ΕΓΚΑΙΝΙΑ - ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΜΑ

Αφορμή για το παρόν ιστολόγιο στάθηκε η μεγάλη μου αγάπη προς τα παιδιά γενικότερα, και ειδικότερα προς τα παιδιά μου μαζί με τη μεγάλη μου αγάπη για όλα τα βιβλία και αργότερα εξαιτίας των παιδιών μου για τα παιδικά βιβλία, ίσως το πιο απαιτητικό κλάδο του βιβλίου. Αυτό το ιστολόγιο αποτελείται από έναν μοναδικό και ταυτόχρονα εκρηκτικό συνδυασμό: παιδιά και βιβλία! Επίσης, μια ακόμη αφορμή για το συγκεκριμένο ιστολόγιο αποτέλεσε η κατά καιρούς προσωπική μου έμπνευση, η οποία συνέβαλε στη δημιουργία μιας γκάμας παραμυθιών για μικρά παιδιά (μέχρι την ηλικία των 5-6 ετών), αλλά και το γεγονός ότι μερικά κλασσικά παραμύθια ήταν ιδιαιτέρως περίεργα και μερικά από αυτά τρομακτικά, τουλάχιστον για τα δικά μου παιδιά.

Θα  σας εξηγήσω τι εννοώ λέγοντας περίεργα: Μια ημέρα που είχαμε πάει επίσκεψη σε μια θεία μου, την Ευτέρπη (το όνομα είναι φανταστικό, δεν λέγεται έτσι η θεία μου), η μικρή μου κόρη, όταν φύγαμε με ρώτησε: «Βλε μαμά, γιατί ο γάτος της θείας Ευτέρπης δεν φοράει μπότες, δεν μιλάει και δεν βλέπει τηλεόλαση;». Αντιλαμβάνεστε, νομίζω, όλοι ότι είχαμε ήδη πει το παραμύθι του Παπουτσωμένου Γάτου, κι η μικρή χάζευε με τον Γκάρφιλντ στην τηλεόραση. Η απάντηση που της έδωσα ήταν μια … μεγαλίστικη απάντηση του στυλ, «διότι οι γάτοι στην πραγματικότητα ούτε φοράνε μπότες, ούτε μιλάνε, ούτε αλλάζουν τα κανάλια στην τηλεόραση και, το κυριότερο, δεν παραγγέλνουν λαζάνια από την πιτσαρία της γειτονιάς τους», και η απάντηση που πήρα από την μικρή ήταν: «μπα, νομίζω ότι αυτός ο γατούλης δεν είναι αληθινός, είναι ψέτικος, δεν κουνήθηκε καθόλου από τη θέση του!!!».

Ακόμα, λέγοντας τρομακτικά αναφέρομαι στο κλασικό παραμύθι του «Κοντορεβυθούλι», ο οποίος κάποιο βράδυ, σύμφωνα με το παραμύθι, ακούει τους γονείς του να λένε ότι, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο μεγάλωμα των επτά παιδιών τους θα πάνε να τα αφήσουν στο δάσος!!! Τρόμος κατέλαβε πρώτα εμένα, και αμέσως άλλαξα το παραμύθι του Κοντορεβυθούλι, διότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξεστομίσω τέτοια κουβέντα στα παιδιά μου. Φανταστείτε το άγχος που θα τα καταλάμβανε κάθε φορά που θα πήγαιναν στο σχολείο, ή που θα πήγαινα σε μια δραστηριότητα και εγώ ταυτόχρονα, για να κερδίσω χρόνο, θα έπρεπε να πάω στο σούπερ μάρκετ. Ευτυχώς, που τα μικρά παιδιά δεν ξέρουν να διαβάζουν και ξεπέρασα το δυσθεώρητο αυτό βουνό με το να περιγράφω τις φωτογραφίες. Από τότε το καταχώνιασα αυτό το βιβλίο, μπορεί και να το πέταξα, όταν μια μέρα μια οικογενειακή φίλη έφερε για δώρο στη δεύτερη κόρη μου μια σειρά από κλασικά παραμύθια εικονογραφημένα, ανάμεσά τους και τον Κοντρορεβυθούλη. Δεν είπα τίποτα στην κοπέλα, αλλά το …φάντασμα του Κοντορεβυθούλι με κυνηγούσε μετά από τόσα χρόνια…. και κάποια στιγμή ακούω τη μικρή μου κόρη να λέει στη μεγάλη μου κόρη να της διαβάσει τον Κοντορεβυθούλι. Φανταστείτε τον τρόμο μου να διαβάζει η μεγάλη μου κόρη στη μικρή μου κόρη, ότι οι γονείς του Κοντορεβυθούλι θα τα άφηναν στο δάσος γιατί δεν μπορούσαν να τα θρέψουν. Με μια δικαιολογία πήρα όλη τη σειρά τα παραμύθια, λέγοντας ότι δεν είναι ευγενικό να παραμελούμε την φιλοξενούμενή μας και βρήκα την ευκαιρία και τα έβαλα πάνω στο ψυγείο. Εκείνο το βράδυ το δώρο ξεχάστηκε, αλλά την επόμενη μέρα το απόγευμα η μικρή μου το ξαναθυμήθηκε και ζητώντας το δώρο της, όμως είχα προλάβει κι είχα βάλει το χεράκι μου κι ο Κοντορεβυθούλης είχε εξαφανιστεί για άλλη μια φορά…

