"Η Δεσποινίδα Ζήλια"

1^ο κεφάλαιο

            Να σας συστηθώ! Είμαι ο Γιώργος, κι είμαι, μεγάλος, έκλεισα τα 10 μου εδώ και τρεις μήνες και σε αυτή η ζωή, ήδη, από την κοιλιά της μαμάς μου μοιράζομαι τα πάντα με τον μεγάλο δίδυμο αδελφό μου, τον Ανδρέα. Με τον Ανδρέα μοιάζουμε σαν δύο σταγόνες νερό … εξωτερικά (ευτυχώς!). Έχουμε κι οι δύο καστανά σγουρά μαλλιά (τα πήραμε κι οι δύο από τον μπαμπά μου), ατίθασα τις περισσότερες φορές, κυρίως μετά τον ύπνο, το πρωί, και μετά το μπάνιο, το βράδυ. Τα πράσινα μάτια, τα πήραμε κι οι δύο από τη μαμά μου, μεγάλα μπιρμπιλωτά, όπως λέει η γιαγιά μου και φυσικά πανέξυπνα. Είμαστε κι οι δύο αρκετά ψηλοί για την ηλικία μας. Φυσικό, βέβαια, αφού η μαμά μου όλη την ώρα μαγειρεύει και μας μπουκώνει, μπας και δεν ψηλώσουμε. Θέλει να πάρουμε το ύψος του μπαμπά μας, ο οποίος είναι 1,90. Προς Θεού μην της πεις ότι θα μείνουμε κάτω από 1,90, δεν πρόκειται να σου ξαναμιλήσει ποτέ στη ζωή της. Έτσι, συνέχεια μας βάζει και πίνουμε γάλα, να τρώμε δημητριακά και υγιεινά σνακ στο σχολείο, σε σημείο που να μας κοροϊδεύουν κάποιοι όχι μόνο από την τάξη, αλλά και από το υπόλοιπο σχολείο, πάντα θα φάμε μεσημεριανό και πάντα βραδινό, διαφορετικό από το μεσημεριανό. Όσο για το απογευματινό, είναι το μοναδικό γεύμα της ημέρας που το τρώμε με ευχαρίστηση, γιατί μετά το κολυμβητήριο ή το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ πεινάμε και οι δύο σαν τρελοί.

            Κατά τα άλλα, όμως, είμαστε τελείως διαφορετικοί. Από όποια πλευρά κι αν μας γυρίσεις θα βρεις πολλές διαφορές. Ξεκινάμε από τα ρούχα. Συμφωνώ με τη μαμά μου, η  οποία από την αρχή έκανε τη δική της επανάσταση ενάντια σε όλο το σόι και ποτέ μα ποτέ δεν μας έντυσε το ίδιο. (Σ’ ευχαριστώ, μαμά!). Ο μεγάλος δίδυμος αδελφός μου, ο Ανδρέας (έτσι του αρέσει να συστήνεται σε όλους), ντύνεται με πιο αθλητικό στυλ. Φόρμες, φόρμες και πάλι φόρμες, και χιλιάδες, μα χιλιάδες T-Shirts σε όλα τα χρώματα και με ό,τι σχέδιο μπορεί να φανταστεί ο καθένας επάνω τους. Όσον αφορά τα σπορτέξ, αφήστε τα. Φτάνουν για δέκα σαραντοποδαρούσες! Εγώ, πάλι, που είμαι μικρότερος κατά ένα ολόκληρο ενάμισι λεπτό (έτσι του αρέσει του Ανδρέα να συστήνει εμένα!) μου αρέσει μεν το άνετο ντύσιμο, αλλά προς Θεού, όχι οι φόρμες. Προτιμώ τα παντελόνια και, κυρίως, προτιμώ τα μπλε τζιν. Μην κοροϊδεύετε, ξέρω τι λέω, γιατί πλέον υπάρχουν τζιν σε πολλά χρώματα, τα οποία εμένα μου φαίνονται λίγο … μεταλλαγμένα. Κι εγώ τα μεταλλαγμένα τζιν τα αποφεύγω, όπως ο διάολος το λιβάνι (αυτό το λέει η γιαγιά μου).

            Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, (σύμφωνα πάντα με τη μαμά), παρόλο που εγώ γεννήθηκα ενάμισι ολόκληρο λεπτό μετά τον Ανδρέα, μού έκανε πολύ καλό, γιατί βγήκα πιο ώριμο, πιο έξυπνο παιδί. Το αισθάνομαι κι εγώ μερικές φορές, αλλά ναι μπορώ να πω ότι εγώ είμαι κομματάκι πιο ώριμος από τον μεγάλο δίδυμο αδελφό μου. Βέβαια, η ωριμότητά μου δεν έχει να κάνει με τα μαθήματα, γιατί κι οι δυό μας είμαστε πολύ καλοί μαθητές στο σχολείο … ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο. Παρ’ όλο που ο Ανδρέας θέλει ένα σπρωξιματάκι παραπάνω από εμένα, που δεν χρειάζεται να με σπρώξει κανείς. Σπρώχνομαι από μόνος μου να κάνω τα μαθηματικά μου, τα ελληνικά μου, να γράψω την αντιγραφή μου, να μάθω την ορθογραφία μου. Ώσπου να σπρώξει η μαμά τον Ανδρέα, έχω τελειώσει τα μαθήματά μου, και πάω να παίξω μπάλα με τον Γιάννη, ζηλεύει ο Ανδρέας κι αρχίζει μια ολόκληρη συζήτηση … περί μαθηματικών (τι τα θέλουμε αυτά στη ζωή μας), ελληνικών (αφού μια χαρά τη μιλάμε τη γλώσσα, τι να την κάνω την αντιγραφή και την ορθογραφία) και διάφορα άλλα τέτοια, σε σημείο που η μαμά μου λίγο θέλει για να ουρλιάξει (υπομονή, μαμά …).

