυτό το κουτί ήταν παντελώς άδειο.

-         Καλά πως κάνετε έτσι, μπορεί τώρα να αρχίσουν να κατεβάζουν τα αγορίστικα έπιπλα. Τα αγορίστικα παιχνίδια θα πρέπει να μπουν σε αγορίστικο δωμάτιο, είπε ο Λουκάς, κοιτάζοντας το φορτηγό.

            Όση ώρα εμείς καθόμασταν αποσβολωμένοι κοιτάζοντας όλα αυτά τα παιχνίδια που κυλούσαν στο δρόμο προς όλες τις κατευθύνσεις, οι εργάτες είχαν πάρει ένα άλλο τεράστιο χαρτοκιβώτιο και μάζευαν τα παιχνίδια. Στα δέκα χρόνια της ζωής μου, και πιστέψτε με έχω δει και ζήσει πάρα πολλά, δεν είχα δει τόσα πολλά παιχνίδια. για την ακρίβεια δεν είχα δει τόσα πολλά αγορίστικα παιχνίδια. Αυτά τα παιχνίδια δεν γέμιζαν μόνο ένα παιδικό δωμάτιο, αλλά τρία τεράστια ολόκληρα διαμερίσματα σαν το «καταραμένο διαμέρισμα». Κι αναρωτιόμουν, πόσα παιδιά, πόσα αγόρια παίζουν με όλα αυτά τα παιχνίδια, γιατί ένα αγόρι, ακόμα κι αν παίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς να πηγαίνει κάθε μέρα σχολείο, και χωρίς να έχει φίλους, χωρίς να κάνει τίποτα μα τίποτα άλλο, παρά μόνο να παίζει, θέλει δέκα ζωές!!!

Εδώ εμείς στο σπίτι που είμαστε δύο αγόρια δεν έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια. Τώρα, όμως, είχε έρθει στη γειτονιά κάποιο αγόρι, που είχε περισσότερα παιχνίδια από τον αδελφό μου κι εμένα, τον Γιάννη, το Λουκά και όλα τα αγόρια του Δημοτικού μας. Αυτό ήταν αδιανόητο! (και όχι δεν ζηλεύω, απλά είναι πρωτάκουστο ένα και μόνο παιδί να έχει τόσα πολλά παιχνίδια, αυτό μόνο!). Δεν το χωρούσε ο νους μου, κι όπως έχετε καταλάβει δεν πρόκειται για έναν απλό νου, αλλά για ένα μοναδικό και φοβερό νου, όπως είναι ο δικός μου. Κι αυτό δεν το λέει μόνο η μαμά μου, η οποία με χαρακτηρίζει πιο ώριμο για την ηλικία μου, αλλά το παραδέχονται κι όλοι οι άλλοι, μέσα κι έξω από την οικογένεια, αλλά και μέσα κι έξω από το σχολείο.

-         Τι έχεις να πεις τώρα, μου λέει, ο κατά ενάμιση λεπτό μεγαλύτερος, αδελφός μου. Με τόσα αγορίστικα παιχνίδια, σίγουρα το ροζ – μωβ κορίτσι με τα τόσα πολλά κοριτσίστικα ροζ-μωβ πράγματα θα έχει κι αδελφό, εξυπνάκια, συνέχισε ο Ανδρέας. Εγώ δεν μίλησα. Κοίταζα τα παιχνίδια και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως θα ορμήσω, εκεί μέσα στη μέση του δρόμου, χωρίς να με πάρει κάποιος χαμπάρι, έτσι ώστε να αρπάξω όσα περισσότερα μπορούσα και μετά να τρέξω πάρα πολύ γρήγορα στο σπίτι, και να κλειστώ στο δωμάτιό μου και το μόνο που θα έκανα θα ήταν να παίζω με αυτά τα παιχνίδια. Γρήγορα, όμως, συνήλθα και κράτησα την ψυχραιμία μου.