Τότε ήταν που αποφάσισα να καταγράψω τα δικά μου πρωτότυπα παραμύθια, τα οποία κατά καιρούς έλεγα στην πρώτη μου κόρη, αλλά και να «πειράξω» τα κλασικά παραμύθια κάνοντάς τα περισσότερα … παραμύθια και με δικές μου εικόνες. Έτσι έφτιαξα τα δικά μου Παραμυθοτετράδια, με τα οποία περάσαμε παρέα πολλά πολλά βράδια, χωρίς άσχημα όνειρα, παπουτσωμένους γάτους κι άλλα πολλά τρομακτικά. Τα δικά μας παραμύθια είναι παραμύθια απλά, καθημερινά, ίσως σε κάποιους φανούν χαζά, πολύ απλοϊκά, αλλά αυτό που έχω να πω είναι ότι τα παιδιά μου κοιμούνται χωρίς να έχουν άσχημα όνειρα με γάτους που θέλουν να φορέσουν τα καινούργια παπούτσια των παιδιών μου, με αποτέλεσμα η μικρή μου κόρη να κοιμάται με τις καινούργιες μπότες της αγκαλιά (!!!), ή με άγχος για την εκδρομή στο δάσος μπας και τα αφήσουμε εκεί!!! Αυτά ίσως ήταν … παραμύθια για κάποιες άλλες εποχές, όπου τα παιδιά ισοδυναμούσαν με … «πράγματα», δηλαδή δεν είχαν καμιά αξία, όμως αυτές οι εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ευτυχώς, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για εμάς τους γονείς που τα μεγαλώνουμε.

Γι’ αυτό, από αυτό εδώ το ιστολόγιο θα διηγούμαι τα ΔΙΚΑ μου παραμύθια, όπως τα εμπνεύστηκα, έτσι ξαφνικά, ένα ωραίο βραδάκι παρέα με τις κόρες μου, και τα οποία μετά τα ζωγράφισα και τα έκανα «Παραμυθοτετράδια», διότι μυαλό είναι αυτό, από κάποιο σημείο και μετά είχα αρχίσει και άλλαζα και τα ίδια μου τα παραμύθια, με αποτέλεσμα να μου κάνουν τα παιδιά μου … παρατήρηση, ότι δεν τα λέω καλά … Γι΄ αυτό, όποτε βρίσκαμε ευκαιρία, καθόμασταν παρέα και έγραφα τα παραμύθια μου από την αρχή έτσι όπως τα θυμόντουσαν τα παιδιά μου, στην πρώτη τους εκδοχή δηλαδή, και μετά παρεΐτσα με δικές τους ιδέες τα ζωγράφιζα με τις δικές μου μοναδικές ζωγραφιές, στυλ Πικάσο (ο οποίος βέβαια έκανε μια πολύ μεγάλη καριέρα, σε αντίθεση με μένα…).

Καλοσωρίζω, λοιπόν, στο καινούργιο ηλεκτρονικό σπιτικό μας όλους τους μικρούς και τους  μεγάλους φίλους μας, όλους τους μικρούς μας φίλους, οι οποίοι βιάζονται να μεγαλώσουν, όλους τους μεγάλους φίλους μας, που σε πείσμα των καιρών αισθάνονται ακόμα παιδιά!

Καλοσωρίζω, όμως, και όλες τις μαμάδες, τους μπαμπάδες, τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τις θείες, τους θείους, τις παιδαγωγούς, τις νηπιαγωγούς, τις δασκάλες και τους δασκάλους, αλλά και όλους, όσοι περιτριγυρίζονται από αυτά τα καταπληκτικά μικρά ανθρωπάκια που μας ομορφαίνουν καθημερινά της ζωή μας. Ευτυχώς, που υπάρχετε κι εσείς, αγαπημένα μικρά πλασματάκια!!!

Σας εύχομαι καλή ανάγνωση, διώξτε μακριά τα άσχημα όνειρα μεγάλοι και μικροί, κι αφήστε χώρο για πολλά και γλυκά σαν το μέλι όνειρα …από αύριο