            Ένα άλλο σημείο στο οποίο διαφέρουμε είναι ότι εμένα μου αρέσει η τάξη, ενώ στον Ανδρέα αρέσει η πλήρη ακαταστασία, μέσα στην οποία βρίσκει τα πάντα (μοναδική ικανότητα αυτή για τον Ανδρέα) και όταν λέω τα πάντα εννοώ τα πάντα. Αυτή η ακαταστασία του Ανδρέα φαίνεται και στα γράμματά του, τα οποία ποτέ μα ποτέ, από την πρώτη δημοτικού, μέχρι σήμερα, που πάμε στην Πέμπτη δημοτικού, δεν λένε να κάτσουν σε αυτές τις λεπτές μπλε γραμμούλες του τετραδίου (ίσως επειδή είναι πολύ λεπτές, όπως λέει ο Ανδρέας). Το ίδιο, φυσικά, παθαίνουν και τα νούμερα του Ανδρέα, τα οποία χορεύουν σε όλη τη σελίδα. Επίσης, το χαοτικό μυαλό του Ανδρέα έχει ροπή προς τις μουτζούρες. Αν κάνει λάθος δεν το σβήνει. Τη λέξη «γόμα» την έχει κάνε delete από το λεξιλόγιό του. Αντιθέτως, από το λάθος του προσπαθεί να δημιουργήσει ένα έργο τέχνης … μουτζουρωμένο. Για να καταλάβετε τι εννοώ: αν θέλει να γράψει το «α» αλλά κατά λάθος, επειδή το μυαλό του ταξιδεύει στο δικό του νοητικό χάος, γράφει το γράμμα «ο». Ε, δεν χρειάζεται και πολύ φιλοσοφία, κάνει κολλητά ένα μαγκουράκι κι ωπ ως δια μαγείας, το «ο» γίνεται «α». Εύκολα, γρήγορα κι απλά, που να βρίσκεις τη γόμα, ειδικά όταν όλα είναι τακτοποιημένα. Σε αυτήν την περίπτωση, βέβαια, η μαμά μας δεν μιλάει καθόλου. Περιμένει υπομονετικά … σαν το Βεζούβιο για να εκραγεί!!! Παίρνουμε τώρα την αντίθετη περίπτωση κατά την οποία ο Ανδρέας πρέπει να γράψει το γράμμα «ο», αλλά τελικά γράφει «α», τι κάνει τότε; Ότι, κάνουν κι όλα τα τσαπατσούλικα παιδιά του Γαλαξία μας. Κάνει τόσους πολλούς κύκλους πάνω στο κατακαημένο το «α», ώσπου αυτό μεταμορφώνεται σε ένα κακομούτσουνο και μουτζουρωμένο «ο». Σε αυτήν τη δύσκολη περίπτωση έχουμε από τη μια πλευρά τον Ανδρέα πανευτυχή για το καινούργιο του καλλιτεχνικό κατόρθωμα, κι από την άλλη τον Βεζούβιο … συγγνώμη τη μαμά μου, η οποία για πολλοστή φορά αρχίζει την υπεράσπιση της … γόμας. Παίρνει, λοιπόν, η μαμά τη γόμα και αρχίζει την επίδειξη, λέγοντας ότι ο άνθρωπος στο πέρασμα των αιώνων μετά τη γραφή ανακάλυψε κι αυτό το καταπληκτικό άσπρο πραγματάκι το οποίο λέγεται Γ-Ο-Μ-Α, και την οποία πρέπει να χρησιμοποιούν όοολα τα παιδιά, που κάνουν Λ-Α-Θ-Η όταν γράφουν. Με αυτό το μαγικό άσπρο πραγματάκι τα λάθη και ναι, κοίτα να δεις βρε παιδί μου, οι ΜΟΥΤΖΟΥΡΕΣ σβήνονται μαγικά, το τετράδιό μας είναι πάλι καθαρό και έτοιμο να δεχθεί πάνω στις μπλε γραμμούλες του (λέμε) γραμμένη τη σωστή λέξη. Α, ρε μαμά, όσες φορές κι αν το πεις, δεν πρόκειται να καταφέρεις απολύτως τίποτα. Το αποκορύφωμα, όμως, είναι ότι έχει κι άλλα επιχειρήματα η μαμά μου για τη γόμα, τα οποία της τα ισοπεδώνει με μία μόνο κουβέντα ο Ανδρέας βγαλμένη μέσα από την χαοτική διάσταση.

-         Η δασκάλα μου πάντα μου βάζει καλό βαθμό είτε έχω μουτζούρες είτε όχι, απαντά με θράσος ο Ανδρέας, κι η μαμά μου από τα νεύρα της βγάζει τα πλυμμένα πιάτα από το πλυντήριο κι αντί να τα βάλει στη θέση τους στο ντουλάπι της κουζίνας τα ξαναπλένει στο χέρι αυτή τη φορά, μουρμουρίζοντας ταυτόχρονα. Σε αυτή τη φάση, ο Ανδρέας, χωρίς να τον δει η μαμά, έχει γίνει καπνός και παίζει μαζί μας έξω μπάλα ...