"Η Δεσποινίδα Ζήλια" - 7ο κεφάλαιο

… Αλλά, τα παιχνίδια που είχαμε πεταμένα μπροστά μας ήταν, αλήθεια σας λέω, ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ και ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΑ!!! Ήμουν σίγουρος γι’ αυτό! Λαμποκοπούσαν, μύριζαν όπως μυρίζουν τα παιχνίδια όταν τα βγάζεις από το κουτί τους. Ναι, αυτή η μυρουδιά μου ερχόταν, την ξέρετε όλοι, μικροί – μεγάλοι αυτή τη μυρουδιά είναι η μυρωδιά του εργοστασίου, ή γνωστή μας … εργοστασίλα!!! Τα παιχνίδια που ήταν σκορπισμένα στο δρόμο μύτιζαν εργοστασίλα, που σημαίνει ότι το αγόρι αυτό δεν είχε παίξει ποτέ στη ζωή του με αυτά τα παιχνίδια. Βέβαια, μόνο εγώ πρόσεξα αυτή τη μυρωδιά, γιατί κανείς από τους άλλους τρεις δεν είχε προσέξει κάτι … διαφορετικό πάνω σε αυτά τα παιχνίδια. Αντιθέτως, οι φίλοι μου είχαν, ήδη, στρωθεί στο παιχνίδι … βοηθώντας τους εργάτες να τα μαζέψουν.

Έχοντας μαζέψει τα περισσότερα παιχνίδια, κι οι φίλοι μου κι οι εργάτες, εμένα με βασάνιζε ένα άλλο σημαντικό ερώτημα: Οι εργάτες είχαν ξεφορτώσει ένα κάρο έπιπλα και ένα κάρο πράγματα για το κοριτσίστικο δωμάτιο, το οποίος συμφωνούσε με τις υποψίες του Λουκά, αλλά και όλων μας ότι το καινούργιο γειτονόπουλο ήταν ΚΟΡΙΤΣΙ! Και μόνο η σκέψη μάς ανατρίχιαζε όλους, γιατί όλοι ξέρουμε ότι τα κορίτσια είναι περίεργα. Πάρτε παράδειγμα τη μαμά μου, όταν παίζουμε στο σαλόνι μάς φωνάζει να πάμε να παίξουμε στα δωμάτιά μας. Όταν παίζουμε τα δωμάτιά μας ξαναφωνάζει να παίζουμε ήσυχα! Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος τόσο ώριμος όσο είμαι εγώ για να καταλάβει ότι παιχνίδι και ησυχία δεν ταιριάζουν. Είναι δύο αντίθετες λέξεις. Η ησυχία ταιριάζει με το διάβασμα (εκτός φυσικά από την περίπτωση του Ανδρέα, που ούτε εκεί ταιριάζουν), αλλά ποιος παίζει ήσυχα. ΚΑΝΕΙΣ!!! Βέβαια, καλώς, ή κακώς, κάποια στιγμή, όπως λέει και η μαμά μου θα πρέπει να μάθουμε να συνυπάρχουμε ΚΑΙ με τα κορίτσια και, σύμφωνα πάντα με τη μαμά μου, σε λίγο καιρό θα κυνηγάμε τα κορίτσια από πίσω, αν είναι δυνατόν, τι σόι παιχνίδι είναι αυτό, να … τρέχουμε πίσω από τα κορίτσια, αν θέλουν ας παίξουν αυτά ποδόσφαιρό μαζί μας, σιγά μην παίξουμε εμείς κυνηγητό και κρυφτό μαζί τους. Μερικές φορές δεν την καταλαβαίνω τη μαμά μου, ειδικά σε αυτές τις κοριτσίστικες συζητήσεις που πάει να μας μπλέξει.

Μετά από όλα αυτά τα παιχνίδια, νομίζω ότι είχε έρθει η ώρα να βγάλουν και τα αγορίστικα έπιπλα από το φορτηγό, διότι μπορεί μέχρι εκείνη τη στιγμή να μην είχαμε δει αγορίστικα έπιπλα, αλλά τώρα με όλα αυτά τα παιχνίδια, ήταν αδιανόητο να μην υπάρχουν αγορίστικα έπιπλα για αγορίστικο παιδικό δωμάτιο. Έτσι, μετακινήθηκα λίγο πιο μπροστά για να βλέπω καλύτερα το πίσω μέρος του φορτηγού, κι αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου, μα καθόλου. Το φορτηγό είχε αδειάσει τελείως. Το πίσω μέρος του φορτηγού ήταν παντελώς άδειο, γιοκ, τίποτα, κενό. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τι είχε συμβεί. Μήπως είχαν βγάλει τα αγορίστικα έπιπλα κι εμείς δεν είχαμε δει τίποτα. Μα αυτό ήταν αδύνατο, γιατί, εγώ τουλάχιστον, όλη την ώρα ήμουν εκεί, δεν έστρεψε το κεφάλι μου προς κάποια άλλη κατεύθυνση ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Άρα που ήταν τα αγορίστικα έπιπλα; Και τελικά τι είχε συμβεί, μήπως αυτή η μετακόμιση είχε τελειώσει και θα ξαναερχόταν κάποια άλλη μέρα με τα υπόλοιπα πράγματα. Σίγουρα κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, ήδη ήταν πολλά τα πράγματα, οπότε μάλλον θα υπήρχε και δεύτερο φορτηγό και τότε σε αυτό το δεύτερο φορτηγό θα βρίσκονταν τα αγορίστικα έπιπλα.

Αυτό, όμως, ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το ξέρω… όταν …

-         Ε, μικρέ, ακούστηκε μια φωνή, κάνε πιο πέρα, πρέπει να φύγουμε. Ήταν ένας από τους εργάτες, ο οποίος είχε κλείσει την πόρτα του φορτηγού κι ο οδηγός του ετοιμαζόταν να κάνει όπισθεν για να φύγει από την άλλη μεριά.

Ναι, ήμουν σίγουρος πια, η μετακόμιση του αιώνα είχε τελειώσει. Παραμέρισα, όσο μπορούσα και επειδή δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ ρώτησα τον εργάτη της μεταφορικής.

-         Μήπως ξέρετε το αγοράκι που έχει όλα αυτά τα παιχνίδια πόσο χρονών είναι;

-         Ποιο αγοράκι, μου είπε παραξενεμένος. Η οικογένεια έχει μόνο ένα κοριτσάκι σαν κι εσένα, περίπου στα 10. Είναι ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι, θα σου αρέσει. Μάλλον με αυτήν πρέπει να κάνεις παρέα, μου είπε και με άφησε … σύξυλο.