"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 10ο κεφάλαιο

Μπαίνοντας στο σπίτι η μαμά μάς υποδέχθηκε όλο χαρά (φυσικό, την είχαμε αφήσει στην ησυχία της για ένα ολόκληρο κυριακάτικο πρωινό, δεν είναι λίγο πράγμα αυτό!).

-         Που ήσασταν βρε παιδιά όλη την ημέρα; Που χαθήκατε καλέ; Ποιος ήταν ο τυχερός σήμερα; Σε ποιόν σπάσατε τα νεύρα; (Αχ, καλέ μαμά με τα καλαμπούρια σου…)

Ο Ανδρέας, ως συνήθως, ξεκίνησε να μιλάει γρήγορα και ακαταλαβίστικα, λέγοντας φυσικά για το σούπερ νέο της σημερινής Κυριακής, που δεν ήταν άλλο από τη μετακόμιση και τους καινούργιους γείτονες.

- Μαμά, είδες το μεγάλο φορτηγό; Και χωρίς να περιμένει απάντηση συνέχισε «ήταν μιας μεταφορικής εταιρείας. Ήρθαν καινούργιοι γείτονες, ξέρεις στο «καταραμένο διαμέρισμα». Κι είχαν τόσα μα τόσα πολλά πράγματα, τόσα πολλά παιχνίδια, και αγορίστικα και κοριτσίστικα. Εμείς που είμαστε δύο αγόρια με το Γιώργο δεν έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια, μαμά. Γιατί μαμά εμείς δεν έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια;», έλεγε γεμάτος ενθουσιασμό ο Ανδρέας.

Μήπως, λέω εγώ τώρα, μήπως δεν έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια γιατί τα περισσότερα τα έχουμε συνταξιοδοτήσει πρόωρα, μια ιδέα ρίχνω, αλλά το παράπονο του Ανδρέα ξεχείλιζε σαν να έλεγε στη μαμά μας, «Νομίζω ότι είναι καιρός να μας πάρετε περισσότερα παιχνίδια», για να είμαστε συνέχεια σε εγρήγορση ποιο θα πρωτοχαλάσει; (αμάν βρε Ανδρέα με τις ιδέες σου…)

- Μπράβο, Ανδρέα, ξέφυγε η μαμά την παγίδα, σιγά μην έπεφτε μέσα, δηλαδή βρήκατε καινούργιο φίλο, μπράβο σας παιδιά, είπε η μαμά, χωρίς να σχολιάσει καθόλου το παραπονεμένο ύφος του Ανδρέα για τα λιγοστά παιχνίδια του που είναι ακόμα εντάξει και για όλα τα υπόλοιπα που είναι σπασμένα ή μισοσπασμένα ή μισοχαλασμένα.

- Περίπου, είπα εγώ, παρεμβαίνοντας στη συζήτηση, γιατί σήμερα μόνο τα πράγματά τους γνωρίσαμε. Από παιδιά απολύτως τίποτα.

- Εντάξει, είπε η μαμά, αύριο που είναι Δευτέρα και θα πάτε στο σχολείο θα γνωριστείτε με τα καινούργια γειτονόπουλα, αν φυσικά είναι στη δική σας τάξη. Άντε τώρα κάντε ένα μπάνιο γρήγορα – γρήγορα και κατεβείτε για το βραδινό και νωρίς για ύπνο, σήμερα, είπαμε αύριο σχολείο.

            Πριν προλάβω να κουνηθώ από την καρέκλα μου, άκουγα τον Ανδρέα να μπαίνει φουριόζος στο μπάνιο και να τραγουδάει τραγούδια δικής του επινόησης εντελώς παράφωνα. Ήταν πολύ χαρούμενος με το καινούργιο φίλο του, ή για να είμαι πιο σωστός ήταν πολύ χαρούμενος με τα παιχνίδια του καινούργιου αγοριού, που με το ζόρι, όποια ηλικία κι αν είχε, ο Ανδρέας τον είχε κατατάξει στους φίλους του. Όταν ετοιμάστηκα κι εγώ και κατέβηκα κάτω έφαγα με πολύ όρεξη το αγαπημένο μου βραδινό (πατάτες τηγανιτές με αυγό μάτι και ένα λουκάνικο και τρεις τέσσερις φέτες χωριάτικο ψωμί, που είχε φτιάξει η δική μου γιαγιά, πεντανόστιμο αυτό το βραδινό, δεν το βαριέμαι ποτέ!), παρ’ όλο που όλη την ημέρα στο σπίτι της γιαγιάς του Γιάννη μασούλαγα ότι κι αν έφερνε η κυρά – Μαριγώ. Έτσι είναι τα παιδιά της ηλικίας μας, τρώνε όλη την ώρα τα πάντα, γιατί είναι η εποχή που αναπτυσσόμαστε. Το άδειασα το πιάτο μου, έφαγα και ένα χορταστικό κομμάτι κέικ κι ένα μήλο, για τη χώνεψη, και το γάλα μου με πέντε έξι μπισκότα από τη γιαγιά κι αυτά. Ναι, τώρα ήμουν επιτέλους χορτάτος και μπορούσα να σκεφτώ καλύτερα τα σημερινά γεγονότα. Πάντα σκέφτομαι καλύτερα με το στομάχι γεμάτο.