Α, επίσης, ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό και το οποίο μού έκανε τρομερή εντύπωση και μάλλον ήμουν ο μοναδικός που το παρατήρησα: όλα μα όλα τα παιχνίδια, κι όχι μόνο τα παιχνίδια αλλά γενικότερα κι όλα τα πράγματα, ήταν σαν καινούργια, ή για να ακριβολογώ ήταν καινούργια. Κι αυτό το λέω γιατί ενώ όλα ήταν έξω, χωρίς κουτί, όλα μα όλα τα παιχνίδια γυάλιζαν, ήταν καθαρά και το σημαντικότερο δεν είχαν χαλάσει. Σαν να μην είχε παίξει κανείς μαζί τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή, όλα αυτά τα παιχνίδια ήταν … αχρησιμοποίητα!!! Και έστυβα το κεφάλι μου για να σκεφτώ.

Να σκεφτώ τι κάνει ένα αγόρι στην ηλικία μου ή κοντά στην ηλικία μου, μιας κι όλα τα αγόρια μέχρι μιας ηλικίας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Και πήρα για παράδειγμα όλα τα αγόρια που ξέρω κι είτε είμαστε φίλοι είτε όχι. Όλοι μα όλοι παίζουμε με τα παιχνίδια μας και το σημαντικότερο αυτά τα παιχνίδια χαλάνε πριν ακόμα χαρούμε το παιχνίδι μαζί τους. Όλοι μας το ίδιο κάνουμε. Παίζουμε με τα καινούργια παιχνίδια μας μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα πότε έρχεται η τελική πτώση αυτό εξαρτάται από πολλά πράγματα, όπως αν είναι χειμώνας κι έχουμε σχολείο, τότε τα παιχνίδια μας μπορεί να αντέξουν χωρίς να σπάσουν μέχρι και μια εβδομάδα. Όταν, όμως, δεν έχουμε σχολείο, είτε γιατί είναι Χριστούγεννα, είτε γιατί είναι Πάσχα, είτε γιατί βρισκόμαστε στο καλοκαιράκι, τότε τα παιχνίδια μας, ακόμα και τα πιο ανθεκτικά είναι ζήτημα αν θα βγάλουν δύο ή τρεις μέρες. Ίσως τρεις μέρες τώρα που μεγαλώσαμε κι είμαστε δέκα χρονών και πιάνουν κάπως τα χέρια μας. Κι αυτό, γιατί, όπως όλοι ξέρουμε πάρα πολύ καλά, με τα καινούργια παιχνίδια μας παίζουμε παντού και πάντα, ακόμα κι όταν ξεχαρβαλωθούν, ή βλέπουμε ότι έχουν ψιλοξεχαρβαλωθεί και δεν έχουν πολύ χρόνο ζωής ακόμα. Όμως, εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε απτόητοι. Δεν μας ενοχλεί που έφυγε το χέρι του Τζι Αι Τζο, σιγά έχει το άλλο, κι αν φύγει κι αυτό, έχει και τα δύο πόδια του, για τέτοια πράγματα μιλάμε. Όμως, όταν διακρίνουμε ότι τα παιχνίδια μας επιτέλεσαν το βαρυσήμαντο ρόλο τους, τότε, ήρθε η πιο δύσκολη ώρα, ήρθε η ώρα για τα παιχνίδια μας να πάρουν … τιμητική σύνταξη. Προς Θεού, κανείς και ποτέ δεν πετάει τα χαλασμένα παιχνίδια του. Εγώ ποτέ δεν πετάω τα παιχνίδια μου, όταν έρθει η ώρα τους να πάρουν σύνταξη. Αντιθέτως, τα τοποθετώ ευλαβικά μέσα στο παιχνιδόκουτό μου το οποίο είναι από σκούρο μπαμπού με επένδυση, που μου έκανε η γιαγιά μου δώρο, όταν ήμουν ακόμα τριών χρονών (ο Ανδρέας έχει διαφορετικό παιχνιδόκουτο από το δικό μου, για την ακρίβεια, έχει τρία παιχνιδόκουτα, ενώ εγώ μόνο ένα (!), καταλαβαίνετε γιατί; Πολύ απλά, τα δικά του παιχνίδια «συνταξιοδοτούνται» πολύ πιο γρήγορα από τα δικά μου, εκτός αυτού εγώ τα τρία τελευταία χρόνια προτιμώ βιβλία για δώρο και όχι παιχνίδια, διότι μπορεί να γεννήθηκα δεύτερος, αλλά είμαι πιο ώριμος, τα είπαμε αυτά), προκειμένου να πάρουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην ιστορία των παιχνιδιών μου. Αλλά …