Καληνύχτισα τη μαμά κι ανέβηκα στο δωμάτιό μου προφασιζόμενος ότι είχα να διαβάσω ένα βιβλίο από τη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου. Ο Ανδρέας έμεινε στην κουζίνα ταλαιπωρώντας την καημένη τη μαμά με τα χοροπηδητά του και λέγοντας συνέχεια για το καινούργιο αγόρι, αν και η λέξη που ακουγόταν περισσότερο ήταν η λέξη «παιχνίδια». Κάνε κουράγιο καλέ μαμά, σκέφτηκα, πόση ώρα θα σου κάνει να συμμαζέψεις την κουζίνα; Ώσπου να πεις φιτίλι την έχεις μαζέψει και θα έχει εξαφανιστεί και ο Ανδρέας, έτσι και καθαρή κουζίνα και ησυχία, δυο σε ένα. Όμως, ώσπου να ανέβω επάνω άκουσα τη μαμά, η οποία μάλλον είχε ζαλιστεί από τα πέρα – δώθε του Ανδρέα, να δίνει άδεια στον Ανδρέα να παίξει κανά τερτατάκι με το play – station, μπας και ησυχάσει λιγάκι η γυναίκα. Ίσως το play – station να ήταν και ο μοναδικός λόγος για να σταματήσει να ασχολείται ο Ανδρέας με τα παιχνίδια του καινούργιου γειτονόπουλου. Προς το παρόν φάνηκε να ησυχάζει και η μαμά, τουλάχιστον στο δικό της βασίλειο, την κουζίνα της. Ο Ανδρέας στο σαλόνι θρονιασμένος στον πενταθέσιο καναπέ μας όργωνε τις πίστες της οθόνης παίρνοντας μέρος σε αγώνα αυτοκινήτων, και κάνοντας τόσο θόρυβο που νόμιζες ότι το σαλόνι είχε μετατραπεί σε πίστα του ράλι Ακρόπολης συμπεριλαμβανομένου και του θορύβου, αλλά και της σκόνης που κάνουν τα αυτοκίνητα σε τέτοιους αγώνες. Τον ζούσε τον αγώνα ο Ανδρέας.

            Δεν τον βλέπω να βγάζει το τέταρτο του play – station, σκέφτηκα για τον Ανδρέα, γιατί η φασαρία που έκανε τράνταζε όλο το σπίτι. Αργά ή γρήγορα η μαμά θα τον έστελνε στο δωμάτιό του, και εγώ θα έπρεπε να κάνω τον κοιμισμένο, για να μην μου φορτωθεί, ως συνήθως.

-         Ανδρέα, ακούστηκε η φωνή της μαμάς αυστηρή και εξουθενωμένη, τέλος το play – station, είναι δέκα η ώρα κι αύριο έχεις σχολείο…

-         Μα, μαμά δεν πέρασε ακόμα το τέταρτο που μου είπες… άρχισε ο Ανδρέας με το γνωστό παράπονο.

-         Σε παρακαλώ, δεν θα το ξαναπώ, κλείσε το play – station, πλύνε δόντια, καληνύχτα και όνειρα γλυκά, ξανάπε η μαμά, με αγέρωχο ύφος, το οποίο όμως παραδόξως έπιασε στον Ανδρέα. Διότι ο Ανδρέας αφού δεν μπορούσε να ταλαιπωρήσει άλλο τη μαμά είτε από την κουζίνα είτε από το σαλόνι, δεν ανησυχούσε θα έβρισκε στο δρόμο του άλλο θύμα να ταλαιπωρήσει… την αφεντιά μου!

Με θόρυβο έκλεισε ο Ανδρέας το play – station, με θόρυβο ανέβηκε πάνω και με ακόμα περισσότερο θόρυβο έπλυνε τα δόντιά του. Είναι αποδεδειγμένο ότι όποτε ο Ανδρέας υπακούει τη μαμά την πληρώνει άλλος τη νύφη. Ποιος; Εγώ, ο μικρός δίδυμος αδελφός του Ανδρέα. Ναι, ο Ανδρέας θα ερχόταν κατευθείαν στο δωμάτιό μου, διότι για ύπνο δεν θα πήγαινε από τις δέκα. Ήταν πολύ νωρίς για αυτόν. Επιπλέον, κάθε βράδυ έρχεται στο δωμάτιό μου για να τσεκάρει τις ασκήσεις του από τα δικά μου τετράδια, να μου εκμαιεύσει κάποιο ανύπαρκτο σχολικό μυστικό, να με συγχύσει γενικότερα (είναι μοναδικός στο είδος αυτό ο Ανδρέας) και αφού καταφέρει να με συγχύσει αφού έχει σουφρώσει το τετράδιό μου πρώτα μετά φεύγει κύριος. Αυτός είναι ο Ανδρέας!